Ang Pagiging Masikap at Masinop

Ang Tagubilin sa isang Mangangalakal

Sa aking kaibigan, A.B.: 

   Tulad ng iyong inaasahan mula sa akin, ay isinulat ko ang mga sumusunod na mga pahiwatig, na nakakatulong sa akin, at kung mapapairal, ay ganoon din mangyayari sa iyo.

 Pakatandaan na ang panahon ay salapi. Siya na kumikita ng 200 piso isang araw (₱200/day) sa kanyang gawain at walang ginawa sa loob ng kalahating araw, ang kanyang dapat kitain ay naging kalahati lamang. Mistula niyang ginastos ang 100 piso sa hindi paggawa, at masasabing naaksaya at itinapon ito.

Pakatandaan na ang pagkakautang (credit) ay salapi. Kung sakaliman ang isang tao na dapat magbayad ng utang ay hinayaan itong hindi nababayaran, kailangan dagdagan niya ito ng patubo (interest), kahalintulad kung ito ay nasa aking kamay at nagagamit ko na pagkakakitaan. Ang salaping ito ay mahalagang nagagamit sana ng inutangan, subalit nananatili lamang na nasa kamay ng umutang at hindi napapakinabangan ng nagpautang.

Pakatandaan na ang salapi ay mabunga, at likas na yumayabong. Ang pera ay nanganganak ng pera, at ang anak nito ay manganganak muli, at sadyang patuloy na nagtutubo. Ang limang piso ay magiging anim na piso; muli ito’y magiging pito at magiging tatlong ulit, at nagpapatuloy hanggang maging 100 piso (₱100). Hangga’t marami kang piso ito ay magbubunga pa ng marami, kung kaya’t ang pakinabang o tubo ay pabilis nang pabilis. Siya na nagkatay ng inahing baboy o maging ng inahing manok, ay pinuksa ang kakayahan nitong manganak ng mga biik o ang mangitlog ng mga sisiw na magbubunga ng libu-libong henerasyon ng mga ito. Siya na kumitil ng isang pagkakakitaan ay pinuksang lahat ang mga pagkakakitaan na magaganap mula dito, kahit na maging karampot o madalang ang kinikita. Mabuti na ang mayroon kaysa wala, dumating man ang mga kagipitan ay mayroon kang madudukot na makatutulong sa iyo.

Pakatandaan na ang 430 piso (₱430.00 = $10.00) sa isang taon ay isang piso at beinte sentimos lamang sa isang araw (₱1.20/day). Magastos pa ang isang boteng Coke kaysa dito. Malaki ang nagagawa ng apat na raan at tatlumpong piso sa panahon ng kagipitan. Subalit ang maliit na halagang ito (₱1.20) ay natatapon lamang nang hindi namamalayan sa kung anu-anong gastusin. Sa taong naiintindihan ito, isang malaki itong halaga na mapagtutubuan kung maipupuhunan sa isang negosyo at patuloy na kumikita.

   Kung sakaliman na nangangati ang iyong kamay at nais mong gastusin ang iyong buong dalawampung piso sa hindi nakalaang gastusin, mangyari lamang na tiklupin pa itong minsan sa portamoneda (wallet) mo. Ang nagastos o naiwalang pera ay nagtamo lamang ng panandaliang kasiyahan. At ito’y naglaho na at wala na itong magagawa kailanman para sa iyong kapakinabangan. Higit na mainam na may dalawampung piso ka sa lukbutan kaysa walang laman ang bulsa mo. Hindi mo ba napapansin, yaong magagarbo at maluluho, na madaling dumukot sa bulsa at manguna sa pagbabayad (kapag nakaharap ang mga kasama) ang mga walang pera? Subalit yaong mga may salapi, ay mapag-isip at sa makabuluhang bagay at pangyayari lamang nakalaan ang kanilang mga gastusin. Kaya nga, patuloy ang kanilang pagyaman, . . . at patuloy din ang matinding kahirapan doon sa mga hangal at mayayabang. Ito ang isang sanhi ng lumalaking agwat sa pagitan ng mayaman at mahirap.

   Higit namang nakapanlulumo ito, na ang kaunting kinita ay isusugal pa sa walang katiyakan.

Nadinig ko ito: Sa sugal; kung hindi ka mandadaya, huwag ka nang magsugal, dahil laro ito na may pandaraya. Ang pera ay hawak mo na, bakit nais mo pang ipagsapalaran ito sa walang katiyakan?

Pakatandaan ang kawikaang Inggles, “The good paymaster is lord of another man’s purse.” Siya na kilala na marunong magbayad at nasa tamang panahon gaya ng napagkasunduan, ay nakapagta-tatag na sa anumang panahon at pagkakataon; ay nadadagdagan ang pera at naihahanda ang kaibigan sa maipapautang. 

 Napalaking bagay ito na mapag-gagamitan. Matapos ang pagiging matipid at palagiang masinop, wala nang makahihigit pa na makapag-aambag sa pagpapalawak ng kaisipan ng isang kabataan ang katalinuhan sa kanyang pamumuhay, kundi ang kaagapan (punctuality) at katarungan (justice) sa lahat ng kanyang pakikipag-kasunduan (dealings); kung kaya’t huwag kailanman na pabayaang nasa iyong kamay ang perang inutang nang mahigit sa isang oras gaya ng iyong ipinangako, at mawalan ng tiwala ang iyong kaibigan at hindi ka na pautangin pa kailanman. “Ang isang taong mahusay na magbayad ay pabrika ng pera sa alkansiya ng nagpautang.”

 Ang pinakawalang saysay na pagkilos na nakakaapekto sa kredito ng isang tao ay kailangang bigyan ng pagpapahalaga. Ang tunog ng pukpok ng martilyo sa madaling araw o alas nuwebe ng gabi na naririnig ng nagpautang ay nakapagpapagaan sa kalooban nito, subalit kung mababalitaan niyang nasa bilyaran ka, o nasa sugalan, o dili kaya’y nasa isang bar at naglalasing, sa halip na nasa trabaho, maniningil kaagad ito kinabukasan, makikiusap na magbayad ka kaagad kahit na hulugan at paunti-unti (by installment), bago niya matanggap ang kabubuang halaga. At isumpang huwag ka nang pautangin pa. Dahil, pagmumulan lamang ito ng hidwaan sa paniningil na karaniwang humahantong sa matinding alitan at hiwalayan.

   Kung marunong kang magbayad, nagpapakita ito kahit papaano na may pagpapahalaga ka sa iyong inutang; nagagawa nitong maging maingat ka at matapat ding tao, at ito’y nagpapataas ng iyong kredito o kakayahang magbayad.

