Wednesday, March 22, 2017

Nausyaming Paghahangad

Huwag nang maghintay pa, kumilos ka na!
"Ang masipag ay daig ng maagap;" "Mapangarap  ka man at hindi tumitinag ay walang magaganap;" "Kung nais mong may mangyari, magsimula kaagad nang hindi ka magsisi... sa bandang huli;" "Huli man at magaling ay siya nating unahin;" "Makupad man at masikhay, sa kalaunan ay nagtatagumpay."
   Mga kawikaang Pilipino ito, na nagpapatibay sa atin na kumilos kaagad at puspusang isagawa ang nakaharap na gawain para magtagumpay. Marapat lamang na ating balikan at maisaulo, at gawing kalasag sakali mang pabagu-bago ang ating mga kapasiyahan… bago pa mahuli ang lahat.
   Narito ang isang tula noong AKO ay nasa elementarya pa, sa aking pagkasalin at karagdagan:
Sa paghahangad ng pako ng kabayo. ang bakal na sapatos ay nawala.
Sa paghahangad ng bakal na sapatos, ang kabayo ay nakawala.
Sa paghahangad ng kabayo, nainis ang sasakay at nasuya.
Sa paghahangad ng sasakay, ang mahalagang babala ay hindi naibigay.
Sa paghahangad ng mahalagang babala, natalo sa labanan at walang napala.
Sa paghahangad na makabawi sa digmaan, natalo nang tuluyan ang kaharian.
Sa paghahangad na makabangon, higit pa na lalong nabaon.
… ang lahat ay dahil lamang sa paghahangad, nang hindi naman tumitinag.
   Hangga’t hindi ka nagsisimula, mauuwi ka sa tunganga.
 
Jesse Navarro Guevara
Lungsod ng Balanga, Bataan
 

Thursday, March 02, 2017

Sigaw ng Bayan: KAPAYAPAAN !



Kung tayo ay lubos na mapayapa, tayo ay maligaya, napapangiti tayo na kawangis ang bumubukadkad na magandang bulaklak, at lahat sa ating pamilya, at pati sa kabubuang pamayanan, ay mabibiyayaan ng ating Kapayapaan.

KAPAYAPAAN (Peace)  

   Ang Kapayapaan at pagtutulungan ay bahagi ng kalikasan. Ito ang nagpapahiwatig ng mga kaganapan sa ating kapaligiran. Sapagkat kung walang kapanatagan, walang pagtutulungan, at walang mabubuong katotohanan. Bilang mga tao, bahagi na ng buhay natin ang mga karahasan sa lahat ng dako saan man tayo magtungo, at wala tayong magagawa na payapain ang mga kaguluhang ito, ngunit mayroon naman tayong karapatan at kakayahan na maging mapayapa sa ating mga sarili.
   Subalit kung hindi naman natin hahalukayin ito; na matagpuan ang kapayapaan sa ating mga kalooban, wala tayong masusumpungang katahimikan sa lahat ng sandali. Dahil kapag panatag ang ating kalooban, masigla at may kagitingan tayong hinaharap ang anumang pagsubok na dumarating sa atin.
   Masalimoot ang ating daigdig, laging may digmaan, terorismo, kabuktutan, kalagiman at mga kalituhan. Kahit na magagawa nating pasabugin ang pinakamalakas na bombang nukleyar at maghasik ng malawak na kapinsalaan, subalit wala tayong kakayahan na ‘isabog’ ang Kapayapaan maging sa isang maliit na barangay man. Ang mga siyentipiko ay natutuklasan hanggang sa pinakamaliliit na detalye sa ating mga selula (human cells), takbo ng mga panahon at ang pag-ikot ng mundo, subalit hindi natin matuklasan ang landas patungo sa Kapayapaan; natatagpuan ang malalayong mga planeta sa malawak na sansinukob, subalit hindi matagpuan ang Kapayapaan dito sa ating sariling mundo. Bakit ito nangyayari? Dahil wala tayong kamalayan o kabatiran tungkol sa ating mga sarili,  kung sino tayong talaga; kung kaya’t hindi natin nakikilala ang bawa’t isa.
   Karamihan sa mga tao ay nagagalak na magkaroon ng katahimikan sa kanilang buhay. Sumasaya sila kung nalilimutan ang mga sigalot, mga problema, mga bagabag, at natatamasa ang kasiyahan kahit ang mga ito’y ilang sandali lamang na kapanatagan, at makalaya sa malabis na pag-iisip.

