Tuesday, February 21, 2017

Liham ng PAALAM




Tanging sa iyo, … aking mahal na anak,

    Hindi na magtatagal pa ang aking buhay. Bilang na ang mga araw na ilalagi ko pa sa mundong ito. Ayon sa mga doktor na sumuri sa akin, mapalad na ang umabot pa ako ng isang buwan.
   Kahit na sa kalagayang kong ito, lubos akong nagpapasalamat sa Dakilang Maykapal at pinagkalooban pa Niya na lumawig ang aking buhay kahit na panandalian lamang,    na… maging makabuluhan ang natitira ko pang panahon dito sa mundo. Bagamat nalilito pa rin ako kung ano ang aking uunahin sa natitirang mga mahahalagang sandali, hindi ko pa ganap na mailalarawan ang pinakamahalaga sa lahat. Bawat sandali ay sadyang mahalaga at katangi-tangi. Lahat ay nangangailangan ng masusing atensiyon. Hindi na tulad pa nang dati, ang maaksaya sa walang kabuluhang mga bagay. Higit sa lahat ngayon, at pinakauna sa lahat …ay ang tangi kong relasyon sa aking mga mahal sa buhay. Napaglimi ko na kailangan kong makapiling kayo sa bawat sandali sa nalalabi ko pang mga araw.
  Wala nang halaga pa sa akin ang anumang yaman, bahay, alahas, materyal na bagay, mga papuri o anumang kalayawan. Lahat ng ito ay mga palamuti na lamang at ganap nang walang katuturan. Wala akong madadala, kahit pa isang hibla ng aking buhok o ni isang totpik. Maging ang aking hiram na katawan ay aking iiwanan, hanggang sa ito ay maging ganap na abo na lamang. Ito ang mahapding katotohanan na kailangan kong tanggapin.
   Kung bibigyan ako ng Dakilang Maykapal ng isa pang pagkakataon at madurugtungan pa ang aking buhay, pipilitin kong mabago ang lahat: Ang mga kaparaanan tungo sa makatao at huwarang pamumuhay ay aking isasagawa. Sisikapin kong maging mapagmahal, palakaibigan, matulungin at tagapagtaguyod ng katotohanan. Hindi ako magmamalabis at gagawa ng kalapastanganan o pananakit sa aking kapwa. Hindi ako gagamit ng ibat-ibang maskara o panlabas na anyo sa pakikisalamuha upang ikubli ang tunay kong saloobin. Ang pagpuna o pagiging kritiko ay gagawing kong lihim at ako lamang ang nakakaalam, ngunit ang pagpuri at pagpapahalaga ay lantaran kong ipadarama. Bukas sa lahat ang aking puso at walang nakatago. Taas-noo kong haharapin anumang paghamon sa ikauunlad ng lahat, mangahulugan man ito ng aking pag-iisa. Kahit na matagumpay ako sa aking mga gawain, karaniwan lamang ang aking gagawing pamumuhay. Kailanman, hindi ko ilalagay sa kapahamakan o maging sa kahihiyan man ang aking pagkatao, at palagi kong isasaalang-alang ang reputasyon at  kapakanan ng aking pamilya. Itutuon ko ang aking buong buhay sa paglilingkod sa kapwa at sa kaluwalhatian ng Dakilang Maykapal.