   Tukso nga ng kaibigan kong Tsino, “Ikaw utang, ako bigay. Ikaw di bayad, ako singil sa’yo. Pag ako singil, ikaw masyalo ka galit, pag di ka bayad, ako masyalo din galit.  Buti pa, di ako pautang, ikaw lamang galit.  . . . Ako . . . hindi galit.”

Ingatan na isipin na sa iyong lahat ang hawak mong salapi at may karapatan kang gastusin ito sa anumang naisin mo. Isa itong malaking pagkakamali na kadalasan ay nagpapahamak sa mga umuutang. Para maiwasan ito, maglaan lamang ng eksaktong halaga sa bawa’t sandali na may pagkakagastusan, kailangang nakabalanse ang mga gastusin kumpara sa kinikita. Kung mahirap na gawin ang mumunting paglilista ng mga biglaang gastusin, ang mga ito sa kalaunan, ay may malaking kapinsalaan. Matutuklasan mo sa huli na ang bahagyang mga gastusin kahit na maliliit na halaga lamang; kapag pinagsama-sama ay nakalulula ang kabubuan. At mapaglilimi na sana’y naiwasan ito at naipon para sa hinaharap at hindi nagstos ng pabigla-bigla sa hindi napaglaanang gastusin, na humantong sa malaking panghihinayang.

Sa ating madaling ikakaunawa, ang landas patungo sa pagyaman, kung hahangarin mo ito, ay napakasimpleng paraan para ka magtagumpay sa pamilihan o merkado. Nakadepende lamang ito sa dalawang mahahalagang kataga: sa pagiging masikap (industry) at matipid/masimpan (frugality); ito’y yaong, hindi mo itinatapon at inaaksaya ang iyong mga mahahalagang sandali at maging ang salaping pinaghirapan doon sa walang mga kapakinabangan, at sa halip doon lamang sa kumikita ka at nagpapaunlad para sa iyong kapakanan (benefits & welfare). Kung walang kasikapan at katipiran; walang kaunlaran, at kasama dito ang lahat ng bagay na magpapaligaya sa iyo.. Siya na kumikita at masigasig na iniipon ang lahat ng kinikita (matapos na mabayaran ang lahat ng mga gastusin), at nagagawang paramihin ito ay may katiyakan at nakatakdang yumaman. 

   Kung ang Dakilang Maykapal na siyang nangingibabaw sa daigdig, na kung saan lahat tayo ay naghihintay ng pagpapala sa ating matapat at mataos na pagsisikap sa mga gawain, ay hindi, sa Kanyang matalinong paggawad ng kasaganaan, ang mag-aatubiling igawad ito sa atin. Sapagkat habang may pananalig ka, ang lahat ng iyong mga ginagawa ay nakatakdang pagpalain. Ito’y nasusulat at tahasang magaganap sa iyo.

ISANG MATANDANG MANGANGALAKAL,

(Benjamin Franklin)

 -------

Hinango ito sa isang liham niya sa isang kaibigan, subalit dinagdagan, pinalawig, at inilapat sa ating kamalayang Pilipino. Iniliham ito noon pa at ayon sa kanilang kultura at mga kaugalian. Ang layunin nito’y upang higit nating maunawaan ito para sa ating makabagong panahon at kabatiran ng pagiging tunay na Pilipino.

Mabuhay ang mga tunay na Pilipino na masikap at masinop!

Jesse Guevara

Lungsod ng Balanga, Bataan

Mga Prinsipyo ng Maligayang Buhay

"...the way one views happiness will directly affect the way one views 'love,' 'freedom,' and 'quality of life.' "

   Ang paggamit ng payong (laban sa init ng araw, at pagkabasa sa ulan), pangginaw o balabal (laban sa lamig), at maging ng mapa (upang hindi maligaw sa paglalakbay) ay nagpapahiwatig ng proteksiyon, pangangalaga, at tamang direksiyon. Nakapagtataka na ang karamihan sa atin ay walang panuntunan at pamantayang sinusunod pagdating sa makabuluhang proteksiyon, pangangalaga, at tamang direksiyon sa ating pamumuhay.

   Subalit kapag magdaraos ng piknik, piging o isang salusalo, halos hinihimay ang lahat ng mga detalye kung papaano ito maisasaayos ng mahusay at matagumpay. Halimbawa, kung may ikakasal, halos buong sambahayan at lahat ng kaanak ay kasangkot. May tampuhan pang nagaganap, kapag hindi nakarating ang napagsabihan, o may dumating na walang naiambag o regalong naibigay.

   Ngayon, ito ang mga napakahalagang tanong;

Ginagawa mo ba ang ganitong masusing mga detalye pagdating sa ikaa-ayos ng iyong buhay?

Alam mo ba ang iyong gagawin at mangyayari sa iyo sa susunod na linggo,? Sa isang buwan? Sa isang taon? Lalo namang higit kung, sa loob ng limang taon? Ano ang iyong magiging kalagayan sakalimang dumating ang mga panahong ito? May sapat ka bang kabatiran? Nakahanda ka bang totohanan?

O, basta na lamang makaraos, dahil ang buhay ay mistulang isang gulong na umiikot, minsan nasa ibabaw, kadalasan ay nasa ibaba?

  

   Dahil kung hindi mo masasagot ito ng tuwiran, anumang kalagayan o nagaganap sa iyo ngayon, ito ang talagang nais mo at sadyang nakagawian mo na. Ito ang kinalabasan ng iyong mga ginawa sa nakaraan at ngayon ay iyong inaani na. At doon naman sa mga nagplano, nagtiyaga, at nagtagumpay, ay tinatamasa na ito ngayon.

   Gamitin nating sagisag upang makaala-ala ang payong, pangginaw, at mapa bilang mga espesyal na palatandaan upang magkaroon ng matibay na pananalig upang pangalagaan, magturo, mamuno, at maging makabuluhan ang ating buhay. 

   Bawa’t isa sa atin ay mayroong mga katangian na hindi kailanman magagawang palitan o baguhin. Hindi natin pinili ang ating mga magulang, mga kapatid at kaanak. Ang araw ng ating kapanganakan, ang ating kasarian (gender), ang ating pagka-Pilipino, at ang ating buong itsura at kaanyuan. Dahil hindi natin mababago ang mga ito. SUBALIT mayroon naman tayong kapangyarihan na pumili kung ano ang magpapaganda at magpapaunlad sa ating buhay upang tayo’y maging maligaya sa tuwina.

   Narito ang mga Prinsipyo ng Maligayang Buhay (Hinimay at sinala ayon sa pamantayang Pilipino)

Magkaron ng TAMANG HANGARIN. Alamin kung ano ang iyong tunay na pangarap at saan mo nais pumunta. Kung hindi mo alam  ang iyong patutunguhan, hindi ka kailanman makakarating. Mananatiling paikot-ikot lamang at basta makaraos ang iyong mga pagkilos. 