  Payapain mo ang iyong kalooban nang makita mo ang katotohanan.
  Ang kapayapaan ay posibleng makamit, kung kilala natin ang ating mga sarili.
  Mapayapa nating magagawa ang mga bagay kaysa paggamit ng karahasan.
  Habang may kapayapaan sa kalooban mo, ang kaluwalhatian ay sumasaiyo.

Papaano kailanman magkakaroon ng kapayapaan… kung tayo, sa ating mga sarili, ay hindi mapayapa?

21  Ipamuhay ang Mabuting Buhay

   May isa akong kwuento tungkol dito: Bago tayo ipanganak, habang nasa sinapupunan pa tayo ng ating Nanay, nagpadala ang Diyos ng isang gurong anghel na tumabi sa atin at itinuro ang lahat na dapat nating matutuhang kawatasan na kailangan nating malaman sa buhay. Isa na rito ang maging mapayapa sa harap ng mga kaligaligan na ating haharapin sa ating paglitaw dito sa mundo. Matapos ang paglalagay sa ating kaisipan ng lahat ng mga ito, bago umalis ay tinuldukan ng kanyang daliri ang itaas ng ating nguso at nagkaroon ito ng maliit na lubak (philtrum) pataas hanggang sa bungad ng ilong. Dangan nga lamang,  lahat ng itinuro sa atin ng anghel na Mabuting Buhay ay ating nalimutan nang tayo ay maipanganak.
   Ano ang sinasagisag ng lubak na ito? Ang kapayapaan ay nasa ilalim lamang ng ating ilong, at binabantayan ang ating nguso sa mga ikikilos nitong mga pagbuka ng bibig para sa mga katagang bibigkasin. Palatandaan ito; na yaong mga makapagpapayapa lamang, at hindi ang mga magpapagalit ang mamumutawi sa ating mga labi.

Unawain lamang ang mga ito, para sa mapayapang relasyon:
   Ang magmahal ng kapwa ay mainam kaysa mayamot at paalisin siya.
   Ang tanggapin ang kapwa ay mabisa kaysa punahin at itama siya.
   Ang pansinin ang kapwa nang walang kahatulan ay mahalaga kaysa mang-uri at hamakin siya.
   Ang maging mapayapa ay mahusay kaysa makipagtalo, gumanti at makapanakit.

   Ang pinakamahalagang bagay ay kabatiran kung anong uri ng buhay na nais mong tahakin sa iyong paglalakbay. Matiwasay o Masalimoot; Kaligayahan o Kapighatian; Pagkabuhay o Pagkamatay. Gawing makatotohanan ang iyong mga lunggati upang mapanatag ang iyong kaisipan. Mayroon ka lamang na maikling panahon upang maisakatuparan ang mga ninanais mo sa buhay. Para sa katahimikang ng iyong kaisipan; magsimula na, at gawin ang lahat ng iyong makakaya at ang kapayapaan mo’y mananatiling sumasaiyo.

Pinagpala ang mga mapagpayapa, dahil matatawag silang mga anak ng Diyos (Mateo 5:9) KJV