   Marami akong natutuhan sa kalagayang kong ito. Nagising ako sa katotohanan na lahat ay panandalian lamang. Ang hangarin na maakyat ang bundok o tagumpay upang makamtan ang kaligayahan ay pawang humahantong lamang sa mapait na kabiguan. Dahil, may panibago na namang pagsubok na naghihintay, muli't-muli ang satispakyon ay lumilipas, … patuloy ito at wala nang katapusan. Magagawa mo naman na habang umaakyat ng bundok ay maging maligaya ka na, kung ito'y iyong pahihintulutan. Kahit nasaan ka man, nasa iyong pagsusuri sa sarili, hindi mula sa iba o sa kapaligiran ang minimithi mong kaligayahan.
   Habang malinaw pa ang aking mga mata, itutuon ko ito sa magagandang tanawin at mga mahahalagang panoorin. Hanggat nalalasap ko ang sarap ng pagkain, titikman ko ang ibat-ibang putahe na angkop sa aking kalusugan. Kung ang tuhod ko nama'y kaya pang ilakad, pupuntahan ko ang mga pambihirang pook upang aliwin ang aking sarili. Sakaling may pang-amoy pa ako, lahat ng mga bulaklak sa aking daraanan ay aking masidhing sasamyuin. Kapag buo pa ang aking pandinig, bibigyan ko nang pansin ang mga kundiman at tumatagos sa pusong mga musika at awitin. Sa mga pagtigil o paghihintay na mga sandali, babasahin ko ang mga dakilang aklat na nakaligtaan ko noong ako ay abala pa sa maraming bagay. Paliligayahin ko ang aking sarili sa tuwi-tuwina, sapagkat kapag ako'y maligaya,  magagawa kong magpaligaya ng iba, at higit sa lahat, ...ang kaligayahan ng aking pamilya.
   Sasamantalahin ko ang lahat ng pagkakataon na ipagkakaloob sa akin upang ibayong mahalin ang aking mga mahal sa buhay. Lantaran kong bibigkasin ang aking mga nadarama, hindi ang aking iniisip. Tulad ng pag-aaruga sa hardin ng halamanan, araw-araw ko itong didiligin, payayabungin, at babantayan sa anumang kapahamakan. Yayapusin ko kayo nang mahigpit at ipaparinig ang aking wagas na pagmamahal nang walang anumang bahid ng anumang pag-aalinlangan. Tatanggapin ko nang maluwalhati anuman ang inyong pag-uugali. Wala akong karapatang paghimasukan kayo kundi ang aking sarili lamang. Ipapakita ko sa gawa at hindi sa salita ang lahat. Ipapabatid ko na ang pag-ibig ay mahalaga at kinakailangang ipinadarama sa lahat ng sandali. At tanging kaligayahan ninyo ang aking pinakahahangad.  .. . .bago pa mahuli ang lahat.