Alamin ang iyong mga PRIORIDAD. Pagpasiyahan ang mga bagay na higit na mahalaga para sa iyo. Isaayos at itakda ang iyong mga gawain na kalakip ang mga prioridad na ito. Iwasang maagaw ang iyong atensiyon ng mga bagay na walang kinalaman at hindi mahalaga. Manatiling nakatuon lamang doon sa mga bagay na magpapabilis sa kaganapan ng iyong hangarin.

PILIIN lamang ang mga panooring makabuluhan at tunay na makapag-papaunlad sa sarili. Kung maglilibang din lamang, dumoon na magpapaganda sa takbo ng iyong buhay. 

Isagawa ang iyong mga RESPONSIBILIDAD. Obligasyon mong isaayos at itama ang iyong buhay. At katungkulan mong kupkupin, pangalagaan, paunlarin, at paligayahan ang iyong piniling pamilya. Tanggaping buo ng walang pagkukulang ang nakaatang na tungkulin; na handa palagi ang kaisipan, mga pangungusap, mga pagkilos, mga saloobin, at motibo sa makabuluhang hangarin at ikatatagumpay nito

Gumawa ng LISTAHAN ng mga bagay kung saan mo inaaksaya ang iyong panahon at ginagastos ang iyong pera. Tanungin ang sarili: Bakit mo ginagawa ang mga bagay na iyong ginagawa? Kapag malabo at walang katiyakan ang mga kasagutan, maglimi. Pag-aralan; kung mula sa emosyon at pabigla-bigla, o masusing pinag-isipan na makatwiran itong gawin. 

Maglaan ng TAMANG SALITA kung mangungusap. Iwaksi na ang mga salitang nakakamatay, pumipintas, humahamak, at nagpapahina ng kalooban. Ipinagkakanulo ka ng mga ito. Ikaw mismo ang nakasalang sa labis na mga bagabag na umaalipin sa iyo. Bilang pagtakas sa mga ito ay ipinapasa at ipinapataw mo sa iba. Pag-aralan ang kahalagahan at intensiyon ng iyong mensahe sa kausap. Piliin lamang na magbitaw ng mga salitang nagpapasigla, bumubuhay, at nagtataguyod.

Pangalagaan ang iyong KALUSUGAN. Magtakda ng panahon para makapagpahinga , makapaglibang, at manumbalik ang kasiglahan. Ang kalusugan ay kayamanan. Gaano mang yaman mayroon ka, hindi makakayang tumbasan ng salapi ang malubhang karamdaman. Hangga’t buo ka pa, may lakas, at may panahon; gamitin at tamasahin ang anumang nasa iyo. Dahil lahat ay kumukupas, humihina, at tumitigil.

Ituon ang atensiyon sa pagtatatag ng mga RELASYON at maliligayang alaala. Pagkalooban ng magaganda at masasayang araw ang iyong buhay at pamilya. Tamasahin ang bawa’t sandali na kapiling sila, sapagkat sa bawa’t araw ay nagbabago ang lahat. Hindi mo na mababalikan pa ang nakaraan at itama ang mga ito. 

Alalahanin na ang batang kinagagalitan mo ay siyang aakay at gagabay sa iyong pagtanda. Kung ngayon ay ipinagkakatiwala mo siya sa tagapag-alaga (babysitter), paglaki nito at ikaw ay matanda na, ipagkakatiwala ka rin naman niya sa bahay ampunan (nursing home).

Laging magpasalamat at MAGDASAL. Maglaan ng panahon para sa Dakilang Maykapal. Ito ang napakahalaga sa lahat. Pinapawi Niya ang iyong mga bagabag at pinalilinaw ang iyong pagtunghay sa iyong buhay. Kung wala kang mataimtim na pananalig sa mga bagay na hindi mo nakikita, papaano mo maipapahayag ang kahalagahan ng iyong iniisip. Yaong mga bagay na hindi nakikita ang tunay at higit na mahahalaga; tulad ng pag-ibig, paggalang, pagtitiwala, pagmamalasakit, pagdamay, pagpapatawad, atbp.

Ang mga bagay na mayroon ka, ang maaari mo lamang maibigay. Kung wala kang pag-ibig sa iyong puso, papaano ka makaiibig at iibigin ng iba bilang kapalit? Kung walang pakikipagkaibigan na namamahay sa iyong puso, sino ang makikipagkaibigan sa iyo? 

NAKASULAT ITO: Kung hindi ka naliligo, at patuloy na mabaho ka, mga daga, langaw, at ipis lamang ang magtitiis sa iyo.

 

   Ang antas ng iyong kaligayahan na nababatay sa nais mong pamumuhay, ang siyang magbabadya kung papano mo pinagmamasdan ang tagumpay, ano ang pakahulugan mo sa kalidad ng iyong buhay, ano ang iyong pananaw tungkol sa pagmamahal, ano ang kahulugan sa iyo ng kapighatian, ano pagpapahalaga sa moralidad at integridad na iyong sinusunod, kung gaano ang iyong kabatiran sa katagang ‘kalayaan’, mga katapatanng pantao at kagalingang panlahat.

                                                                           -AGATONA ALIMORONG NAVARRO, Balibago, Angeles City, 1911

   Marami ang mga katanungan: Lima lamang na simpleng tanong ang mga ito:

1-Sino ang iyong pinakamatalik na kaibigan? (Ano ang mga katangian niya na nakahalina sa iyo?)

2-Ano ang iyong pinaka-nanais na bagay o hangarin? (Inaasahan mo bang matatamo mo ito?)

3-Nag-aalala ka ba kung ano ang iniisip at sasabihin ng ibang tao sa iyo? (Ano ang iyong mga kinakatakutan, o iniiwasan?)

4-Sino ang iyong pinakamatalik na tagapagturo (mentor)? (Anong mga katangian niya ang nais mong tularan?)

5-Ano ang ibig mong baguhin sa iyong sarili at maging sa iyong pamilya? (Mayroon ka bang naiisip na mga paraan na magpapaganda sa inyong buhay at kung papaano ito magagawa?)

TANDAAN: Kung walang tanong, wala ding kasagutan. Bago ang gamutan, kailangan malaman ang pinagmulan ng karamdaman. Kung hindi alam ang dahilan, walang saysay ang paliwanagan. Hangga’t hindi alam ang sanhi, lagi kang nag-aatubili at umuuwing sawi.

Ang paglalakbay sa buhay na patungo sa tunay na kaligayahan; ay ang mahusay na patnubay ng unawa sa kawagasan at layunin ng iyong pagkakalitaw dito sa mundo.

   Sinuman ay naghahangad na tunghayan ang kanyang sarili na ‘mabuti’ at magandang magdala ng ‘sariling buhay’ na patungo sa ‘tagumpay’ Ang tanong ay hindi kung papaano na hangarin niyang maging mabuti, mahusay, at matagumpay, bagkus kung anong mga alituntunin at batayan na kanyang pinaiiral tungkol sa mga ito. 

