Reyalidad ang Batayan sa Buhay

Ang Katotohanan ang nagpapalaya,

   Hindi ang iyong masidhing hangarin na makalaya.

KATOTOHANAN (Truth)

Ang ating mga ninuno ay nagwika, na mayroong dalawang uri ng "gutom."

Mayroong isang Malaking Gutom at may isang Munting Gutom.

Ang Munting Gutom ay nais ng pagkain para sa sikmura;

datapwa't ang Malaking Gutom,

ang pinakadakilang kagutuman sa lahat, ay ang gutom

para sa makahulugan, makabuluhan . . .

at KATOTOHANAN.

   Marami na sa ating ngayon ang mahilig sa mga pantasya at mga ilusyon. Sa tagal ng mga sandaling inuubos at pagbabad sa mga panoorin at umaaliw na mga libangan; nakakalimutan na ang mga reyalidad o tamang mga gawain sa buhay. Anumang iyong kinagigiliwan, kinahuhumalingan, at patuloy na kinasasanayan; sa bandang huli ay ang iyong kabubuang reyalidad.

    Bawa’t bagay na itinanim o hinayaang mangibababaw sa pag-iisip, at nag-ugat ito, ay siya mong magiging katotohanan. Ito'y magsisimulang lumaki, mamumulaklak at magiging mga salita na siyang magpapakilos ng mga pangyayari at pagkakataon. Ang mabuting kaisipan ay magbubunga ng mabuti, subalit ang masamang kaisipan ay magbubunga ng masama. Ito ang katotohanan: ang mabuting kaisipan at kabutihan, kailanma'y hindi magbubunga ng masamang resulta; at ang masamang kaisipan at kabuktutan, kailanman ay hindi magbubunga ng mabuting resulta. Batas ito na hindi kailanman mababali.

      “Totoo ka na ba?”

      “Kapag nakita, nahipo, at naranasan ko; maniniwala akong katotohanan ito.”

      “Hangga’t hindi ginagawa, pawang komentaryo lamang ito, at walang katotohanan!”

      “Buntot mo, hila mo; ang iyong pag-unlad, ay nasa dulo ng mga kamay mo. Ito ang totoo.”

   Ang katotohanan ay sakdal, hindi ito kailanman mapapasubalian, ito’y mapanghahawakan, at pandaigdigang tinatanggap. Isang bagay na lubos na totoo kahit saan mang panig ng mundo ikaw ay naroon at sinuman ang mangusap nito, tulad ng 2 + 2 = 4, kahit saan ka magpunta makukuha mo ang parehong kasagutan, kaya nga ito tinaguriang pangkalahatang katotohanan.

  Ang katotohanan ay hindi tayo nahahalina ng kung ano ang ating nais, bagkus kung ano ang mayroon ito. 

Ano ang kahulugan ng Katotohanan? Isa itong ideya na sumasang-ayon sa reyalidad. Isang pagpapatibay sa tunay na naganap, kaganapan, at magaganap; eksaktong naaayon dito na ito, o sa dati, at sa magiging batay na katibayan at reyalidad: Ang malinaw na reyalidad ay kung saan ang kaganapan ay hindi mapagdududahan, hindi maipagkakaila, at hindi mapapasubalian.

   Ang katagang katotohanan ay isang kaisipan na nagbibigay liwanag sa isang reyalidad; tulad ng mapa, kung ano, saan, at paano ang nagaganap na reyalidad.

   Ang pangungusap na, “Ang kapighatian ay nangyayari” (isang kaisipan, ideya, proposisiyon o konsepto) ay hindi mismong kapighatian. Ang kapighatian ang reyalidad; at ang pangungusap na ‘”ang kapighatian ay nangyayari” ang siyang katotohanan na umaayon sa reyalidad na ito. Tandaan lamang na kung gaano ang tindi nang iyong pagtuon, ganoon din ang katumbas na reyalidad.

   Bagama’t ang katagang ‘katotohanan” ay hindi maipapaliwanag nang lubusan, hindi naman ito maikakaila na kahit hindi maipaliwanag na uri ng katotohanan, ay kailangang mangyari. At kailangan na posibleng malaman ang ultimong katotohanan na ito. Ang lubos na katotohanan ay isang liwanag na tumutugon sa Kaluwalhatian o Ispirituwal na Reyalidad.

13 Ang Katotohanan ang Magpapalaya sa Iyo

 Bakit nababanggit na ang katotohanan ang siyang magpapalaya sa iyo? Ang mga tao ay laging pinarurusahan at itinatakwil kapag nagsasabi ng totoo. Karamihan sa kanila ay pinapatay pa; katulad ni Hesukristo, Gat Jose Rizal, Gat Andres Bonifacio, Macario Sakay, at maraming iba pa na nagpahayag ng katotohanan. Subalit "Ang katotohanan ang magpapalaya sa iyo," ay hindi kahulugan ng isang pangaral na praktikal. Mayroon itong bahid ng ispiritwal na intensiyon sa likod ng mga kataga nito, na nagsasabi ng esensiya nito, "Hindi mo mapapalaya ang iyong sarili, subalit ang katotohanan ay magagawa ito."

   Ang katotohanan na nagpapahirap sa ating mga puso. Sa bawa't pakikibaka sa buhay, ang katotohanan ay nakikipag-usap sa atin; ipinapaliwanag nito kung anong tunay na anyo ng bawa't bagay, relasyon, at mga pagkakataon, hindi kailanman, o para sa lahat ng tao, datapwa't sa mga sandaling ito na tayo ay nag-iisa, pinupukaw nito ang ating kamalayan. Ang kagyat na pagdaloy ng malay ay kailangang pahalagahan kung nagnanais mong makalaya. Mahirap ang magpakabuti at madali ang gumawa ng mga kamalian. Sa kabutihan, ibayong disiplina ang kailangan upang mapanatili ang katotohanan.

   Umiiral ang kasinungalingan kung walang katotohanan. Bawa’t isa sa atin ay may kanya-kanyang mga problema. Kung may kamalayan tayo sa mga alalahaning ito, magagawa nating mabatid ang ating mga sarili. Dahil kung hindi natin ito gagawin, pawang kapighatian lamang sa buhay ang ating haharapin. Maaari nating sagutin ang mga ito upang mabatid ang katotohanan, sapagkat para malunasan, kailangang mabatid ang mga kadahilanan. Isang praktikal na hakbang na magkaroon ng malinaw na unawaan kung papaano maiintindihan at ipapaliwanag ang katotohanan, bago magkaroon ng matinding pagtutol kung anong mga elemento o antas ang tatanggapin sa simula pa lamang. Ito ay upang maiwasan ang mga walang saysay na hindi pagkakaunawaan bago ito lumala pa.