Ano ba ang kapayapaan? Ito ang katahimikan at kapanatagan ng pag-iisip; walang anumang ina-alaala mahinahon sa pagkilos, at may kalayaang ipahayag ang niloloob. Kung walang humahadlang na mga kaisipang tulad ng pangamba, pagkatakot, at mga pagkalito; ang Kapayapaan ay sumisibol sa puso mo.
Ang kapayapaan na nasa ating kalooban ay magagawa lamang maihayag kung bubuksan natin ang ating mga puso. At kung nais nating may kapayapaang naghahari sa ating lipunan, simulan natin sa ating mga sarili.
   Bawa’t isa sa atin ay makapagtatanim ng mga binhi ng kabaitan, kabutihan, at pagmamalasakit sa ating kapwa, isang kaisipan sa isang pagkakataon, isang kapasiyahan sa isang pagkakataon, isang pagdamay sa isang pagkakataon, at isang araw na may malaking kaibahan. Unti-unti ang mga kapasiyahang ito ang bumubuo ng maaliwalas na kapaligiran, ng matiwasay na buhay patungo sa kapayapaan. Kung kaya’t sa patuloy na mga kaisipang itinatanim natin araw-araw sa ating mga sarili, nagbubunga ito ng mga pagkilos, at sama-sama nating naihahayag ang liwanag na mapayapa o ang kadiliman ng pagkatakot, pagkakawatak-watak, at walang hintong mga karahasan. At sa antas na kung saan, bawa’t isa sa atin ay nasumpungan ang kapayapaan; ay lumalawak ito tungo sa antas ng bayanihan na siya namang lumilikha ng kapayapaan.
   Ang tunay na kapayapaan lamang ay nasa ating kalooban. Ang kapayapaan ay nagsisimula sa bawa’t isa sa atin. Kung mapayapa ang iyong kalooban, nakakaakit ito ng mapayapang mga relasyon. Nagiging sukatan ito upang magpatuloy ang mga pagtitiwala at pagsasama nang maluwat. Sapagkat anumang lumulukob sa iyong kaisipan; sa iyong mga pagkilos, ito’y nagiging katotohanan. Lahat ng ating nakakadaupang-palad  sa araw-araw; ang ating pamilya, mga kaibigan, mga kakilala, o maging mga katrabaho, ay nararamdaman at nabibiyayaan nito. Ito’y tumatalab at nanonoot sa ating mga damdamin. At kapag ang komunidad o pamayanan ay mapayapa, ang mga lungsod, at ang buong kapuluan ng ating bansa ay pangingibabawan ng kapayapaan, at ito’y nagsisimula lamang kapag natuklasan na natin ang kapayapaan sa ating mga kalooban.

   Minsan may nagtanong sa akin kung bakit hindi ako nakikiisa o sumasama sa mga protesta at demonstrasyon na laban sa digmaan. Ang sagot ko’y kailanman ay hindi ko ito gagawin, ngunit kung may biglaang martsa upang itaguyod ang Kapayapaan, ako ang kauna-unahang makikilahok.


Ang ating tungkulin ay hanapin ang Kapayapaan, kilalanin ito, at panatilihin. Maaaring hindi ka makagawa ng malaking kaibahan o kontribusyon, ngunit makagagawa ka ng ambag gaano man ito kaliit, at subukang gawin ito. Sa kalaunan, ang maliit mong naitulong ay siya palang pinakamabisa at mahalagang kailangan.
   Kung nag-aalinlangan kang makagawa ng kaibahan, dahil sa palagay mo ay isang butil ka lamang sa buhanginan, tandaan lamang,  na ang mga santo noon ay kumilos nang hindi iniisip na sila’y magiging mga santo; nagpasiya na lamang sila na taos sa pusong maglingkod nang may pagmamahal. Mula sa ating munti at masiglang mga pagkilos na makapaglingkod, ay matatamo natin ang sama-samang pananaw para sa maaliwalas at mapayapang kinabukasan.

   Ang tanong, papaano mapapanatili ang kapanatagan sa ating kamalayan, at higit na mahalaga, papaano mararanasan ang katahimikan sa mga panahon ng kaligaligan.? Maitatanong din, na kung posibleng magawa ito na isang ugali, at kagiliwang nagagawa tuwina sa lahat ng mga pagkakataon. Una, kailangang matututuhan ang likas na kapayapaan ng kalooban sa araw-araw. At kung ito’y karaniwan nang nararanasan, magagawang iwasan at supilin ang mga kasakitan at kalituhang bumabagabag sa sarili, kapag tahasang nagnanais mong makamtan ang katahimikan at kahinahunan.
   Gawing matahimik ang kaisipan, bilang isang likas na ugali, ngunit sa paggawa nito; kailangan ang pambihirang pagsasanay, iwasan at supilin ang umaagaw sa iyo na mga kaisipang walang saysay o patutunguhang makabuluhan, maglimi, at pairalin ang pagpapaunlad sa sarili. Tuklasin kung papaano patatahimikin ang mga maiingay na bumubulong sa iyong kaisipan, at kung papaano maiiwasan ang nakakagambalang mga kaisipan; panlulumo, pagkaawa sa sarili, kawalan ng pag-asa at mga negatibong pag-iisip.