                –pahayag ni KARLO MANALAD GUEVARA, sa isang pamilyang talakayan, 2005

   AKO ay naniniwala na tayo, sa ating pangunahing kapasidad na magmahal, ay malalagpasan at maitatama ang mga bagay na pumipigil, humahadlang, at pinagmumulan ng ating mga pagkatakot. Hangga’t mataimtim ang iyong pananalig, lahat ay madali na lamang.

  

    Binanggit ni Rudyard Kipling, isang makata at manunulat, sa kanyang Tagubilin sa Pagtatapos (Commencement Address) sa McGill University, sa Montreal, binanggit niya na mayroong isang nakakabalisang pag-uugali ang mga tao na nararapat lamang na laging tinatandaan. Binalaan niya ang mga mag-aaral laban sa matinding paghahangad sa salapi, sa kapangyarihan, at katanyagan, ang bilin niya, “Balang araw ay may makakatagpo kayong tao na walang interes o hinagap man lamang tungkol sa mga bagay na ito. At sa puntong ito, mapapatunayan ninyo kung gaano kayo kapulubi.’

 -Mangyari lamang na basahin ang paskel na, Maaasahang mga Dakilang Prinsipyo ng Buhay, Disyembre 7, 2011

Jesse Guevara

Lungsod ng Balanga, Bataan

Nasa Tamang Pagkilos Lamang

   Maraming ulit, sa ating pag-iisa ay sumasagi sa ating kaisipan ang tungkol sa ating buhay. Bakit nga ba tayo ay lumitaw sa mundo at para saan? Ano ba talaga ang ating layunin?  Samutsaring mga kadahilanan ang laging umuukilkil sa ating diwa kung bakit kinakailangang patunayan natin , ang . . . bakit nga ba?

   Noon, pinag-isipan ko kung papaano ipapaliwanag ang pagkakaiba ng mga pangungusap na ito; “Ako’y nabubuhay para kumain.” At ang “Ako’y kumakain para mabuhay.”  Ang kasagutan dito ay nasa tamang pagkilos. Malaki ang pinagkaiba ng ‘nabubuhay’ kaysa ‘kumakain.’ Sa una, ito’y tungkol sa buhay, kailangang kumain upang patuloy na mabuhay at gawin ang layunin ng pagkakalitaw sa mundo. Dito sa huli, nakaukol lamang sa palagiang kumakain, para mabusog at huwag mamatay. Ito'y katulad ng malaking kaibahan ng tao (palaisip) at hayop (palakain).

   Sa buhay, hindi natin higit na sinasamantala ang mga pagkakataon  na patuloy na dumarating sa atin. Anumang paghihirapan ay iniiwasan, balewala, at walang gaano mang pagpapahalaga, ‘mangyari na ang dapat mangyari.’ Bahala na! Basta may makakain, may maigsing kumot, at kaunting bubong, ayos na ang buto-buto. Malaki ang ating pagtitiwala na tila wala ng katapusan ang ating paglitaw sa mundo. At ang hinhintay na kapalaran ay darating din sa wakas. ‘Kung talagang para sa akin, makakamtan ko ito.” Kaya . . . patuloy na umaasa at naghihintay. Bihira nating maisip at iniiwasan na may darating na pagpanaw. Hangga’t maaari, wala sa ating bokabularyo ito at ibayo pang kinakatakutan; kapag kamatayan din lamang ang pag-uusapan.  Subalit, sa ayaw man o ibig natin; darating ito sa anumang saglit. Walang katiyakan ang sinuman sa atin kung kailan, anong araw, at anong oras. Kaya patuloy lamang tayo sa pagkukunwari, na para bang wala na tayong kamatayan. Gayong lahat tayo ay dito patutungo.

   Ngayon, sa paglalakbay na ito patungo sa ating huling hantungan, hindi ba nararapat lamang na maging maunlad at maligaya tayo? 

   Balikan nating ang nakaraan, noong magsimula tayo, bilang mga paslit. Lumaki tayong pinag-aaralan ang lahat, ang mga bagay, ang ating mga kapaligiran, naranasan natin ang manalo at matalo, ang tagumpay at kabiguan. Maraming mga mapanghalinang aliwan ang umakit sa atin, at marami din ang nalulong at napahamak dito.  Marami ding ulit na naging masaya, tumawa, at humalakhak , at marami ding ulit na lumuha, umiyak, at humagulgol. Naging dalaginding at binatilyo, naging dalaga at binata, at kalauna’y ang buhay may-asawa. Naging mga magulang at nagkaanak, at sa dakong huli ay naging lola at lolo . . . at gaya ng inaasahan ay magpapantay ang ating mga paa bilang tanda na ang ating misyon sa daigdig ay natapos na.

  Ang tanong, natupad ba? Yaong kapag humarap ka sa Dakilang Lumikha at tanungin sa iyo kung ano ang ginawa mo kay; _________(pangalan mo)_______, bilang pag-uulat ng iyong mga nagawang kabutihan at kaligayahan para sa iyong sarili noong ikaw ay nasa lupa pa, ano ang isasagot mo?

   Ang nga ba ang mga nagawa mo na, . . . na ikararangal mo?

   Sa kabubuang ito, napakaraming mga bagay ang napalampas natin, at sa huling paghinga doon lamang natin naa-alaala, datapwa’t huli na ang lahat. “Laging nasa huli ang pagsisisi!”

   Marami tayong mga pangarap, dangan nga lamang lagi tayong bumabagsak sa patibong (trap) at hindi na tayo makaalis sa ating kinasadlakan. Mistulang kumunoy na habang nagpupumilt kang makaalis lalo kang lumulubog. "Kung saan nadapa, doon bumabangon." Bihira ang gumagapang at umiba ng pook at doon tumindig. Kadalasan ay tinatanggap na itong kapalaran, dahil wala tayong sapat na kaalaman upang malagpasan ang mga pagsubok na ating kinahaharap. Sa halip na lumaban, pinoprobrema natin ang mga ito. “Problema na pinoproblema pa.” Ang alam lamang natin ay mahalaga ito, hindi kung ano . . .  ang higit na mahalaga at dapat mailagay sa prioridad, o ang mapabilis ang paglutas.

   Lahat tayo ay nagnanais na maging maligaya. Subalit kung hindi natin nalalaman kung ano ang talagang kaligayahan ang nararapat para sa atin, mananatili tayong naghahanap palagi sa kawalan. At pawang kabiguan lamang ang ating masusumpungan.

   Ang buhay ay hindi isang diretsong guhit na susundan mo mula sa pagka-panganak hanggang sa pagpanaw. Marami itong pataas at pababa na patuloy sa pag-ikot, tulad ng isang gulong. 

