Monday, October 13, 2014

Tamang Pagpili Lamang



Ang kapangyarihan na magtatakda ng iyong kinabukasan ay nasa dulo ng iyong mga kamay.

Ngayon ang araw na simula, upang ipamuhay ang katuparan ng iyong mga pangarap! Simulan at ang lahat ay madali na lamang. Narito ang panimula ng mga tamang pagpili, sapagkat ang mga pagpiling ito ang siyang magpapakilala ng iyong magiging pagkatao at tatahaking kapalaran.
   Kahit na kung saan ka man ipinanganak o kung anuman ang iyong tungkulin sa buhay, edukasyon o antas ng pamumuhay, ang kapangyarihan na magtatakda at siyang makakaapekto sa iyong magiging kinabukasan ay nakasalalay sa iyong mga kamay. Ang iyong kasalukuyang kalagayan ay hindi madedetemina kung saan ka magtutungo; ito ay kusang madedetermina kung saan ka magsisimula. Ngayon, sa araw na ito!
   Ang kasagutan nito ay ito: Anuman ang iyong pinili ay siya mong makukuha. Limang taon mula sa araw na ito, ikaw ay magiging eksakto ng parehong pagkatao na nasa iyo ngayon, maliban lamang doon sa mga pagpili na iyong gagawin magmula ngayon. Ito ang magpapasiya ng malaking kaibahan sa iyo ngayon, …at sa magiging ikaw sa hinaharap.
   Gumagawa ka ng maraming pagpili sa bawa’t araw—kung ano ang isusuot, ano ang kakainin sa agahan, kung saan dadaan patungo sa trabaho, sino ang kakausapin, atpb. Ito ay sapilitan at kinakailangang mga pagpili para mapadali ang iyong mga gawain sa maghapon. Sapagkat kung walang direksiyon at patama-tama lamang ang mga pagkilos mo, lalo na tungkol sa iyong sarili... ay makakatiyak ka, na anuman ang dumating sa iyong buhay, ito na lamang ang pagtitiyagaan mo.
   Subalit magagawa mo ding piliin sa pagitan ng mga kapasiyahang ginagawa mo sa maghapon; ang mga bagay na makakatulong sa iyo para mapadaling mabago ang iyong buhay para sa iyong ikakatagumpay. Ang mga makabuluhang pagpili na ito ay matalinong mga desisyon na makapagpapabago sa direksiyon ng iyong sarili—nagagawa nito na maisaayos ang iyong pananaw tungo sa tagumpay… at higit na mahalaga, at sadyang natatangi, ...nasa iyo ang pagpapasiya. 
   Ikaw lamang at wala ng iba pa ang tanging makakagawa nito para sa iyo.
   Ang mga tao na hinahangaan at mga huwaran ay hindi nabubuhay sa pagtupad ng mga nakalistang gagawin (to-do list); bagkus nabubuhay sila sa pagtugon kung papaano mapapabuti ang kanilang mga pagkatao (to-be list), nang hindi na kailangang huminto pa, kundi ang magpatuloy na makagawa ng malaking kaibahan. Upang makagawa ng ektra-ordinaryong bagay, kailangang ang extra-ordinaryong kaisipan at ekstra-ordinaryong mga pagkilos. Ito naman ay kung nais mong magtagumpay sa buhay.
   Ang kahusayan ay hindi aksidente. Ito ay laging resulta ng masidhing intensiyon, matapat na pagpupunyagi, at matalinong pagsasagawa; ito ay kinakatawan ng mahusay na pagpili sa maraming mga alternatibo—ang pagpili, at hindi tsànsâ, ang siyang nagdedetermina ng iyong kapalaran.

Hindi mo matatawid ang karagatan kung laging nakatayo sa pampang at patuloy na minamasdan ang dagat.

Kabutihan ang Kailangan


Pinagpapala ang mapagbigay nang walang naaala-ala. At maging 
ang mga tumatatangap nang hindi nakakalimot.