   Tanungin ang sarili:

      Ako ba ay tamad at mapili sa mga gagawin? Bakit?

      Wala bang kaayusan ang aking buhay? Walang direksiyon? Bakit?

      Bakit madali akong magalit? Kailan ito nangyayari at kanino?

      Bakit lagi akong nangangatwiran at may dahilan? Sino ang tunay na ipinagtatanggol ko?

      Bakit at anong mga bagay ang aking pinagseselosan? Kinaiinggitan?

      Bakit ako palalo at mahilig na magyabang?

      Palaging nahihirapan akong magpasiya kung ano ang tama at mali? Bakit?

      Bakit hindi ko magawang magkusa at laging naghihintay na utusan ng iba?

      Wala ba akong pagtitiwala at disiplina sa aking sarili? Bakit?

      Karamihan sa aking mga pangako ay laging napapako? Bakit?

     

    Sa buhay, kailangan natin ang magpakatao, at kumilos ng makatao. At ito’y ang maging totoo sa ating mga pakikipagrelasyon. Kung may intensiyong masama o hangaring makapinsala sa kapwa; gaano man natin ito ikubli at itago, lilitaw itong kusa sa ating mga salita at ikinikilos. “Ang isda ay nahuhuli sa bibig.” “Nasa iyong mga gawa, ang pagkatao mo’y nililikha.” Kung pawang katotohanan ang sumasaiyo, ang mga resulta nito’y tahasang nagpapatotoo!

      Magbulay-bulay nang malaman ang malaking kaibahan. Ang praktikal na kaibahan upang magawa nating may sapat tayong pang-unawa sa mga totoong kaisipan o ideya ang siyang tunay na kahulugan ng Katotohanan, dahil ang buong tunay na kasagutan ay nakapaloob dito. Ang mga totoong ideya ay yaong nagagawa nating namnamin, tiyakin, ikatuwiran, may katibayan, at mapapatunayan. Samantalang ang mga maling ideya ay yaong kawalan ng alinman sa mga ito. Batay sa ating mga naging karanasan, at mga kinalabasan nito kung nakabuti o nakasama, nagkakaroon tayo ng mga katibayang mapanghahawakan kung may katotohanan o hindi; ang isang bagay, sitwasyon, o pangyayari. Sakaliman na may pagtutol dito, hindi pa nila nararanasan ang totoong nangyari sa iyo upang tanggapin nila ito.

 Mga Hayagang Katotohanan

1-May mga situwasyon na kailangang harapin ang simpleng katotohanan na kami ay nabigo.

2-Ang kanilang mga paliwanag ay napaksimple ngunit may bahid ng katotohanan.

3-Ang artikulong ito ay nagpapahayag ng katotohanan tungkol sa pandaigdigang kahirapan.

4-Sa kanyang pagsasaliksik, napatunayan niya na may katotohanan ang mga ibinibintang sa nasasakdal.

5-Ang kanyang salaysay ay may ilang katotohanan, at mayroon ding maraming palabok at kalabisan.

6-Kung wala itong katotohanan, ano ang saysay nito para pag-aksayahan natin ng panahon?

7-Sumusumpa ka bang magsasabi ng buong katotohanan, walang ng iba pa, at pawang katotohanan lamang?

 Ang magandang kapalaran ay dumaratal doon sa mga masikhay. Ang reyalidad ay bunga lamang ng iyong saloobin. Nakapaloob dito kung ano ang iyong mga lunggati at ninanasa sa buhay. Dahil ito ang nag-uutos, nagpapatakbo at nagpapatigil sa iyo kung tama o mali ang iyong mga paraang ginagamit. Kung wala kang kabatiran sa iyong mga naisin at patutunguhan upang makuha ito, ay walang saysay kahit bilisan mo pa ang takbo mo. At gaano mang kasipagan ang ituon mo; kung hindi ka masikhay at masinop sa paggawa nito, walang katuturan ang ibubunga nito.

    Nagiging makatao tayo kung ihihinto ang mga karaingan at kasakitan sa sarili, at simulang tuklasin ang mga katotohanan na siyang nagpapaikot sa takbo ng ating buhay. Kung maiwawasto ang ating kaisipan na isipin lamang ang makakabuti at makabuluhan para sa atin, hindi natin magagawang manisi at pagbintangan ang iba sa kalagayang ating kinasadlakan. Magagawa natin na maging matatag at marangal kung gagamitin natin sa kabutihan, kaunlaran, at kaligayahan ang kapangyarihan, talento, at mga posibilidad na mayroon tayo. Mabuhay sa reyalidad at panatilihing tunay ang mga pagkilos. Hanapin ang katotohanan sa likod ng mga balatkayo at pagkukunwari na mga nakakaharap.

   Ang pruweba ng katotohanang ito ay nasa bawa’t tao, kung kaya’t kailangang tanggapin ang madaling pagtuklas na pakalimiin na makilala ang sarili. Hayaang palitan at mabago ang kaisipan, at masusumpungan ang mabilis na transpormasyon na kailangan sa makamundong buhay na ating ginagalawan. Ang patuloy na pagtitiwala, matapat na pagkilos, mabuting pakikitungo sa kapwa, dalisay at mapanghahawakang mga salita ay mga katangian ng totoong pagkatao.

Kung buhay mo’y katotohanan ang tinataglay sa bawa’t araw, hindi mo ikakatakot ang kinabukasan, at maging ikakahiya ang nakaraan.

Alin ang totoo?

-Magmahalan sa isa’t-isa. Sino ang higit na may kontrol; ang iyong isip o ang iyong puso?

-Hindi ko kailangan ang kaibigan na ngumingiti kapag ako’y ngumingiti; na umiiyak kapag ako’y umiiyak, dahil ang repleksiyon ko sa tubig ay nagagawa itong higit na mahusay pa kaysa kanya.

-Kailanman na ikaw ay nahaharap sa isang pagpili, isang kapasiyahan o isang pagkakataon, ang piliin mo’y yaong nagpapaalab ng iyong pasiyon.

Tandaan: walang mga pagkakamali, mga pagtuturo lamang.