   Kung magbabasa ka ng isang pangalan ng tao sa lapida doon sa sementeryo, matutunghayan mo ang araw ng kapanganakan at araw ng kamatayan niya. Sa gitna nito ay may gitling (dash), ito ang kabubuan kung anong nangyari sa tanang buhay niya noong nabubuhay pa siya. Malalaman dito kung mayroon siyang naging mga lunggati at dakilang adhikain sa buhay; at kung nagtagumpay siya para dito.

   Ang gitling ang batayan kung anong uri ng gawain ang pinagkaabalahan niya; saan siya naging higit na interesado? Ano ang nagpakasaya sa kanya?  Ano ang  pinili niyang mga tamang kapasiyahan? Ano ang nagbigay sa kanya ng higit na kaligayahan at anong pagtrato ang iniukol sa kanyang pamilya? Naging huwaran naman ba siyang mamamayan sa kanyang pamayanan? Kung tatanungin ang kanyang asawa at mga anak, pawang mga paggalang at pagpuri lamang ba ang maririnig mula sa kanila? O, ang kabaligtaran na pawang mga karaingan at matinding pagkasuklam sa kanya? Sino nga ba siya?

Ito ang kailangan nating masagot, bago mahuli ang lahat. Kung ano ang ating isinusulat sa ating ‘gitling’ na ito.

   Alam natin na isang buhay lamang ang ipinagkaloob sa atin dito sa lupa, at anumang nakaraan ay lipas na at hindi na muling mababalikan pa. Isang buhay, isang karanasan, at isang alaala na lamang. Wala ng iba pa. Hindi ba makatarungan, at tamang bigyan naman natin ito ng higit na pansin,  . . . bago mahuli ang lahat?

Ano nga ba ang uri at tipo ng gitling mo?

Jesse Guevara

Lungsod ng Balanga, Bataan

Pagpupugay sa Ama ng Himagsikan ng Pilipinas

Mabuhay ang Dakilang Supremo!

148 na Dakilang Araw ng Kapanganakan ni Gat. Andres Bonifacio
(Nobyembre 30, 1863 - Mayo 10, 1897)

   Si Gat. Andres Bonifacio ay hindi lamang Ama ng Himagsikan ng Pilipinas. Si Bonifacio ay panglahatang higit pang mataas na Ama ng Demokrasya ng Pilipinas.   –Manuel L. Quezon, President, Philippine Commonwealth

   Mula sa tagaulat ng kasaysayan natin na si Milagros Guerrero, ang mga titulo o designasyon na pagpupugay sa ating Dakilang Supremo:

    Pangulo ng Kataastaasang Kapulungan
    (President of the Supreme Council)

    Ang Kataastaasang Pangulo
    (The Supreme President)

    Pangulo ng Haring Bayan ng Katagalugan
    (President of the Sovereign Nation of Katagalugan)
    Note: "Bayan" means both "people" and "country"

    Ang Pangulo ng Haring Bayan Nagtatag ng Katipunan, Unang Nagsimula ng Panghihimagsik

    (The President Sovereign Nation Founder of the Katipunan,
    Initiator of the Revolution)

  Office ng Kataastaasang Pangulo, Pamahalaan ng Panghihimagsik
    (Office of the Supreme President, Government of the Revolution)

   Si Bonifacio ay nangungunang bayani ng Himagsikang Pilipino, sapagkat siya ang nagpasimuno ng Himagsikan sa Pilipinas, isang sandatahang paghihimagsik laban sa kolonyal at hindi makatarungang pamamahala ng mga Kastila. Halos apat na daang taon tayong napailalim at pinagmalupitan---at naputol lamang ito nang itatag at pamumunan ni Bonifacio ang Katipunan. Kung hindi siya nagsimula, wala tayong pag-uukulan ng papuri at pagdakila para sa mga bayaning sina Emilio Jacinto, Antonio Luna, Gregorio del Pilar, Miguel Malvar, Macario Sakay, at marami pang iba. Kung wala tayong kasaysayan, wala tayong pagkakakilanlan bilang isang lahi.

   Sila ang nagpatuloy ng himagsikan matapos patayin ng mga Magdalo ng Kabite ang magkapatid na Bonifacio (Andres at Procopio) sa pamumuno ni Don Emilo Aguinaldo, sa Maragondon, Kabite.  Isang nakakalunos na kabanata ng ating kasaysayan ang trahedyang ito sa buhay ni Bonifacio, higit na napakasakit at ibayong kasuklam-suklam; ang pagtataksil sa kanyang pamumuno bilang Supremo ng Katipunan, at ang walang awang pagpatay sa kanya mula sa mga kamay ng kapwa niya Pilipino, gayong nasa kalagitnaan sila ng pakikipaglaban para matamo ang ating kalayaan. Sa halip, ang pag-agaw sa liderato ng Katipunan ang namayani at siyang nagpahina sa rebulusyon. At sa pagkakawatak-watak ng mga katipunero; sinamantala ng mga dayuhang Amerikano ang alitan ng mga Pilipino, upang mapalitan ang pamahalaang Kastila sa Pilipinas.

   Nakatapos ng apat na grado lamang, dahil maagang naulila at tumayong magulang sa mga kapatid. Subalit nag-aral sa sarili ng mga literaturang kanluranin at nagawang maging kasapi ng kapatiran ng malalayang mason (Freemasons), na kung saan ang mga lihim nitong ritwal, pagsanib, pagsumpa, at mga proseso ay naging inspirasyon niya. Isinalin at ginamit niya ang mga ito upang maitatag ang Katipunan. 

   Pinatutunayan ng ating mga tagaulat ng kasaysayan na higit ang pagkabayani ni Bonifacio kaysa Gat. Jose Rizal. Sa mga panulat ni Rizal, matutunghayan na hindi siya kailanman naghangad ng kalayaan para sa Pilipinas. Madalas na ipinapahayag niya ang pagnanais na magkaroon lamang ng representasyon ang Pilpinas sa pamahalaan ng Espanya (Spanish Cortes) bilang isang lalawigan. Nang bisitahin nila Bonifacio si Rizal noong siya ay nakakulong, hinimok nila si Rizal na suportahan ang rebulusyonaryong Katipunan.Tumanggi si Rizal at nagbabala pa na huwag gawin ito at kapahamakan lamang mauuwi ang lahat. Ayon sa kanya, walang kakayahan ang mga Pilipinong mag-alsa at lumaban sa isang malakas at malaking bansa na tulad ng Espanya.