Kung nais mong maging masaya, nasa paglilingkod ang kasagutan. At kung nais mong maging maligaya, maglingkod sa tuwina. Walang bagay na magagawa mong makuha kung hindi mo muna  ito ibibigay. Kung nais mong igalang ka, gumalang ka muna. Unahin mo munang igalang ang iyong sarili, at sinuman ang nasa iyong tabi ay igagalang ka. Nais mong mahalin ka? Mahalin mo muna ang iyong sarili, sapagkat walang magmamahal sa iyo kung wala kang pagmamahal sa iyong sarili. Hindi mo magagawang ibigay ang bagay na wala sa iyo. Nais mo ng kaibigan? Kaibiganin mo muna ang iyong sarili, at kusang darating ang mga kaibigan na hinihintay mo. Dahil kapag nagawa mo ito, magiging madali na para sa iyo ang makipagkaibigan sa iba.
   Kapag nagagawa mong paglingkuran ang iyong sarili, inaaruga, iginagalang, at pinagyayaman; anumang larangan na iyong mapusuan ay magtatagumpay. Ito ay nakatakda at kusang magaganap. Ito ang tunay na tinutungo sa lahat ng may buhay sa mundo. Ang makapaglingkod at makagawa ng positibong kaibahan sa buhay ng iba—na magkaroon ng kahalagahan, pagkakakilanlan, at maiiwang pamana.
   Ang paggawa ng kabutihan ay likas sa ating pagkatao bilang bahagi ng lipunan na ating ginagalawan. Walang nabuhay na mag-isa sa pamamagitan lamang niya. Anumang pagkilos na ating ginagawa, lalo na kung nakakatulong sa iba ay nagdudulot ng pagbabago sa pamayanan. Ito ang ispirito ng bayanihan--ang pagtutulungan at damayan para sa kagalingang panlahat.
Nangyayari lamang ang mga kabuktutan at mga karahasan kung wala nang natitirang mabubuting mamamayan sa isang lipunan. Kung magagawa lamang na tanggalin ang maskara sa ating mukha at harapin ang katotohanan, mapagmamasdan natin na tayong lahat ay nagnanasang magmahal, ang mahalin, ang matanggap, ang pahalagahan, maging mapayapa, at makapaglingkod sa iba.
    Batid natin na ang ating pagkakalitaw dito sa mundo, na may tinutungo at may mga tungkuling nararapat na magampanan. Ang makagawa ng makabuluhang kaibahan sa ating kapwa at pamayanan. Ang pinakamatamis na damdamin ay ang maglingkod nang walang hinihintay na anumang kapalit, ngayon, bukas, at kailanman.
   Ang mainam na paraan para masumpungan ang sarili, ay ang makalimutan ito sa paglilingkod para sa iba.
   Napaglingkuran mo ba ang iyong sarili at ang iba sa araw na ito?

Ang Katotohanan



Wednesday, September 17, 2014

Pag-isipan Ito



 

Hindi ang kawalan ng panahon, kundi ang kawalan ng pagmamalasakit kaya tayo ay nakakalimot na magmahal. At kapag ito ay nawala na, doon tayo nakakaala-ala na ito pala ay napakahalaga.