Ang paggalang ay siyang pundasyon sa bawa’t pakikipagrelasyon.

14  Ang Landas sa Paglaya

   Pakiramdamang mabuti ang iyong mga emosyon. Magkaroon ng batayan sa iyong damdamin. Masaya? Malungkot? Nagmamahal? Nagagalit? Nasisiyahan? Nabubugnot? Ang iyong mga saloobing ito ang siyang sukatan kung ano ang naghahari sa iyong kalooban. Tulad ito ng temperatura na nagbabadya kung ikaw ay may karamdaman, at namamalayan ito upang malunasan. Alamin kung ano ang gumugulo sa iyong kaisipan. Sino o ano ang lumilikha nito? Ito ba’y nanggagaling sa iyo o mula sa iba, bagay, o situwasyon? Kilalaning mabuti; kung may kabatiran ka, magagawa mo itong iwasan, supilin, at lunasan.

Simulang sumisid sa kaibuturan ng iyong puso.

    -1 Sundin ang daloy ng iyong kamalayan nang makita ang katotohanan.

    -2 Huwag tutulan kung ano ang nangyayari sa kalooban.

    -3 Buksan ang kaisipan sa mga hindi maintindihan.

    -4 Huwag kontrolin, supilin o ipagkait ang anumang iyong nadarama.

    -5 Apuhapin ang anumang nagpapakislot sa iyong guni-guni.

    -6 Maging wagas, at laging bigkasin ang iyong katotohanan.

    -7 Hayaan ang iyong kabatiran na maging iyong katotohanan.

Gawin ang sarili na matalik mong kaibigan, hindi nang iyong masahol na kaaway. Walang sinumang gagalang sa iyo, kung wala kang paggalang sa sarili mo. Hangga't wala kang pag-ibig sa iyong sarili, hindi mo magagawang umibig ng iba. Yaon lamang na mayroon ka ang magagawa mong maibigay. Kapag ipinamumuhay mo ang katotohanan ng isang reyalidad, bawa't sekreto na nasa iyo ay kusang nahahayag nang walang pagtutol. Kung ano ang iyong ginagawa at ipinapakita, ito ang batayan ng iba upang makilala ka.

   Ang aking buhay ay bahagi ng bawa't buhay ng iba: Ang aking koneksiyon sa lahat ng may buhay ang nagpapatunay na wala akong kaaway. 

15  Ang Sukatan ng Katotohanan

      -1 Mayroon kang matayog na layunin.

      -2 Patuloy ang ugnayan mo sa kabubuan ng buhay.

      -3 Ang iyong kamalayan ay laging nakabukas para magbago. Sa paglipas ng mga sandali, nadarama nito

     ang matuling pagbabago ng mga bagay sa iyong kapaligiran.

     -4 Nadarama mo ang malugod na pagtanggap mula sa iba bilang kapantay, nang walang paghatol o panunuri.

      -5 Sinasamantala mo ang bawa't pagkakataon nang may panibagong lakas na makalikha, hindi nakakapit at pinasusunod ng mga luma at wala na sa panahong kabatiran.

      -6 Batid mo ang iyong katauhan ay inaaruga at may patnubay ka ng mga indayog ng pagkalinga ng sansinukob. Nadarama mong ikaw ay ligtas at pinagyayaman.

      -7 Ang ideya mo ng kahusayan at kagalingan, ay hayaan ang daloy ng buhay na ipagkaloob sa iyo ang iyong mga pangangailangan at kaligayahan. Ang mga karahasan, pagsupil, at matinding pakikibaka ay hindi mo mga kaparaanan.

     -8 Nadarama mo ang kamalayan ng koneksiyon at patuloy kang lumalapit sa iyong pinagmulan.

     -9 Itinalaga mo na ang magbigay bilang pinanggagalingang lahat ng iyong kasaganaan.

   -10 Nakikita mo ang lahat ng pagbabago, ang matiwasay at masalimoot, ang kaligayahan at kapighatian, pati kapanganakan at kamatayan. Ang mga ito ang nagpapatotoo na anumang hindi nagbabago ay siyang higit na Katotohanan sa iyo.

Yaong mga hindi nakikita ang higit na pinakamahalaga. Mababatid mo ito kung magagawa mong masagot ang mga ito:

     Ano ang kahulugan ng iyong pagkakalitaw sa mundo?

     Ano ang mabuti tungkol sa iyong buhay?

     Ano ang iyong nadarama tungkol sa sangkatauhan?

    Sa iyong pang-unawa, ano ang tama at mali sa iyo?

    Mayroon ka bang kapasiyahan na piliin ang tama? Nagagamit mo ba ito sa tuwina?

    Ano ang nagpapalungkot sa iyo? Tama ba ang maging malungkot?

    Nananalig ka ba sa mga hindi nakikita? Maging tungkol sa Diyos?

    Ipinagmamalaki mo ba ang kinaaaniban mong relihiyon, kung mayroon ka man?

    Papaano mo isinasakatuparan na maging katotohanan ang iyong mga iniisip?

    Matatanggap mo bang paratangan kang huwad at hindi tunay na Pilipino?

   

 Alamin kung kailan kikilos, at alamin kung kailan hihinto. Ang ating mga pagkilos ay nagtatagumpay kung  ito’y malinaw at sadyang ating hinahangad; kung hilaw at may kalabuan, huwag nang ituloy at masasayang lamang ang mga pagpapagod dito. Hangga’t pawang pantasya ang kinahuhumalingan mo, walang katotohanan na iiral sa iyo. Ang pagyabong ng iyong kamalayan ay nagsisimula sa iyong kaisipan, ngunit ang iyong mga kabatiran ang siyang magpapasiya ng mga katotohanan. Tanggapin na ang mga problema at mga sakuna ay hindi maiiwasan, subalit magagawa mong paghandaan. Kung wala kang malay at mga paghahanda, mananatili kang biktima at laging nakaabang sa sakuna. Malalaman mo ang katotohanan kung matapat ka sa iyong sarili. Ang iyong mga emosyon at saloobin ay makapangyarihang puwersa para sa iyong tagumpay, alamin ang mga ito at pagyamanin. Kung batid mo ang iyong bagabag, ito ang simula para ito malunasan. Ang susi sa kabatiran ay hayaan ang katotohanan na siyang maghari sa iyong kalooban. Dahil hindi mo magagawang maghintay nang matagal na makilala ang iyong sarili, dahil ikaw ang nakakawiling tao na iyong makikilala.  