Mga pagkilos upang magkamalay nang mapayapa:
1-Pag-aralan na maging mahinahon at panatag ang isip sa kabila ng patuloy na mga pagkabalisa at kaingayang naririnig mong bumubulong sa iyo.
2-Magpasensiya at iwasang magalit, at matutuhang supilin ang iyong mga emosyon at kamalayan.
3-Matutuhan na malagpasan ang mga bagay na bumabagabag sa iyo.
4-Pagyamanin ang positibong kamalayan sa sarili.
5-Panatilihin ang kapanatagan ng kaisipan at magawang umiwas sa mga sigalot, mahihirap o hindi kanais-nais na mga sitwasyon.
6-Ipagwalang-bahala kung anuman ang iniisip o sinasabi ng ibang tao sa iyo.
7-Paunlarin ang iyong kakayahan na manatiling nakatuon sa mga makabuluhan, at kapangyarihang kontrolin ang iyong mga iniisip.
8-Maglimi sa tuwina para sa kapanatagan at ikalilinaw ng kaisipan.
9-Tamasahin ang kasiyahan at kaluwalhatiang idinudulot ng kapayapaan sa iyong sarili.
10-Alamin ang patnubay at pangaral para sa pagyabong ng ispirito, at magawang gisingin ito patungo sa iyong kaluwalhatian.

Tuklasin ang tunay mong katauhan – ang pinaka-ubod na pagkikilanlan sa iyo. Ito mismo ang iyong tunay at wagas na pagkatao. Narito ang iyong kapayapaan. Hindi ito nakareserba doon lamang sa mga pantas, yogi o mongheng naninirahan sa malalayong kabundukan. Ikaw man ay magagawang maranasan ang kapanatagan sa iyong sarili at tamasahin ito, habang inihahayag mo sa araw-araw ang iyong kapayapaan. Isang paraan na mapagtutuunan ng pansin ay tanungin mo ang iyong sarili: Bakit ba ako nabubuhay, para saan ba ito? Ako ba ay kumakain para mabuhay, o nabubuhay para kumain? Ako ba ay nabubuhay para magtrabaho, o nagtatrabaho para mabuhay? Kapag napaglimi at makahulugang nasagot mo ito, may kapayapaang iiral sa puso mo.

Ang buhay na mapayapa, kagiliw-giliw, at walang mga bagabag, ay siyang pinakamadaling pamumuhay.

Habang may kapanatagan kang nadarama, nag-iibayo ang iyong tagumpay, lumalawak ang iyong inpluwensiya, sumisigla ang iyong hangaring makatulong. Ang pagkakaroon ng mahinahong kaisipan ay isang mahalagang sangkap ng kabatiran. Magagawa mong mabuhay nang mapayapa, kahit na aktibo at abala ka sa iyong mga gawain. Kapag may Kapayapaang naghahari sa iyong kalooban, ginigising nito ang iyong Kaluwalhatian na siyang mamamayani sa iyong sarili.

   Mataimtim kong dalangin at umaasam na ang Kapangyarihan ng Pag-ibig ay papalitan ang Pag-ibig sa Kapangyarihan. At ang ating daigdig ay pagpapalain ng Kapayapaan.

Bigkasin mong malakas mula sa kaibuturan ng iyong puso, Kapayapaan, manatili ka!”


Jesse Navarro Guevara
Lungsod ng Balanga, Bataan

Monday, February 27, 2017

May Tiwala Ka ba sa Iyong Sarili?