Gabi na nang makauwi si Ruben sa kanyang bahay, tulad ng dati naglamay na naman siya sa pinapasukang pabrika. Pagod at humihingal itong umupo sa silya sa may pintuan. Pinapahid ang tumutulong pawis sa noo, nang masulyapan niya ang kanyang pitong taon gulang na anak na lalaki. Nakatayo at naghihintay sa kanya sa may gilid ng pinto.
   "Tatay, puwede po bang magtanong sa inyo?”
   "Sige, anak, ano ba ‘yon?"
   "Tatay, magkano po ba ang kinikita ninyo sa bawa’t oras?"
   “Aba’y anong pakialam mo sa oras ko! Bakit ganyan ka magtanong, kay liit-liit mo pa para sa ganyang mga usap!” Ang may pagkagalit na singhal ng ama.
  "Nais ko po lamang malaman. Sige na po, sagutin ninyo po ako. Magkano po ba ang isang oras ninyo?" Ang pakiusap ng bata sa kanyang ama.
 “Ah, para matigil ka na, kumikita ako ng limampung piso bawa’t oras sa aking trabaho.”
“Ay naku,” ang mabilis na nabigkas ng bata, napayuko ang ulo, ngunit unti-unting tumingala at nagpahayag,“Puwede po bang, makahiram ng dalawampung piso sa inyo?" Sabay kalabit sa pantalon ng ama, "Sige na po, Tatay. Kailangan ko po lamang ito.” Ang pangungulit ng bata.
   Lalong ikinagalit ito ng ama, “Kung ang dahilan ng iyong tanong ay magkano ang aking kinikita upang makahingi ka ng pera, at mabili mo ang anumang laruan na wala namang saysay, mabuti pang pumasok ka na sa silid mo at matulog ka na!" Wala akong panahon sa ganyang mga pag-ungot. Hindi ako nagpapakahirap sa trabaho araw-araw para lamang sa ganyang mga pambatang laruan.”
   Lulugo-lugo at tahimik itong nagtungo sa kanyang silid, at lumuluhang isinara ang pinto. Habang ang ama ay lumatag sa sopa sa salas at nanggagalaiti sa ginawang pagtatanong ng anak. “Ang lakas naman ng loob niyang magtanong para makahingi lamang ng pera. Kailangan pang alamin ang kinikita ko sa isang oras. Bah, kung alam lamang niya kung gaano kahirap itong kitain.” Ang usal nito sa sarili. Maya-maya pa ay naghihilik na ito. 
   Makalipas ang ilang saglit na pagkakaidlip ay nagising ito, ...at napaglimi ang marahas na pakikitungo sa anak. Naitulad niya ito na parang kasing-gulang niya, at nakaramdam siya ng pagka-pahiya sa sarili. Kunot-noo na inaapuhap kung saan siya nagkamali. “Siguro, mahalaga sa kanya na magkaroon ng dalawampung piso. Hindi naman siya madalas manghingi ng pera sa akin. At may dalawang linggo na ang nakakaraan nang abutan ko siya ng dalawang pisong barya para makabili ng sorbetes sa labas.   . . . Ah, namali ako, hindi ko siya dapat nasinghalan.” Ang pagsisising naibulong nito sa sarili.
   Mabilis itong tumindig at nagtungo sa silid ng anak, “Gising ka pa ba, anak ko?" Ang mahinahong tanong nito na may haplit ng pag-aalala.
   “Hindi pa, Tatay. Gising pa po ako.” Ang tugon ng anak mula sa pagkakahiga.
  “Naisip ko lamang na hindi pala ako dapat magalit sa iyo kangina," ang bigkas ng ama. “Pagod lamang ako sa maghapong trabaho sa pabrika, at nailipat ko ang aking kapaguran sa iyo. Pasensiya ka na sa akin. Siyanga pala, narito ang hinihingi mong dalawampung piso, eto na at abutin  mo!”
   Biglang bumalikwas sa pagkakahiga at umupo sa gilid ng kama ang bata. Tuwang-tuwa na tinanggap ang pera, “Ay, salamat . . . Marami pong salamat, Tatay!
   At mabilis na may kinuha sa ilalim ng kanyang unan ang isang sobre na may laman na mga barya. Napamaang ang ama nang makita na may pera pala ang anak, at nagsimulang magalit siyang muli. 
   “Mayroon ka palang pera, bakit naghihingi ka pa, ako ba’y talagang ginagalit mo?" Ang usig ng ama.
   Hindi kumikibo ang anak at patuloy sa pagbibilang ng pera. Nang matapos ay tumingala sa ama at nangusap, “Dahil kanina po ay hindi pa sapat ang aking pera, pero ngayon po ay husto na ito.” Ang pahayag ng bata sa ama, habang inaabot ang lahat ng pera sa ama.
   “Aba’y bakit ibinibigay mo iyan sa akin? Ang pagtatakang tanong ng ama sa nakangiting anak.
  “Tatay, sa inyo na po itong limampung piso, bayad po sa isang oras ninyo para makalaro ko po kayo bukas. Kasi, matagal na pong hindi tayo naglalaro ng bola sa may labas ng bahay. Nasasabik na po ako.
   Dumadagundong ang mga katagang ito sa pandinig ng ama, at matulin na dumaloy ang luha sa kanyang mga pisngi. Lumuhod, at mabilis na niyakap nang mahigpit ang anak. At sa gumagaralgal na tinig ay tuluyan ng humalagpos ang mga katagang . . . "Mahal kita, anak ko. Patawarin mo ako sa aking mga nagawang pagkukulang sa iyo."

------------------------------------------------------------
Madamdamin at nakakaantig ng puso ang ganitong tanawin, lalo na’t kamamatay pa lamang ng ina ng bata mula sa isang sakuna, kung kaya’t nililibang ng ama na isubsob sa mga gawain ang sarili. At pati na ang kaisa-isang anak, na sa halip pagtuunan ng pansin at lalong mahalin sa pagiging ulila nito sa pagkalinga ng isang ina, ay napapabayaan.
   Magkusang bigyan ng pansin ang mga mahal natin sa buhay. Ang pagkaabala sa mga gawain ay huwag gawing hadlang upang makaniig at pag-ukulan ng pagmamahal ang mga tao na malapit sa ating mga puso. Alalahaning ang panahong nawala ay hindi na muling mababalikan pa. Ang batang nakikita mo ngayon ay hindi na mauulit pa. Napakabilis ng mga araw at taon, lahat ay lumilipas. Samantalahin ang mga ginintuang panahon sa kanilang mga buhay. Naisin mo man o hindi, darating ang panahon na sila ay magsisialis sa inyong tahanan, at magtatatag din ng mga sariling pamilya. Naisin mo man na makapiling sila nang matagal, ay hindi na mangyayari pa. Tulad mo ngayon, sila man din ay magiging abala sa kanilang magiging kinabukasan. 
   Subalit ito ang pakatandaan, ugaliing bigkasin ang mga katagang mahal kita, gawing paulit-ulit ito, sa dahilang ang inyong pagkikita ay maaaring hindi na mauulit pa. Walang katiyakan ang buhay. Lahat ay kusang nagaganap, at walang sinuman ang nakakabatid nito, ...bago pa mahuli ang lahat.

Dalawang kataga lamang … Mahal kita