   Isang malaking pagdakila ang araw na ito para sa tinaguriang “The Great Plebeian” at maging sa mga kapus-palad nating mga kababayan na binansagang mga “Bagong Bayani" na nasa iba’t-ibang sulok ng mundo. Tulad ng ating Supremo ---sila ang mga uri ng manggagawa sa hanay ng mga  kapuspalad at maralitang antas sa ating lipunan. Nagsitakas sila mula sa kahirapan at pinagtitiisang mawalay sa mga mahal sa buhay; sa paghahangad ng ginhawa at magandang kinabukasan ng pamilya. Tulad ng ating Supremo---pinilit kalabanin ang pagmamalupit sa lipunan, itinitindig ang karangalan, ipinaglalaban ang mga karapatan, ipinapakitang kahit mula sa lupa, ay nagagawang makatayo at humarap sa katotohanan para sa kapakanan ng Inang-Bayan. 

Mabuhay ang mga tunay na Pilipino!

Mabuhay tayong lahat!

Jesse Guevara

Lungsod ng Balanga, Bataan

Matagumpay Ka ba?

   Mayroon akong nabasa noon, tungkol sa tatlong magkakapatid na babae na lumaking magkakasama. Sa kanilang kahirapan; matapos ang kanilang pag-aaral sa mataas na paaralan, ay isa lamang ang nakatuntong sa kolehiyo at nakatapos ng pag-aaral. Ang isa ay maagang nag-asawa at naging karaniwang maybahay, ang isa naman ay naging isang maunlad na negosyante, at ang isa ay naging doktor sa medisina. Bawa’t isa ay natagpuan ang kanya-kanyang tungkulin sa buhay at naging masaya. Bawa’t isa sa kanila; sa kanilang pansariling pangmasid ay natagpuan ang tinatawag nating tagumpay.

   May mga taong nakakaranas ng nakaka-panghilakbot ng mga kabanata sa kanilang buhay, at kamangha-mangha kung papaano nila ito naiwasan o natakasan. May katiyakan na ang iba sa kanila ay nasawi sa pakikibaka o sa karamdaman. Hindi sila nagsisuko at tinanggap na lamang ang kapalaran, sa halip kahit papaano ay nakipaglaban. Ang iba naman ay naging matagumpay, kahit na sa kabila-kabila ng mga unos at balakid na kanilang kinahaharap. Sila ay nakarating sa kung saan nais nilang magtungo, kahit gaano mang hirap ang naging pakikibaka sa buhay.

     Ang tagumpay ay sadyang mailap para sa iba, ngunit siyang kaganapan ng lahat ng iyong mga pagtitiis at mga paghihirap. Ang iyong pagwawagi na marating ang kinalalagyan mo sa ngayon ang katibayan nito. Naisakatuparan mo ang lahat ng iyong mga naisin, mga plano, at mga hinangad na nagdulot sa iyo ng mga papuri, kasaganaan, at kasiyahan.

   Kakaunti ang nagtatagumpay at napakarami ang mga nabibigo. Nababatay ito sa mga tamang pag-uugali at sa basta makaraos na panuntunan. 

   Dito sa huli, marami ang eksperto sa atin. Hangga’t puwede na, ayos nang umarya. Walang gaanong sinusunod na pamantayan at ‘bahala na ‘ang nakapangyayari. Patama-tama. At hindi kataka-takang buhay alamang ang kanilang kinagiliwan. 

   Subalit doon sa sukdulang matatagumpay; sila ay mapagmasid, mapanuri, binabago at nagtatama ng mga bagay, at may makabuluhang matayog na mga pangarap. Ang kanilang mga pagkilos ay may sinusunod. Narito ang kanilang mga kaugalian ng pagiging matagumpay sa buhay.

Mga Kaugalian ng Matatagumpay

Mayroong malinaw na pananaw kung ano ang talaga ang nais sa buhay, at naiisip kung ano ang posibleng mangyari sa ikakatagumpay nito. Alam kung saan pupunta at nauunawaan ang magiging kalagayan pagdating dito. Ito ay napakahalaga. Ito ang dakilang layunin ng bawa't isa sa atin upang mapagtagumpayan ang mga lunggati.

   Sinisimulan ang araw na nakahanda at may masiglang saloobin. Tulad sa isang kotse; bago ito gamitin sa paglalakbay ay isinasaayos ang lahat, nasa tamang kundisyon ang makina, nakaayos ang mga salamin at mga ilaw, gumagana ang preno, tama ang hangin sa mga gulong, husto ang gasolina, ayos ang mga dokumento ng kotse, at nakaplano ang biyahe. Lalong higit na pagtuon kung ang kinabukasan ng pamilya, trabaho, negosyo, at tagumpay ang nakasalang. Kung sa isang karaniwang paglalakbay ay nagagawa ito sa isang karaniwang kotse, bakit naman hindi kung paglalakbay ng iyong buhay at kinabukasan ng iyong pamilya ang nakataya.

   May ritwal at nagkakaisa ang mga pagkilos. Ito ang nagpapabilis na magawang matapos kaagad ang mga gawain. Iniiwasan ang mga nakakagambala at umaagaw ng pansin. Mga balakid ito upang bumagal at mawala ang atensiyon doon sa mahahalaga. Kapag napagkaisa ang mga kilos at nakatuon lamang ang lahat ng mga ito upang matapos ang gawain, ang tagumpay ay abot kamay na lamang.

   Ugali na ang huminto at malaman ang tinutungo. Ayon sa kanila, hangga’t ang ating utak ay hindi hustong nagagamit sa kakayahan nito, nawawalan ito ng kasiglahan at nagpapahina ng ating kalooban. Sa lahat ng gawain at anumang larangan, kailangan ang pahinga, paghinto, agwat o espasyo upang magkaroon ng karagdagang lakas at pag-aaral kung nasa tama kang landas. Paminsan-minsan ay kailangang umaakyat sa mataas na punongkahoy upang tanawin kung ang tinutumbok na pupuntahan ay siyang tamang daan. Tulad sa musika, kung walang espasyo o paghinto ang mga tunog ay walang malilikhang sonata.

   Kung patuloy at minamadali ang lahat, hindi natin magagawang tapusin ang anumang gawain na ating sinimulan nang naaayon sa kaganapan nito. Hindi malinaw na tapos ang isang trabaho kung hilaw ang pagkakagawa nito, o idinaan na lamang sa patama-tama at puwede na. Binubusising maigi ang lahat, pinagtutuunan ng ibayong pansin, at ibinubuhos ang lahat sa abot ng makakaya.

   Piniling maging kakaiba kaysa pangkaraniwan, kahit na mangahulugan ito na sila ay mag-isa na lamang, at ang ginagawa ay hindi tanyag o hindi kinagigiliwan, at pinipintasan pa, patuloy pa rin sila sa pagpupunyagi. Ang katwiran nila, “Kung walang tiyaga, walang nilaga.”