Pasensiya na… kung may bahid ng lukot at nabasa ang liham na ito sapagkat… hindi ko mapigilan ang pagluha. Sa dahilang… napakarami ang aking nagawang mga pagkakamali sa inyo. Buong puso ako na humihingi ng patawad mula sa inyo… 

   Sanasana
   Sana, madugtungan pa ang aking buhay. Kahit kaunti man lamang, . . .    kung maaari sana. . .

Ang inyong ama,
Joshua Guevara

***
   Isinulat ko ito matapos ang aking paglalakbay galing sa Montreal, Ottawa, at Toronto sa bansang Canada nang nakalipas na taon. Sa nakita at naranasan kong pamumuhay ng ibang pamilya doon, nabatid kong ang tangi at sapat na kaligayahan lamang ay matatamo mula sa sarili tungo sa pamilya, at sa kalauna'y ang pamayanan, hindi kanino pa man. Ito ang pinakamahalaga

Monday, February 13, 2017

Thursday, January 19, 2017

IsangPilipino


Simulan na!

...at ang lahat ay madali na lamang.


Ngayon ang pinakamahalagang sandali sa iyong buhay; wala sa nakaraan at wala rin sa hinaharap.
Bahagi ng pagkabagot at pagkabugnot natin sa bawat araw ang tatlong personalidad na gumigising sa atin kung sino ang dapat masunod sa ating sarili; kung sino tayo noon, kung sino ka ngayon, at kung sino ikaw sa hinaharap. Nakakalimutan na ang bawat sandali ay mahalaga; laging bagung-bago, subalit kadalasan ay pinupuno ito ng hapdi ng kahapon at pagkatakot sa hinaharap, kaysa simpleng tamasahin ang kasalukuyan.
   Marami sa atin ang buhay ngunit patay ang diwâ. “Zombie” ang taguri nila, nabubuhay pero kinukunsumo ang buong araw sa mga hinagpis ng nakaraan, laging may kinatatakutan at ayaw harapin ang bukas, nakababad at nasanay na sa mga pagka-inggit, selos, mga panghihinayang, at mga pagkagalit. Laging tumatakas sa kasalukuyan, nasa mga idolo, mga panandaliang aliwan, eat bulaga, artista, basketbol, huweteng at lotto. Hindi sila mga buhay, mga bangkáy silang gumagalâ sa ating paligid.
   Pag-aralang mabuhay sa kasalukuyan; walang nakaraan, dahil lumipas na ito at walang hinaharap, dahil hindi pa ito nagaganap at walang katiyakan na mangyayari pa. Ang tangi lamang na may kontrol tayo ay NGAYON, sa mga sandaling ito. Sapagkat narito ang uri at antas na masusukat ang kapayapaan sa isip, kaunlaran, at kaligayahan na ating hinahangad sa buhay . At  mapapatunayan lamang ito kung magagawa nating buhayin ang mga sandaling ito nang walang inaala-ala at inaakala. Sapagkat gaano mang kalalim nating alalahanin ang kahapon, o ang hinaharap, pag-aaksaya lamang ito ng makabuluhang panahon, Sa halip, harapin ang araw na ito, ngayon, nang nakabukas ang isipan.
   Kaysa manghinayang at sisishin ang nakaraan, o mangamba kung ang hinaharap ay bubutí o sasamá, higit na mainam ang damahin ang kasalukuyan, ngayon na. Unawain na ang lahat ng naganap ay dinala ka sa sandaling ito; sa kalagayan mo ngayon, upang makagawa ng higit pa kaysa dati upang lalong paghusayin at pagandahin pa ang iyong hinaharap.
   Ang buhay ay nagaganap kahit tayo abala sa pagpaplano. Ito ay patuloy at hindi ka kailanman hihintayin nito. Tumatanda tayo, nagbabago ang ating kapaligiran, nagiging abala din ang ating mga anak, maninirahan sila sa malalayong pook, ang iba naman ay yumayao na nang hindi nakapag-paalam, at ang marami sa ating mga pangarap ay hindi natutupad. Sadyang nakakalimot tayo na mabuhay nang ganap at patuloy sa walang hintong paghahanap.
Ang tunay na kapangyarihan ay nasa kaibuturan mo, at ito ay hawak mo na… Ngayon.
   Walang garantiya ang bukas, ito na ang araw na may magagawa tayong pagbabago. Kung papahalagahan natin ang sandaling ito, wala na tayong maa-alaala pa ng kahapon o ng anumang pangamba sa hinaharap. Dahil patuloy tayong nakatuon sa NGAYON, at laging abala sa mga bagay na magpapaunlad at magpapaligaya sa ating mga sarili. Batas ito na hindi mababali: Nais mong malaman ang nakaraan? Tignan ang kasalukuyang buhay. Kung nais naman na malaman ang hinaharap, tignan ang ngayon.
Ang mainam na preparasyon para sa kinabukasan ay magagawang mahusay na ngayon!