   Bago ka magalit o maging marahas, unahin mo munang pagalitan ang iyong sarili. Dahil sa iyong reaksiyon, ang isang problema ay pinoproblema upang maging mabigat na problema. Imposibleng magalit ka sa isang tao; dahil kahit na sinuman ay may kakayahang magalit, bakit nga ba hindi, at madali ito, subalit ang magalit nang tuwiran sa tamang tao, sa tamang pagkakataon, sa tamang panahon, sa tamang layunin, at nasa tamang paraan – at ito’y naaayon sa iyong tamang kagustuhan ay hindi madaling gawin.

Ako ang daan, ang katotohanan, at ang buhay. (Juan 14:6) KJV

16 Ang Walang Hanggang Lunggati 

    Kung nagagawa nating paghandaan ang isang karaniwang piknik at anumang okasyon, higit na mabuti ang paghandaan at planuhin din ang ating buhay. Ang kabatiran sa ating pagkatao ay mahalaga. Anumang kaisipan ang ating itinutuon dito, ay siyang magaganap. At lahat ng nangyayari sa buhay na ito ay hindi mga pagkakataon lamang, bagkus ay bunsod ng ating iniisip. Hindi tayo biglang sumingaw o nagkataon lamang. At lalong walang katotohanan na tayo ay biktima ng mga pagkakataon. Tayo mismo ang lumilikha nito katulad ng ating iniisip. Mistulang batu-balani ang ating kabatiran na humahalina at humihikayat ng mga kaganapan, at tumutulong ang mga tao na makarating ka sa iyong patutunguhan.

   Maging malikhain at gawin ang lahat ng makakaya. Anumang lunggati o adhikaing nabuo sa iyong kaisipan, ang kaluwalhatiang lumulukob dito ang siyang maghahari sa kaibuturan ng iyong puso. Ito ang magtatag at bubuo ng buhay na iyong minimithi, at ito ang mismong katauhan na mangyayari sa iyo. Nasa iyong kapangyarihan na likhain ito ayon sa tunay na pagkataong hangad mong gampanan.

   Hindi isang pagkakataon na sa ating wika, ang totoo ay true sa wikang Inggles. Parehong may letrang t sa unahan ng mga kataga, at sinasagisag ang kurus.

ANG KATOTOHANAN

Kung ano ang nakikita ay hindi siyang Katotohanan;

Hindi ito magagawang bigkasin o punahin man.

Ang pagtitiwala ay hindi nakakamtan nang walang nakikita;

Maging maunawaan nang walang mga bulong o dikta.

Ang mga pantas ay nababatid nang may kaalaman;

Sa mga mangmang ito’y isang pagkamanghang lubusan.

May sumasamba sa Panginoong walang hubog;

Ang iba nama’y sa magkakaibang mga anyo dumudulog.

Nasaan ba Siya sa kabila ng mga pagkakakilanlang ito;

Ang may Kabatiran lamang ang sadyang nakakaalam.

Na ang musika ay hindi maisusulat;

Papaano kung gayon ito maririnig at makakatugon,

Ang Katotohanan ang siya lamang mangingibabaw sa ilusyon.

“Sinuman na kailanman ay nasa kanya ang Aking mga Kautusan at sinusunod niya ito ay nagmamahal sa Akin. At siya na nagmamahal sa Akin ay mamahalin ng Aking Ama, at Aking mamahalin siya at Ako’y magpapakita sa kanya.” 

Ang kalikasan ng Katotohanan. Sa simula ay tinatanggap natin na wala tayong sapat o lubos na kahulugan para sa katagang katotohanan. Subalit kailngan natin na gamitin ang katagang ito para maipaliwanag. Kung kaya’t wala na tayong mapagpipilian pa kundi magsimula sa konseptong kusang naiisip nating tungkol sa katotohanan:

   1-Ang Katotohanan ay Nananatili

   2-Ang Katotohanan ay Hindi Nagbabago

   3-Ang Katotohanan ay Eternal

   4-Ang Katotohanan ay Ispirituwal

   5-Ang Katotohanan ay Superyor kaysa Isip ng Tao

   6-Ang Katotohanan ay hindi tungkulin ng Espasyo, Panahon, o Bagay

   7-Ang Katotohanan ay Diyos

   Nakita, naramdaman, naranasan at napaglimi  natin na ang katotohanan ay siyang nakapangyayari sa lahat. at ang makapangyarihang Diyos lamang ang may mga atribusyong tulad nito. Kung papalitan nating ang katagang “Katotohanan” ng dakilang kataga na “Diyos” ay mapapansin natin na:

   1-Ang Diyos ay Nananatili

   2-Ang Diyos ay Hindi Nagbabago.

   3-Ang Diyos ay Eternal.

   4-Ang Diyos ay Ispirituwal

   5-Ang Diyos ay Superyor kaysa Isip ng Tao

   6-Ang Diyos ay hindi tungkulin ng Espasyo, Panahon, o Bagay.

   7-Ang Diyos at Katotohanan ay iisa

Ang mga atribusyong ito ay mailalapat na magkapantay ng Katotohanan at Diyos,

ay tanging Diyos at Katotohanan.

Ang Katotohanan at Diyos ay magkatulad.

Hindi kahalintulad ng ibang mga banal na atribusyon,

Ang Katotohanan at Diyos ay maaaring pagpalitin:

Ang Katotohanan ay Diyos. Ang Diyos ay Katotohanan.

Ang tunay na mga proposisyon ay tungkol sa Diyos.

Sa katunayan, ang mabatid ang Katotohanan ay ang mabatid ang Diyos.

Ang matuwid na landas ang siyang Katotohanan. At ang Katotohanan ay ang Diyos.

Kung kaya nga, kung inaalam ang Katotohanan ay nanaig ang Kaluwalhatian ng Diyos.

Ang Katotohanan ay Kaalaman sa Diyos.

>Ang Katotohanan ay naipaliwanag.<

Ang Katotohanan ay Diyos.

Ang mga totoong pangungusap ay tungkol sa Diyos lamang.

Ang mabatid ang Katotohanan ay ang mabatid ang Diyos.