Pinakamahalagang elemento sa tagumpay ang pagtitiwala sa sarili, at ang mahalagang susi nito ay preparasyon.
Kung may matatag kang pagtitiwala sa iyong sarili, anumang iyong sinimulan ay makakaya mong tapusin. At lahat ng tao na karelasyon mo, ay may pananalig at nagtitiwala din sa iyong pagkatao at mga kakayahan.
   Pinakamahalaga sa lahat ang may pagtitiwala sa sarili sa bawa’t aspeto ng ating buhay, ngunit marami sa atin ang patuloy sa pakikibaka, matagpuan lamang ito. Ang nakakalungkot, mailap itong makamtan kung wala kang pananalig sa iyong kakayahan. Kung wala kang pagtitiwala na makakaya mo ang isang gawain, sadyang napakahirap na magtagumpay ka. Dahil ang iyong mga kasamahan ay mag-aalinlangan na tulungan ka at iiwasan ka na makatrabaho pa.
   Kung may pagtitiwala ka sa sarili, ang kasiglahan sa iyong paggawa ay nakapagbibigay ng inspirasyon sa iba para pagkatiwalaan ka; mula sa iyong mga kasamahan, mga katrabaho, mga pinuno, mga parukyano, at mga kaibigan. Lahat sila ay nagiging matapat at nananalig kapag mayroon kang pagtitiwala sa iyong sarili.
   Ang mainam dito, ang pagtitiwala sa sarili ay napag-aaralan at nagagawang matatag. Nasa iyong pagsisikhay at kaparaanan upang palakasin ito. Hangga’t pinagbubuti mo at pinauunlad ang iyong sarili, patuloy ding tumitibay ang iyong pagtitiwala sa sarili. Ang antas nito ay naipapakita sa maraming paraan: sa iyong saloobin, sa mga asal at pag-uugali, batay sa iyong mga pagkilos, pananalita, mga pangako, paninindigan, at pagtupad ng tungkulin. Malaki din ang nagagawa ng iyong integridad at ginagawang pag-iingat na huwag madungisan ang iyong reputasyon.
Mga Halimbawa ng Pagtitiwala sa Sarili
1-Patuloy na ginagawa ang alam na tama, kahit na tinutuya at pinipintasan nang dahil dito.
2-Handa na sumubok at maglaan ng karagdagang kapaguran, mapahusay lamang ang mga gawain.
3-Tinatanggap ang mga pagkakamali, at inilalapat ang tamang leksiyon na natutuhan mula dito.
4-Hindi ipinagyayabang ang mga nagawa o naghihintay ng mga papuri para kilalanin ang kahusayan.
5-Magiliw na tinatanggap ang anumang papuri at mapagkumbabang nagpapasalamat para dito.
6-Madaling lapitan at handang tumulong kahit kaninuman hangga’t may pagkakataon at kakayahan.
7-Maaasahan at mapagkakatiwalaan, maging maliit o malaki mang gawain sa lahat ng sandali at mga pagkakataon na kailangan.
Kung ang mga ito ay hindi mo magagampanan, makakatiyak kang napakababa ng iyong pagtitiwala sa sarili at kadalasan ay iniiwasan ka ng iyong mga kasamahan. Kung ito ang kalagayan mo sa ngayon, simulan nang magbago, ... hindi pa huli ang lahat, may pag-asa ka pang matupad ang iyong mga pangarap. Ito naman ay KUNG,… pagkakatiwalaan mo ang iyong sarili.

Ang Dakilang Pag-big


   Ito ang dalisay at kawagasan ng tunay na Pag-ibig;
Kapag nananalig tayo na kahit nag-iisa’y magagawa nating umibig,
Na kahit sino at kailanman ay walang makakapanaig nang higit pa sa pag-ibig na ito,
At walang sinuman ang magpakailanman na makakaibig katulad ng pag-ibig na ito,
Buong puso, kaisipan, at kaluluwa ay nahahandang magpakasakit,
       magparaya, at mag-alay ng sariling buhay, wala na nga na hihigit pa,
  Ang umibig nang walang pag-aalinlangan at hangganan,
Aling pag-ibig pa kaya? Wala na nga. Wala.