Thursday, January 12, 2017

Pumanà nang may Mapalà


Kaibuturan: Ang Ating mga Saloobin sa Buhay
Bagama’t magkakaiba ang ating mga pananaw tungkol sa kung anong mga bagay ang makapagpapaligaya sa atin, lahat naman tayo ay magkakatulad na umaayon sa mga positibong karanasan na nakapagbibigay ng kaligayahan at maging huwaran sa ating buhay.
   Sa araw-araw na pakikipag-relasyon sa ating kapaligiran, narito ang 12 dakilang susi na ating ginagampanan.
1. DIREKSIYON  - Magkaroon ng lunggati na pagtutuonan ng atensiyon.
Ang makadama ng magandang pag-asa tungkol sa hinaharap ay mahalaga at ating ikaliligaya. Lahat tayo ay kailangan ang mga lunggati upang magkaroon ng motibasyon na harapin ang mga paghamon o pagsubok bilang mga oportunidad. Ito ang gumugulantang at nagpapasigla sa atin, lalo na kung ang mga ito ay ating nalalagpasan at napagtatagumpayan.
   Kung susubukan naman natin ang mga bagay na imposibleng makamit, nagdudulot lamang ito ng matinding pasakit at mga panghihinayang. Bagama’t may kakayahan tayo na makagawa ng mga ekstra-ordinaryong bagay, kailangan din na tumbasan natin ito ng mga ekstra-ordinaryong mga pagkilos. Kung nais na madoble ang resulta, doblehin din ang antas ng pagsasakatuparan.
   Bawa’t pagsusulit sa ating buhay, nagagawa nito na maging mapait o malasà tayo, sa bawa’t problema na dumarating ay binabakli o pinatitibay tayo. Nasa ating pagpili lamang kung nais nating maging tagumpay o bigo; panalo o talunan; kapighatian o kaligayahan… anuman ang mapili mo, narito ang iyong kapalaran.
   Ang pagpili ng matayog na ambisyon ngunit makatotohanang lunggati ay nakapagbibigay sa ating buhay ng direksiyon, at nakapagdudulot ng pakiramdam ng katuparan. Isang satispaksiyon na ating tinatamasa kapag napagtagumpayan natin ang mga ito.
1.      Nagsimula ito sa isang pangarap.
2.      Nabuo ang isang lunggati.
3.      Sumunod ang mga pagkilos.
4.      Tumanggap ng kabiguan.
5.      Pinilit na bumangon at nagpatuloy.
6.      Ulitin ang mga hakbang na bilang 3-5.
7.      Nakamit ang tagumpay.
   Kung walang direksiyon, kahit saan mapadpad doon na humihimlay.

Jesse Navarro Guevara
Lungsod ng Balanga, Bataan

 

Tumitig hindi Tumingin



2. MAGMASID -Nasumpungan mo na ba ang kagandahan ng buhay? Makakamtan lamang ito kung paagmamasdan natin ang ating kapaligiran.

Sa totoo lamang, laging nakatunghay ito at naghihintay sa sinumang gising na. Dangan nga lamang, ang karamihan sa atin ay lubhang abala sa mga bagay na nagnanakaw ng kanilang mahahalagang atensiyon. Lalong-lalo na sa mga panandaliang aliwan na kinahiligan nilang gawin at mistulang ritwal na. Kailangan huminto at gumising nang tuluyan mula sa pagkakaidlip na ito.
   Magmasid tayo sa mga kaganapan, sapagkat anuman ang ating nalalasap sa mga pakikibaglaban sa buhay ay sadyang ipinapadala sa atin para sukatin ang ating katatagan, at para lalo itong pagtibayin. Ang mga pasakit at mga pighati ay idinudulot upang ating matutuhan na makiramay. Ang mga pakikibaka ay ipinapasan sa atin upang maunawaan natin kung papaano magpahalaga. At pinatutulo ang ating mga luha upang ganap nating mabatid kung gaano madama ang wagas na kaligayahan.
   Maging mapagtanong at mapaglimi—alamin kung ano ang iyong mga priyoridad sa buhay. Tigilan nang halungkatin pa ang nakapanlulumong mga nakaraan, at umiwas na alalahanin pa ang hinaharap, walang katiyakan ang mga ito at walang sinuman ang nakakaalam. Ang mayroon lamang tayo ay ang NGAYON—pagindapatin natin ito, sapagkat dito lamang tayo may kapangyarihang kumilos.
   Ang wika ni Ama, “Mayroon lamang dalawang araw sa buong taon na wala na tayong magagawa pa. Ang isa ay kahapon at ang isa naman ay bukas pa, ang mayroon lamang tayo ay ang araw na ito, ngayon ang tamang sandali para magmahal, maniwala, lumikha, gumawa, at makatotohanang mamuhay nang mapayapa at maligaya. Harapin ang mga pakikibaka nang may pananalig at may kabatiran na walang limitasyon sa anumang bagay na iyong natupad.
  Ang buhay ay HINDI magsisimula bukas. Simulan na itong ipamuhay NGAYON.
 Walang kahapon at bukas—NGAYON ang sandali para gawin ang iyong kapalaran.

Jesse Navarro Guevara
Lungsod ng Balanga, Bataan