Jesse Guevara

Lungsod ng Balanga, Bataan

Ang Kaligayahan ay Nasa Puso Mo

Humayo at makisama. Makibahagi. Ngumiti. Yumakap. Magmahal. Magpasaya. Ang Kaligayahan ay tulad ng pabango; hindi mo ito maihahaplos sa iba nang hindi ka mapapabanguhan nito.

KALIGAYAHAN (Joy)  

   Lahat tayo ay nagnanais na sumaya. At sa araw-araw ay magagawa natin na maging masaya. Nasa ating pagpili lamang ito kung masusupil natin ang ating mga saloobin; ito ang lumilikha ng mga damdaming nagpapasaya at nagpapalungkot sa atin. Mula sa isang kislap ng isip, nagkakamalay tayo, inaalam ito hanggang sa mabatid, at kung mabuti ito, maligaya tayo, at ito ang katotohanan na pumapayapa sa atinng kalooban upang makamit ang kaluwalhatian.

   Sa bawa’t pagtitipon at ugnayan ng mga tao ay mayroong mga pagkilos, at mula dito ay may mga resulta, at kung anong tindi ng pagkilos ay siya ring katumbas na resulta. Hindi ito basta nagkataon. Ang mga ‘regalo’ kapangyarihan, materyal na mga bagay, kamalayan, at kabatiran ay sanhi at naging bunga ng mga pagkilos na ito. Sila ay mga kaisipang nabuo, mga bagay na nakuha o napagtagumpayan, at mga pangarap na naging makatotohanan. Kapag naisagawa natin ang ating iniisip at nagtagumpay tayo, ito ang nagpapaligaya sa atin.

   Karamihan sa atin, ang kaligayahan ay parang lumilipad at panandalian, sapagkat hinahayaan nilang maghari ang mga pagkakataon na maapektuhan ang kanilang kamalayan. Isa sa mabisang mga kaparaanan na mapanatili ito, ay makamtan ang kapayapaan ng kalooban sa meditasyon o taimtim na paglilimi sa araw-araw. Kapag ang kamalayan ay may kapayapaan, madali nang piliin at sanayin ang sarili na maging maligaya sa tuwina.

    “Masaya o maligaya ka ba?”

   “Kaligayahan ko na ang makita kitang masaya.”

   “Siya na may mabuting hangarin, ay maligaya sa tuwina.”

   “Ako’y maligaya; sapagkat kinawilihan ko na ang magpaligaya!”

Magagawa mong magkaroon ng lahat ng bagay, subalit patuloy din ang iyong mga kapighatian; at maaaring ding salat ka sa maraming bagay subalit nadarama mong mayaman ka. Ang Kaligayahan mo ay nasa kamalayan mo. Kailangan lamang mabatid kung kailan ito namamalayan.  Una, hindi ito nakukuha sa iyong mga tagumpay o nakamtang mga bagay, dahil panandalian lamang ang mga ito, at matapos ang mga palakpak na natanggap o kasiyahan sa pagkakaroon, mababalik kang muli sa dating kalagayan na tulad noong wala pa sa iyo ang mga ito. Tandaan na kailanman ay walang pagkasawa o kasiyahan ang mga tao, laging naghahanap kung ano ang magpapasaya sa kanya, maliban ang tuklasin ang kaligayahang nasa kalooban niya.

AKO AY MALIGAYA

Mayroon lamang akong isang minuto;

At animnapung saglit ang tagal nito,

Ipinilit sa akin at hindi ko matanggihan ito.

Hindi ko ito hinanap at hindi ko rin gusto;

Ako’y mamimighati kung maiwawala ko ito,

Subalit ito’y nasa akin kung gagamitin ko.

Ako’y mag-ulat kapag sinayang at ito’y inabuso;

Kahit na gahanip lamang at munting minuto ito,

Dito naman nakasalalay ang buong-buhay ko.

Buksan ang mga mata sa kagandahan ng paligid;

At magkamalay sa misteryo ng buhay,

Buksan din ang puso doon sa mga mapagmahal.

Na maging huwaran at manatiling may dangal;

Ipangako sa sarili na maging totoo,

Sapagkat dito rin nakasalalay ang kaligayahan ko.

17  Ano ang Kahulugan ng Kaligayahan?

   Ito ang pakiramdam na may kapayapaan sa kalooban at nasisiyahan sa harap ng anumang kaganapan. Kadalasang nararamdaman ito, kapag nakakaranas ng magaan na pakiramdam, walang nakakaligalig, walang nangingibabaw ng mga pangamba o pagkatakot, at ang mga ito’y karaniwang nagaganap kapag nakakagawa tayo ng mga bagay na sadyang ninanasa natin. At kapag nakuha, nagwagi, nakinabang, nagtubo, o nagtagumpay sa isang proyekto o kasunduan na ating pinahahalagahan. Mga situwasyong ito na kaakibat ang mga kamalayang positibo na nagpapaginhawa sa nararamdaman. Hindi ito nagmumula sa nakikita o nahahawakang mga bagay,  bagkus nanggagaling ito sa ating dalisay na kalooban. Hangga’t palagi tayong masaya, ito ang ating ikinaliligaya.

Mabuhay sa bawa’t sandali, at likhain ito ng maganda at maligaya upang mahalagang maalaala.

Ang kaligayahan ay ang iyong kamalayan at kapangyarihan upang mabuhay.

Ang kaligayahan ay hindi isang lunggati sa buhay, bagkus ang pasiglahin ang iyong likas na potensiyal na mapaunlad ang iyong mga katangian.

Ang kaligayahan ay nasa iyong masusing pagtuon na maging masaya sa tuwina.

Ang kaligayahan ay laging tungkol sa ngayon; hindi nakatuon sa nakaraan o maging sa hinaharap.

Ang kaligayahan ay ginagawa nang kusa; at hindi naghihintay sa iba, sa pagkakataon, o sa mangyayari.

Ang kaligayahan ay mga munting mga kabaitan, munting mga kabutihan, munting mga kataga ng pagmamahal, munting pagkalinga sa mga nahihirapan, na laging tumutulong na maging masaya ang lahat.

Ang kaligayahan ay ang makagawa ng kaibahan kahit kaninuman, saanman, kailanman, at magpakailanman.