Tuesday, February 21, 2017

Liham ng PAALAM




Tanging sa iyo, … aking mahal na anak,

    Hindi na magtatagal pa ang aking buhay. Bilang na ang mga araw na ilalagi ko pa sa mundong ito. Ayon sa mga doktor na sumuri sa akin, mapalad na ang umabot pa ako ng isang buwan.
   Kahit na sa kalagayang kong ito, lubos akong nagpapasalamat sa Dakilang Maykapal at pinagkalooban pa Niya na lumawig ang aking buhay kahit na panandalian lamang,    na… maging makabuluhan ang natitira ko pang panahon dito sa mundo. Bagamat nalilito pa rin ako kung ano ang aking uunahin sa natitirang mga mahahalagang sandali, hindi ko pa ganap na mailalarawan ang pinakamahalaga sa lahat. Bawat sandali ay sadyang mahalaga at katangi-tangi. Lahat ay nangangailangan ng masusing atensiyon. Hindi na tulad pa nang dati, ang maaksaya sa walang kabuluhang mga bagay. Higit sa lahat ngayon, at pinakauna sa lahat …ay ang tangi kong relasyon sa aking mga mahal sa buhay. Napaglimi ko na kailangan kong makapiling kayo sa bawat sandali sa nalalabi ko pang mga araw.
  Wala nang halaga pa sa akin ang anumang yaman, bahay, alahas, materyal na bagay, mga papuri o anumang kalayawan. Lahat ng ito ay mga palamuti na lamang at ganap nang walang katuturan. Wala akong madadala, kahit pa isang hibla ng aking buhok o ni isang totpik. Maging ang aking hiram na katawan ay aking iiwanan, hanggang sa ito ay maging ganap na abo na lamang. Ito ang mahapding katotohanan na kailangan kong tanggapin.
   Kung bibigyan ako ng Dakilang Maykapal ng isa pang pagkakataon at madurugtungan pa ang aking buhay, pipilitin kong mabago ang lahat: Ang mga kaparaanan tungo sa makatao at huwarang pamumuhay ay aking isasagawa. Sisikapin kong maging mapagmahal, palakaibigan, matulungin at tagapagtaguyod ng katotohanan. Hindi ako magmamalabis at gagawa ng kalapastanganan o pananakit sa aking kapwa. Hindi ako gagamit ng ibat-ibang maskara o panlabas na anyo sa pakikisalamuha upang ikubli ang tunay kong saloobin. Ang pagpuna o pagiging kritiko ay gagawing kong lihim at ako lamang ang nakakaalam, ngunit ang pagpuri at pagpapahalaga ay lantaran kong ipadarama. Bukas sa lahat ang aking puso at walang nakatago. Taas-noo kong haharapin anumang paghamon sa ikauunlad ng lahat, mangahulugan man ito ng aking pag-iisa. Kahit na matagumpay ako sa aking mga gawain, karaniwan lamang ang aking gagawing pamumuhay. Kailanman, hindi ko ilalagay sa kapahamakan o maging sa kahihiyan man ang aking pagkatao, at palagi kong isasaalang-alang ang reputasyon at  kapakanan ng aking pamilya. Itutuon ko ang aking buong buhay sa paglilingkod sa kapwa at sa kaluwalhatian ng Dakilang Maykapal.
   Marami akong natutuhan sa kalagayang kong ito. Nagising ako sa katotohanan na lahat ay panandalian lamang. Ang hangarin na maakyat ang bundok o tagumpay upang makamtan ang kaligayahan ay pawang humahantong lamang sa mapait na kabiguan. Dahil, may panibago na namang pagsubok na naghihintay, muli't-muli ang satispakyon ay lumilipas, … patuloy ito at wala nang katapusan. Magagawa mo naman na habang umaakyat ng bundok ay maging maligaya ka na, kung ito'y iyong pahihintulutan. Kahit nasaan ka man, nasa iyong pagsusuri sa sarili, hindi mula sa iba o sa kapaligiran ang minimithi mong kaligayahan.
   Habang malinaw pa ang aking mga mata, itutuon ko ito sa magagandang tanawin at mga mahahalagang panoorin. Hanggat nalalasap ko ang sarap ng pagkain, titikman ko ang ibat-ibang putahe na angkop sa aking kalusugan. Kung ang tuhod ko nama'y kaya pang ilakad, pupuntahan ko ang mga pambihirang pook upang aliwin ang aking sarili. Sakaling may pang-amoy pa ako, lahat ng mga bulaklak sa aking daraanan ay aking masidhing sasamyuin. Kapag buo pa ang aking pandinig, bibigyan ko nang pansin ang mga kundiman at tumatagos sa pusong mga musika at awitin. Sa mga pagtigil o paghihintay na mga sandali, babasahin ko ang mga dakilang aklat na nakaligtaan ko noong ako ay abala pa sa maraming bagay. Paliligayahin ko ang aking sarili sa tuwi-tuwina, sapagkat kapag ako'y maligaya,  magagawa kong magpaligaya ng iba, at higit sa lahat, ...ang kaligayahan ng aking pamilya.
   Sasamantalahin ko ang lahat ng pagkakataon na ipagkakaloob sa akin upang ibayong mahalin ang aking mga mahal sa buhay. Lantaran kong bibigkasin ang aking mga nadarama, hindi ang aking iniisip. Tulad ng pag-aaruga sa hardin ng halamanan, araw-araw ko itong didiligin, payayabungin, at babantayan sa anumang kapahamakan. Yayapusin ko kayo nang mahigpit at ipaparinig ang aking wagas na pagmamahal nang walang anumang bahid ng anumang pag-aalinlangan. Tatanggapin ko nang maluwalhati anuman ang inyong pag-uugali. Wala akong karapatang paghimasukan kayo kundi ang aking sarili lamang. Ipapakita ko sa gawa at hindi sa salita ang lahat. Ipapabatid ko na ang pag-ibig ay mahalaga at kinakailangang ipinadarama sa lahat ng sandali. At tanging kaligayahan ninyo ang aking pinakahahangad.  .. . .bago pa mahuli ang lahat.