   Mapagmasid at hindi basta sumasang-ayon sa nakararami kung ano ang magkakatulad nilang ginagawa. May sariling mga diskarte kung papaano malalagpasan ang mga balakid at kamalian. Hindi lahat ng uso o kinahuhumalingan ay mapapakinabangan at pangmatagalan. Kailangang sa paggawa, o sa anumang produkto; ang atensiyon ay naroon sa ikahuhusay, ikagaganda, at maitutulong nito para kapakanan ng lahat.

Laging matuwid at nangunguna kaysa naghihintay at umaasa sa mga bagay na mangyayari. Sila ang lumilikha, gumagawa, at nagsismula ng mga pagbabago. Hindi gumagaya, at laging may bagong ideya na makakatulong. Habang natutulog na ang iba, sila naman ay naroon pa sa gawain at nagtitiyagang tapusin ito.

   Pinapalibutan ang sarili ng mga tagasuporta at positibong tao. Ang tagumpay ay nanganganak at nag-uusbong ng marami pang tagumpay. Dagdag pa, kung mapapalibutan mo ang iyong sarili ng mga taong may makabuluhang mga lunggati at matatagumpay sa kanilang mga piniling larangan o industriya, ikaw man din ay magiging matagumpay.

   Itinitinda ang mga sarili upang makilala sila. Hangga’t malaki ang paniniwala kung sino sila, at kung ano ang makakaya nilang gawin ang siyang nagdadala sa kanila upang magkaroon ng pangalan o tatak na pagkakakilanlan sa kanila. ito ang nagpapalakas ng kanilang pagtitiwala sa mga sarili na magsumigasig pa. Ang mga pintuan ng magagandang pagkakataon ay laging nakabukas para sa kanila.

Sa katapusan, tinatamasa ang anuman ang gawain, at pinag-aalab ito ng husto. Sapagkat ayon sa kanila; kapag maligaya ka sa iyong trabaho ang kabayarang matatanggap mo mula dito ay bonus na lamang. Hindi na isang mabigat na gawain ang kanilang mga trabaho, bagkus isa na itong libangan at sadyang nakakaaliw para sa kanila. At kahit na hindi sila bayaran ng salapi, ito pa rin ang kanilang gagawin. Hindi nakapagtataka, kahit hindi nila hinahanap, lagi silang sinusundan ng salapi at magagandang mga pagkakataon sa buhay.

     Ito ang mga sangkap sa pagiging huwaran na pinupuri at minimithi. Kung mauunawaan na pahalagahan ang buhay; sa kabila ng pagiging masalimoot at mailap nito, magagawang maging masaya, nakawiwili, at nakakaakit ito. Tulad ng pagkakaloob ng tulong, sa pagdamay at paglilingkod sa kapwa, sa mga makabuluhang simulain ng pamayanan, hindi lamang may pakinabang ito sa iba, bagkus nagkapagdudulot pa ito sa sarili ng kasiyahan at kaligayahan. Sa marami ito ang kanilang minmithing tagumpay.

   Walang katumbas na halaga o salapi ang idinudulot nitong kapayapaan at kasiyahang loob sa paggawa ng kabutihan at kapakanan ng iba. Ito ang uri ng mabisang kapasiyahan at panuntunan na nagtatakda at lumilikha ng mga pambihirang matatagumpay na tao; na hiwalay sa mga pangkaraniwan at may mabababaw na kaisipan.

  Ang tunay na tagumpay ay nangangailangan ng paggalang, pagpapahalaga, integridad, at pagtitimpi---lahat ng mga ito ay mga kaugalian at katangian ng matatagumpay na tao. Bihira at iilan lamang ang mapapalad na nakakamit ang mga ito. Marami ang nagsasabing mahirap itong mapanatili at marating; lalo na sa harap ng makabagong pangangalakal o merkado na walang hinto ang mga pandaraya, sinusupil ang ating mga kaisipan sa pamamagitan ng telebisyon, pahayagan, radio, at internet. Sa bawa’t sandali ay binobomba tayo ng kanilang mga promosyon at nakakahalinang mga gayuma upang makaakit. Kahit hindi natin ibig itong mangyari, ay nakikialam at mapangahas sila na baguhin ang ating kamalayan. Dahilan upang mawalan na tayo ng kalayaan para dito, dahil lamang sa kasakiman sa pagkita ng salapi ng iba.

   Datapwa’t mayroon tayong kapangyarihan na pumili, At piliin kung ano ang makapag-papaunlad at makapagpa-paligaya sa atin. Nasa atin ang huling kapasiyahan kung nais nating maging matagumpay o manatiling bigo sa buhay---may kapangyarihan tayo na maging Masaya o Malungkot. Tiyakin ang pipiliin, Kaligayahan o Kapighatian?

Jesse Guevara

Lungsod ng Balanga, Bataan

Isang Bukas na Liham Para sa Iyo

Makinig Ka sa Akin

  

Mabilisang epektibo, mangyari lamang na maunawaan na may mga pagbabago na kailangan MONG maisagawa sa IYONG buhay. Ang mga pagbabagong ito ay kailangang makumpleto upang magawa Kong tuparin ang Aking mga pangako na ipagkaloob sa iyo ang kapayapaan, kasiyahan, at lubos na kaligayahan sa buhay na ito. Humihingi Ako ng paumanhin sa pagkakabalam, matapos ang lahat na Aking ginagawa, lumilitaw na ito’y isang munting kahilingan sa iyo. Alam Ko, naibigay ko na ang 10 Mga Kautusan. Pangalagaan ang mga ito.

 Datapwat sundin ang mga panuntunan na ito, din:

1-IWASAN ANG PAG-AALALA

        Pinatawan ka ng unos ng buhay at ang lahat ng ginawa mo ay umupo at mag-alala. Nakalimutan mo na ba, na Ako ay narito upang kunin ang lahat ng iyong kasiphayuan; at pasanin ang mga ito para sa iyo? O, nais mong tamasahin ang panggigi-puspos, maging sa bawat maliliit na bagay na dumarating?

2- ISAMA ITO SA LISTAHAN

       Kailangang may magawa o mapangalagaang bagay. Isama ito sa listahan. Huwag, hindi sa LISTAHAN mo. Isama ito sa Aking listahan-ng-gagawin. Hayaang Ako lamang ang magsaayos ng problema. Hindi Ako makakatulong hangga’t hindi mo ipinapasa sa Akin. At kahit na ang Aking listahan-ng-gagawin ay mahaba, Ako nama’y . . . Diyos. Magagawa Kong maisaayos ang anumang bagay na ipinasa mo sa Aking mga kamay. Sa katibayan, kung ang katotohanan ay sadyang nabatid na, maisasaayos Ko ang maraming bagay para sa iyo na kailanman ay hindi mo mauunawaan.