18  Ang Diwa at ang Kaligayahan

Gumawa ng mga bagay na nagpapasaya sa iyo. At kung mapapanatili, ito ang magpapaligaya sa iyo. Anumang nasa harapan mo ay ginigising ang nasa iyong kalooban. Ang namamayani sa iyong kalooban; ang lumilikha ng iyong emosyon, at mula dito ang iyong mga saloobin, na siya namang nagpapakilos na magampanan mo ang mga ito. Huwag kalimutan na ang kaligayahan ay hindi nanggagaling sa resulta kung anuman ang mayroon ka, bagkus ang kilalanin at pahalagahan ang anumang mayroon sa iyo. Alalahanin: ang mahalagang bagay na iyong hinayaan, kapag nawala ay kahina-hinayang. Ang pagmamahal na napabayaan, ikaw ay iiwanan. Subalit sa paglikha ng mga kasiyahan, ikay ay maliligayahan.

Ang tagumpay ay ang makuha anuman ang iyong nais, ang kaligayahan ay ang maibigan anuman ang iyong nakuha.

19  Kasiyahan at Kaligayahan: Ang Pagkakaiba sa pagitan Nila

   Kung ang kaligayahan ay isang pakiramdam ng kamalayan at ang kasiyahan (pleasure) ay isang pisikal na pagtugon sa isang partikular na imahinasyon o tanawin; tulad ng isang magandang pook na pasyalan, lumilitaw na ang dalawang ito ay tahasang magkaiba. Kung nasisiyahan ako sa pagkain ng kending tsokolate, sa una ay masarap ito, ngunit sa ika-labinlimang kendi, nakakasawa na ito at hindi na kasiya-siya, libre man ito o hindi.

   Ang kasiyahan ay panandailan lamang. Ang punto rito ay ang mismong mga bagay na iniisip nating masisiyahan tayo ay siya mismo ding mga bagay sa bandang huli ang nagpapainis at nakasasawa para sa atin.  Ang mga bagay na ating pinakahahangad na makamtan kadalasan ay hindi natin kailangan. Ang kaligayahan naman ay ang pangkalahatang pakiramdam ng ating katauhan, ang higit na makuntento bilang tao, ang kamalayan sa mga ‘tama at makabuluhan’ tungkol sa buhay. Walang kasiyahan na mapapanatili nang walang hanggan, gaano mang pagkagusto natin dito sa simula. Kapag nawala na ang panghalina nito, magsisimulang muli na humanap tayo ng iba namang makapagpapasaya sa atin. Ang kasiyahan ay isang kailangang sangkap ng kaligayahan. Kung patuloy kang masaya, at napanatili mo ito sa tuwina, ikaw ay magiging maligaya.

Mga akitibidad na nagpapasaya:

-Sariwain ang iyong masasayang sandali.

-Iwasan ang mga kalungkutan at miserableng tao.

-Mag-ayos sa sarili at magsuot ng paboritong damit.

-Hanapin ang makakalunas, at hindi ang mga problema.

-Mamasyal at maglibang na kasama ang mga mahal sa buhay.

-Masiglang umawit at sumayaw na tila walang nakakakita sa iyo.

-Habang kumakain, lasapin ang linamnam ng masarap na pagkain.

-Manood ng mga palabas na may katatawanan at may matututuhan.

-Makipag-ugnayan sa mga matatalik na kaibigan saanman sila naroroon.

-Magsagawa ng kaibahan sa bawa’t araw nang walang hinihintay na kapalit.

-Dumamay at magmalasakit sa mga nangangailangan sa lahat ng pagkakataon.

-Maging matapat at huwaran sa lahat ng karelasyon anuman ang kanilang gulang.

20  Isang Pagtupad sa Pagpili

Kapag nakadarama ka ng ligaya, ipagpatuloy ito sa makabuluhang direksiyon; doon sa katalinuhan, kaunlaran, at paglilingkod. Hindi ang umupo at maglunoy sa kasayahan. Sa kasiglahan na nadarama, lumabas at gumawa ng bagay na pambihira; na higit pang makapagpapasaya sa iyo. Huwag pahintulutan itong maglaho at bumalik sa dati mong balisang pakiramdam. Ang isang paraan para lalo kang lumigaya ay ang maging gising at handa sa mga namamalayang kasiyahan. Dahil kung maganda ang iyong kabatiran dito ay magiging maganda din ito. At ang kagalakan mula dito ang nagpapasigla, nagbibigay ng pag-asa, at nagpapanatili ng iyong Kaligayahan.

   Ang implikasyon ay makabuluhang pananaw. Walang hanggang kasiyahan ang madarama; kung may pagpapahalaga ka sa anumang ipinagkaloob sa iyo. Pinasasalamatan ang lahat ng mga bagay na nasa iyo ngayon; at hindi sa mga bagay na wala pa sa iyo. Hindi lamang ang masiyahan, bagkus ang simpleng kamalayan na ikaw ay may buhay. At ito ang magdudulot sa iyo na magtagumpay sa anumang larangan. Kung wala kang ganap na kabatiran sa nadaramang kasiyahan, mistula lamang itong isang pakiramdam, pangyayari, kasayahan, isang pangarap at ilusyon. Ano ang talagang intensiyon mo? Ano ang magagawa ng isang bagong kotse sa iyo? Ang isang milyong piso? Ang bagong kaibigan? Kung wala ka namang kabatiran sa ikakaligaya mo, walang itong magagawang pagbabago sa iyong buhay. Dahil kapag naluma ang kotse, naubos ang salapi, at nilayuan ka ng kaibigan, ano ang iyong magagawa? Ang magmukmok lamang sa isang sulok, at magalit sa mundo? Subalit kung sa simula pa lamang ay nababatid mo ang tunay na dahilan at direksiyong iyong pupuntahan; ang mga malilit na kasiyahang nakakamit mo ay lumalaki at nagpapanatili ng mga angking kasiyahan na humahantong sa minimithi mong Kaligayahan.

   Ang kaligayahan ay tamang kamalayan sa pagpili; hindi ang dagliang kapasiyahan. At kapag namali ay ibayong sinisisi ang sarili, ang panahon, mga pagkakataon, at maging ang iba na siyang may kagagawan. Kung laging ganito; ipinapako natin ang ating mga sarili sa pagitan ng dalawang magnanakaw: panghihinayang sa nakaraan, at pagkatakot sa hinaharap. Kailangang malinaw na pinipili natin kung ano nakapagbibigay ng kasiyahan sa atin, at masusing pagtuunan kung ito nga nakapagpapaligaya o humahadlang sa kabubuan na makamit natin ang kaligayahan.