Pasensiya na… kung may bahid ng lukot at nabasa ang liham na ito sapagkat… hindi ko mapigilan ang pagluha. Sa dahilang… napakarami ang aking nagawang mga pagkakamali sa inyo. Buong puso ako na humihingi ng patawad mula sa inyo… 

   Sanasana
   Sana, madugtungan pa ang aking buhay. Kahit kaunti man lamang, . . .    kung maaari sana. . .

Ang inyong ama,
Joshua Guevara

***
   Isinulat ko ito matapos ang aking paglalakbay galing sa Montreal, Ottawa, at Toronto sa bansang Canada nang nakalipas na taon. Sa nakita at naranasan kong pamumuhay ng ibang pamilya doon, nabatid kong ang tangi at sapat na kaligayahan lamang ay matatamo mula sa sarili tungo sa pamilya, at sa kalauna'y ang pamayanan, hindi kanino pa man. Ito ang pinakamahalaga

Monday, February 13, 2017

Thursday, January 19, 2017

IsangPilipino


Simulan na!

...at ang lahat ay madali na lamang.


Ngayon ang pinakamahalagang sandali sa iyong buhay; wala sa nakaraan at wala rin sa hinaharap.
Bahagi ng pagkabagot at pagkabugnot natin sa bawat araw ang tatlong personalidad na gumigising sa atin kung sino ang dapat masunod sa ating sarili; kung sino tayo noon, kung sino ka ngayon, at kung sino ikaw sa hinaharap. Nakakalimutan na ang bawat sandali ay mahalaga; laging bagung-bago, subalit kadalasan ay pinupuno ito ng hapdi ng kahapon at pagkatakot sa hinaharap, kaysa simpleng tamasahin ang kasalukuyan.
   Marami sa atin ang buhay ngunit patay ang diwâ. “Zombie” ang taguri nila, nabubuhay pero kinukunsumo ang buong araw sa mga hinagpis ng nakaraan, laging may kinatatakutan at ayaw harapin ang bukas, nakababad at nasanay na sa mga pagka-inggit, selos, mga panghihinayang, at mga pagkagalit. Laging tumatakas sa kasalukuyan, nasa mga idolo, mga panandaliang aliwan, eat bulaga, artista, basketbol, huweteng at lotto. Hindi sila mga buhay, mga bangkáy silang gumagalâ sa ating paligid.
   Pag-aralang mabuhay sa kasalukuyan; walang nakaraan, dahil lumipas na ito at walang hinaharap, dahil hindi pa ito nagaganap at walang katiyakan na mangyayari pa. Ang tangi lamang na may kontrol tayo ay NGAYON, sa mga sandaling ito. Sapagkat narito ang uri at antas na masusukat ang kapayapaan sa isip, kaunlaran, at kaligayahan na ating hinahangad sa buhay . At  mapapatunayan lamang ito kung magagawa nating buhayin ang mga sandaling ito nang walang inaala-ala at inaakala. Sapagkat gaano mang kalalim nating alalahanin ang kahapon, o ang hinaharap, pag-aaksaya lamang ito ng makabuluhang panahon, Sa halip, harapin ang araw na ito, ngayon, nang nakabukas ang isipan.
   Kaysa manghinayang at sisishin ang nakaraan, o mangamba kung ang hinaharap ay bubutí o sasamá, higit na mainam ang damahin ang kasalukuyan, ngayon na. Unawain na ang lahat ng naganap ay dinala ka sa sandaling ito; sa kalagayan mo ngayon, upang makagawa ng higit pa kaysa dati upang lalong paghusayin at pagandahin pa ang iyong hinaharap.
   Ang buhay ay nagaganap kahit tayo abala sa pagpaplano. Ito ay patuloy at hindi ka kailanman hihintayin nito. Tumatanda tayo, nagbabago ang ating kapaligiran, nagiging abala din ang ating mga anak, maninirahan sila sa malalayong pook, ang iba naman ay yumayao na nang hindi nakapag-paalam, at ang marami sa ating mga pangarap ay hindi natutupad. Sadyang nakakalimot tayo na mabuhay nang ganap at patuloy sa walang hintong paghahanap.
Ang tunay na kapangyarihan ay nasa kaibuturan mo, at ito ay hawak mo na… Ngayon.
   Walang garantiya ang bukas, ito na ang araw na may magagawa tayong pagbabago. Kung papahalagahan natin ang sandaling ito, wala na tayong maa-alaala pa ng kahapon o ng anumang pangamba sa hinaharap. Dahil patuloy tayong nakatuon sa NGAYON, at laging abala sa mga bagay na magpapaunlad at magpapaligaya sa ating mga sarili. Batas ito na hindi mababali: Nais mong malaman ang nakaraan? Tignan ang kasalukuyang buhay. Kung nais naman na malaman ang hinaharap, tignan ang ngayon.
Ang mainam na preparasyon para sa kinabukasan ay magagawang mahusay na ngayon!