3-MAGTIWALA SA AKIN

      Kapag naibigay mo na ang iyong mga kasiphayuan sa Akin, hintuan mo nang kunin pabalik muli ang mga ito. Pagkatiwalaan Ako. Magkaroon ka ng pananalig na maisasaayos Ko ang lahat ng iyong mga pangangailangan. Ang IYONG mga problema at ang iyong mga pagsubok.  Mga problema sa mga bata? Isama sila sa Aking listahan. Mga problema sa pinansiyal, mga pananalapi? Isama sa Aking listahan. Mga problema sa iyong pabago-bagong emosyon? Sa ganang Akin, isama sa Aking listahan. Ibig Kong matulungan ka. Ang kailangan lamang na gawin ay hilingin ito.

 4-PABAYAAN ITONG KUSA

      Huwag gumising isang umaga at bumigkas ng, “O ngayon, nakakaramdam na ako ng kalakasan, sa palagay ko’y makakaya ko na.” Ano sa iyong akala at naging malakas ka na ngayon? Napakasimple nito. Ipinasa mo sa Akin ang iyong mga kasiphayuan at isinasaayos Ko ang mga ito. At muli Kong pinatibay ang iyong lakas at nilukuban Kita ng Aking kapayapaan. Hindi mo ba alam na kung ibabalik Kong muli sa iyo ang mga problemang ito, makakabalik ka pa ba kung saan ka nagsimula? Iwanan mo ang mga ito sa Akin at kalimutan na ang tungkol dito. Pabayaan mong gawin Ko ang Aking trabaho.

5-KAUSAPIN MO AKO

       Ibig Kong kalimutan mo ang maraming bagay. Kalimutan ang anumang nagpapabaliw sa iyo. Kalimutan ang mga bagabag at ang panggigi-puspos sapagkat alam mong Ako ang nangingibabaw sa lahat. Subalit mayroong isang bagay na dinadasal Ko na kailanman ay huwag mong makalimutan. Marapat  lamang, huwag kalimutan na kausapin Ako-sa TUWINA!   . . . Mahal kita!   Ibig Kong marinig ang iyong tinig. Ibig Kong isama mo Ako sa mga bagay na nagaganap sa iyong buhay. Ibig Kong marinig na magsalita ka tungkol sa iyong mga kaibigan at pamilya. Ang pagdarasal ay napakasimpleng pakikipag-usap sa Akin. Ibig Kong maging pinakamalapit mong kaibigan.

6-MAGKAROON NG PANANALIG

       Nakikita Ko ang maraming bagay mula dito sa itaas na hindi mo makikita diyan sa kinalalagyan mo. Magkaroon ng pananalig sa Akin na alam Ko ang aking ginagawa. Magtiwala sa Akin; hindi mo maiibigan ang tanawin mula sa Aking mga mata. Patuloy Kong pangangalagaan ka, susubaybayan kita, at ipagkakaloob ang lahat ng iyong mga pangangailangan. Ang kailangan lamang ay pagkatiwalaan mo Ako. Kahit na napakalaki ng Aking katungkulan kaysa iyo, lumilitaw na higit kang maproblema sa paggawa ng iyong karaniwang tungkulin. Gaano ba kahirap ang magtiwala?

7-MAGBIGAY

       Tinuruan kang magpamigay nang ikaw ay dalawang taon gulang pa lamang. Kailan mo ito nalimutan? Ang kautusan ay umiiral pa rin. Magbigay doon sa mga hindi mapapalad at nangangailangan kaysa iyo. Isalo mo sa iyong kaligayahan yaong mga nangangailangan ng kasiglahan at tibay ng loob. Isalo mo ang iyong mga patawanan doon sa hindi na nakakarinig nito sa matagal ng panahon. Ibahagi mo ang iyong mga luha doon sa mga nakalimot nang umiyak. Ibahagi mo ang iyong pananalig doon sa mga hindi nakakaunawa at nakalimot na.

8-MAGING MAPAG-PASENSIYA

       Nagawa Kong isaayos ito upang sa buong buhay mo ay magkakaroon ka ng marami at iba’t-ibang mga karanasan. Lumaki ka mula sa pagiging bata, nang pagiging matanda, sa pagkakaroon ng mga anak, pagpapalit ng mga trabaho ng maraming ulit, na matuto ng maraming kakayahan at mga gawain, ang makapaglakbay sa maraming pook, ang makaniig ang maraming tao, at makaranas ng higit pa. Papaano na at hindi ka makapag-pasensiya kapag medyo nagtatagal Ako gaya ng inaasahan mo na matupad ang anuman sa Aking listahan-ng-gagawin? Magtiwala sa Aking pagtatalaga ng panahon, dahil ang Aking panahon ay perpekto. Hindi bagkus na nilikha ko ang buong sansinukob sa loob ng anim na araw, ang bawa’t isa ay iniisip na kailangan Kong laging mabilis, mabilis, at ibayong mabilis pa!

9-MAGING MABAIT

       Maging mabait at maunawain sa iba, dahil minamahal ko sila tulad ng labis Kong pagmamahal sa iyo. Hindi man sila nakapagbibihis na kawangis ng sa iyo, o nagsasalita na kaparis mo, o namumuhay na katulad ng paninirahan na ginagawa mo, ganoon pa man minamahal Ko kayong lahat. Marapat lamang na magkaisa kayo at magsama-sama, para sa Akin. Nilikha Ko ang bawa’t isa sa inyo na magkakaiba sa maraming bagay. Walang kasiyahan at nakakasawa kung lahat ay magkakatulad. Mangyari lamang na malaman mo na minamahal Ko ang bawa’t isa ninyong mga kaibahan.

 

10-MAHALIN ANG IYONG SARILI

       Higit Kitang minamahal, bakit hindi mo magawang mahalin ang iyong sarili? Ikaw ay nilikha Ko sa isang kadahilanan lamang -->ang mahalin ka, at magmahal din ng iba. Ako ay Diyos ng pag-ibig. Mahalin Ako. Mahalin ang iyong mga kapitbahay. Subalit mahalin din ang iyong sarili. Nagdurugo ang Aking puso kapag nakikita Kong inaaway mo ang iyong sarili kapag ang mga bagay ay namamali. Napakahalaga mo sa Akin. Huwag mo kailanman itong kalilimutan! , Minamahal KITA !

Lubos na nagmamahal,

DIYOS

*Mga larawan ni Hesukristo na hinango mula sa Divine Revelations/spiritlessons.com 

 -----------------

Kung naibigan po ninyo ito at nais maibahagi sa mga kaanak, kaibigan, at mga kababayan; may kalayaan po kayong kopyahin at ipadala sa  (Email, facebook, twitter, etc.). At doon sa mga may nais ng patuloy na nakakatanggap ng mga pahayag dito, mangyari lamang na pakilista ang inyong email address sa gawing kanan sa itaas, upang kayo ay mapadalhan at makaugnay dito sa tuwina.

Salamat po,

Jesse Guevara

Lungsod ng Balanga, Bataan