   Isang kahungkagan sa buhay na para maramdaman ang kaligayahan kung tinataglay mo ay hanapin muna ito. At kung matagpuan ay doon ka lamang liligaya.  Katuwiran ito ng mga malulungkutin, mga namimighati, at may matitinding galit sa mundo. Gayong ang unang kondisyon ay makakamtan mo lamang ito kung ang iyong buhay ay hitik sa layunin, at nakatuon sa labas ng iyong sarili, at sinusunod ang alab ng iyong puso upang matamo ang iyong kaligayahan.

Ang taong makasalanan 

ay hindi kailanman magiging maligaya.

Maging gising sa kagandahan ng bawa’t sandali. Ang mga paslit ay mayroon nito, tinatamasa ang kasayahan sa tuwina. Ngunit sa dami ng mga pagbabawal ng matatanda, lumalaki ang mga ito na galit din sa mundo. Ang kaligayahan na nasa kanilang kalooban ay patuloy na tinatakpan at ibinibilanggo ng matatandang kaugalian, nakasanayan, maling paniniwala, at mga karanasan ng maraming pakikialam. Piliting hanapin ang tunay na kamalayang ito, buksang muli mula sa kaibuturan ng iyong puso, damahin ang kasiyahang taglay nito at ipadama sa iba upang masumpungan muli ang tunay na ligaya.

Mayroong tanging kaligayahan lamang sa buhay, ito’y ang magmahal at mahalin.

   Iwasan ang mga bagabag at atensiyon sa mga walang katuturan. Ang mga bagabag ay mga problemang umuubos ng iyong mahahalagang sandali na malunasan ito. Ang pag-aaksaya ng gintong panahon ay ang malabis na pagtuon sa malilit na bagay na walang kinalaman sa iyong pag-unlad, katahimikan ng isip, at pagpansin sa iba; maliban sa iyong sarili. Magpasalamat sa mga pagpapala sa iyo, ito ang mainam na panlaban sa pagkabalisa. Ikaw ba ay bulag? Siya, na hindi nakikita ang katotohanan sa kabila ng kapangitan. Sino ang pipi? Siya, na hindi makapagsalita sa kabila ng mga karahasan at pananamantala. Sino ang bingi? Siya, na hindi makarinig sa kabila ng mga sigaw at karaingan ng mga inaapi. Sino ang mahirap? Siya, na nalilito at walang kasiyahan sa dami ng mga ninanasa. Sino ang mayaman? Siya, na masaya sa tuwina at sadyang maligaya sa anumang mayroon sa kanya.

   Ikaw mismo at walang iba, ang kaligayahan mo. Hindi ito hinahanap at hindi matatagpuan; saanman, kaninuman, kailanman; maliban sa iyong sarili. Nasa iyo ito, apuhapin mo sa iyong kalooban. Sa gulang mo ngayon, may kabatiran ka na, kung ano ang nagpapasaya sa iyo sa tuwina. Luminya ka at walang trapik dito, na pagtuunan mo ito ng ibayong pansin at hindi ka mabibigong makamit ang iyong kaligayahan. Hanapin lamang ang mga gawain na kapag iyong ginagawa ay pinasasaya ka at naging libangan mo na. Kahit hindi ka bayaran ay gagawin mo pa rin ito. Sakalimang may suweldo kang matatanggap, bonus na lamang ito para sa iyo. At habang nalilibang ka at sumasaya, ito ang nagpapaligaya sa iyo.

Mga Hakbang Upang Maging Maligaya

1-Magkaroon ng bagong pananaw, at sanayin ang sarili na laging maligaya.

2-Palitan at iwasto ang mga katagang binibigkas; yaon lamang nagpapaligaya.

3-Mabuhay na laging maligaya sa kasalukuyan, hindi sa nakaraan at sa hinaharap.

4-Magpasalamat nang may ligaya sa lahat ng bagay, sitwasyon, at mga pangyayari.

5-Tuklasin at ipahayag sa tuwina ang kaligayahang nadarama.

6-Panatilihin ang kaligayahan sa iyong dakilang layunin.

7-Pangalagaan ang iyong kalusugan para sa iyong kaligayahan.

8-Magmahal at magpaligaya sa lahat ng iyong mga karelasyon.

9-Pagyamanin ang sarili at pahalagahan sa araw-araw ang iyong mga katangian at potensiyal.

10-Taimtim na magdasal at humingi ng patnubay para sa iyong ikakaligaya.

Kapag may kabatiran ka sa kung ano ang iyong iniisip, kung ano ang iyong binibigkas, at kung ano ang iyong ginagawa ay magkakatugma; magiging maligaya ka.

    Mapili ka ba sa mga nakikita mo? Kung ikaw ba'y nakakakita ng mga karahasan, o nakakapanood ng mga kalaswaan at mga gawaing hindi kanais-nais, ipinagpapatuloy mo ba ito para malibang at aliwin ang iyong sarili? Ito ba ang mga nagpapasaya sa iyo? At kung ito nga; ang mga bagabag at pagkatakot na namamayani sa iyo ay mga bunga o resulta ng mga ito. Walang kapayapaang maghahari sa iyong kalooban, kundi pawang kamunduhan at panandaliang kalayawan. 

   At kung ang hilig mo naman ay pawang makabuluhang panoorin, pagpapaunlad sa sarili, pagsasaayos ng iyong buhay, at malugod na makapaglingkod sa kapwa; Mabuhay ka! Ang mga katulad mo ay isang kaligayahang maituturing ng iyong kapwa.   

    Panatilihin ang iyong kamalayan na siyang nasusunod. Ang iyong kabatiran sa bagay na ito ang siyang “kapitan ng iyong barko, at maestro ng iyong kaluluwa.” Ginigising ka nito kapag mahimbing ka sa iyong pagtulog; ang pagsupil sa iyong sarili ang siya mong kalakasan; ang tama at dalisay na kabatiran ay iyong kagalingan; at ang iyong mahinahon at matalinong pangmasid sa lahat ng kaganapan ay ang iyong katotohanan. Kapag natitigatig, laging isipin ay yaong mga nagawa; at limutin ang hindi mga nagawa. Ingatan ang iyong iniisip, kapag nahuli mo itong inaaliw ang mga negatibo, kamunduhan, at masasamang gawain, mabilis na palitan ito at isipin lamang yaon nakakasiya at makabuluhan. Laging asahan na may kaligayahang idudulot ito.