Thursday, January 12, 2017

Pumanà nang may Mapalà


Kaibuturan: Ang Ating mga Saloobin sa Buhay
Bagama’t magkakaiba ang ating mga pananaw tungkol sa kung anong mga bagay ang makapagpapaligaya sa atin, lahat naman tayo ay magkakatulad na umaayon sa mga positibong karanasan na nakapagbibigay ng kaligayahan at maging huwaran sa ating buhay.
   Sa araw-araw na pakikipag-relasyon sa ating kapaligiran, narito ang 12 dakilang susi na ating ginagampanan.
1. DIREKSIYON  - Magkaroon ng lunggati na pagtutuonan ng atensiyon.
Ang makadama ng magandang pag-asa tungkol sa hinaharap ay mahalaga at ating ikaliligaya. Lahat tayo ay kailangan ang mga lunggati upang magkaroon ng motibasyon na harapin ang mga paghamon o pagsubok bilang mga oportunidad. Ito ang gumugulantang at nagpapasigla sa atin, lalo na kung ang mga ito ay ating nalalagpasan at napagtatagumpayan.
   Kung susubukan naman natin ang mga bagay na imposibleng makamit, nagdudulot lamang ito ng matinding pasakit at mga panghihinayang. Bagama’t may kakayahan tayo na makagawa ng mga ekstra-ordinaryong bagay, kailangan din na tumbasan natin ito ng mga ekstra-ordinaryong mga pagkilos. Kung nais na madoble ang resulta, doblehin din ang antas ng pagsasakatuparan.
   Bawa’t pagsusulit sa ating buhay, nagagawa nito na maging mapait o malasà tayo, sa bawa’t problema na dumarating ay binabakli o pinatitibay tayo. Nasa ating pagpili lamang kung nais nating maging tagumpay o bigo; panalo o talunan; kapighatian o kaligayahan… anuman ang mapili mo, narito ang iyong kapalaran.
   Ang pagpili ng matayog na ambisyon ngunit makatotohanang lunggati ay nakapagbibigay sa ating buhay ng direksiyon, at nakapagdudulot ng pakiramdam ng katuparan. Isang satispaksiyon na ating tinatamasa kapag napagtagumpayan natin ang mga ito.
1.      Nagsimula ito sa isang pangarap.
2.      Nabuo ang isang lunggati.
3.      Sumunod ang mga pagkilos.
4.      Tumanggap ng kabiguan.
5.      Pinilit na bumangon at nagpatuloy.
6.      Ulitin ang mga hakbang na bilang 3-5.
7.      Nakamit ang tagumpay.
   Kung walang direksiyon, kahit saan mapadpad doon na humihimlay.

Jesse Navarro Guevara
Lungsod ng Balanga, Bataan