Ang kalidad ng aking mga relasyon at tatag ng aking paglilingkod ay nasusukat sa kaligayahang sumasapuso ko.

    Nagiging masaya tayo kung nabibigyan natin ng kahulugan ang layunin sa buhay at tinututklas ito nang nag-uumalab ang lahat na nasa kaibuturan ng ating puso, ang lahat ng kalakasang mayroon tayo, Nang sa gayon, tayong lahat – lahat ng nakapaligid sa akin at maging ang sarili ko – na malaman ang ating mga sarili na sa katapusan ay nakapamuhay ng maayos at nakagawa ng mahusay, na may kamalayan sa pangkalahatang daloy, na malalim at nanonoot, ang nangingibabaw na makataong pakiramdam, na naipanganak tayo para sa dakilang layunin na ito, at nagawang matupad ito nang MALIGAYA.

Ang Landas sa Kaligayahan

   Ang Kaligayahan ay hindi isang destinasyon na lalakbayin mo, inaari, nakakamit, isinusuot, nagagamit, nauubos o nalulustay. Ang kaligayahan ay isang ispirituwal na karanasan ng buhay sa bawa’t minutong nagmamahal ka, nagmamalasakit , nagpapasalamat, at ipinapahayag mo ang kaluwalhatian ng Dakilang Lumikha.

   Kailangan lamang na magsanay na panatilihin ang Kaligayahan upang makapagdulot ng matiwasay na kapakinabangan sa buhay. 

   Kinagigiliwan ko ang maging masaya kapag nagpasiya akong maging masayahin; at nalalaman ko  na walang hanggan kung gaano ako lalong sumasaya ---at ito’y tunay namang kasiya-siya at Kaligayahan ko sa tuwina.

KAILANGANG AKO ANG KALIGAYAHAN

   NA HINAHANGAD KONG MAKITA SA MUNDO.

Maglakbay sa sarili mong landas kasama

Ang Pananalig ng Kaligayahan

Ako’y naniniwala na ang kaligayahan ay aking likas na karapatan,

   at lalong higit na aking responsibilidad;

     at isakatuparan kong marubdob na angkinin ito.

Ako’y naniniwala na ang kaligayahan ay nasa kaibuturan ng aking puso;

   at isakatuparan kong tuwiran na pagbuksan ito.

Ako’y naniniwala na ang kaligayahan ay narito at nagpapakilala;

   at isakatuparan kong tuluyan na magising ito.

Ako’y naniniwala na ang kaligayahan ay isang pagpili;

   at isakatuparan kong matiyaga na piliin ito.

Ako’y naniniwala na ang kaligayahan ay isang ugali;

   at isakatuparan kong tahasan na pagyamanin ito.

Ako’y naniniwala na ang kaligayahan ay malaya,

   tulad ng makulay na bahaghari, silahis ng araw, at ihip ng hangin;

     at isakatuparan kong masigla na ipagdiwang ito.

Ako’y naniniwala na ang kaligayahan ay kinakawayan ako,

   kahit na anupamang abala ang ginagawa ng iba;

     at isakatuparan kong masikhay na likhain ito.

Ako’y naniniwala na ang kaligayahan ay isang gawaing pansarili,

   hindi nakaasa sa salapi, katanyagan, mga palakpak, o mga ari-arian;

    at isakatuparan kong huwaran na ipamuhay ito.

Ako’y naniniwala na ang kaligayahan ay

   isang saloobin ng pagpapasalamat;

     at isakatuparan ko na laging magiliw magpasalamat.

Ako’y naniniwala na ang kaligayahan ay isang pagkilos;

   At isakatuparan kong lubos na magawa ito.

Ako’y naniniwala na ang kaligayahan ay nakakahawa;

   at isakatuparan kong magiliw na maibahagi ito.

Ako’y naniniwala na ang kaligayahan ay isang dalangin,

   na ipinagkakaisa sa galaw ng sansinukob;

     at isakatuparan ko na walang pagmamaliw na ipagkaloob ito.

Ako’y naniniwala na ang kaligayahan

   ay ang aking ginagampanang tungkulin -------

NA AKO . . .

   ANG KAILANGANG  

      KALIGAYAHAN NA HINAHANGAD

         KONG MAKITA SA MUNDO.

Jesse Guevara

Lungsod ng Balanga, Bataan

Mapayapang mga Pagkilos

Kung tayo ay lubos na mapayapa, tayo ay maligaya, napapangiti tayo na kawangis ang bumubukadkad na magandang bulaklak, at lahat sa ating pamilya, at pati sa kabubuang pamayanan, ay mabibiyayaan ng ating Kapayapaan.

KAPAYAPAAN (Peace)  

   Ang Kapayapaan at pagtutulungan ay bahagi ng kalikasan. Ito ang nagpapahiwatig ng mga kaganapan sa ating kapaligiran. Sapagkat kung walang kapanatagan, walang pagtutulungan, at walang mabubuong katotohanan. Bilang mga tao, bahagi na ng buhay natin ang mga karahasan sa lahat ng dako saan man tayo magtungo, at wala tayong magagawa na payapain ang mga kaguluhang ito, ngunit mayroon naman tayong karapatan at kakayahan na maging mapayapa sa ating mga sarili.

   Subalit kung hindi naman natin hahalukayin ito; na matagpuan ang kapayapaan sa ating mga kalooban, wala tayong masusumpungang katahimikan sa lahat ng sandali. Dahil kapag panatag ang ating kalooban, masigla at may kagitingan tayong hinaharap ang anumang pagsubok na dumarating sa atin.

   Masalimoot ang ating daigdig, laging may digmaan, terorismo, kabuktutan, kalagiman at mga kalituhan. Kahit na magagawa nating pasabugin ang pinakamalakas na bombang nukleyar at maghasik ng malawak na kapinsalaan, subalit wala tayong kakayahan na ‘isabog’ ang Kapayapaan maging sa isang maliit na barangay man. Ang mga siyentipiko ay natutuklasan hanggang sa pinakamaliliit na detalye sa ating mga selula (human cells), takbo ng mga panahon at ang pag-ikot ng mundo, subalit hindi natin matuklasan ang landas patungo sa Kapayapaan; natatagpuan ang malalayong mga planeta sa malawak na sansinukob, subalit hindi matagpuan ang Kapayapaan dito sa ating sariling mundo. Bakit ito nangyayari? Dahil wala tayong kamalayan o kabatiran tungkol sa ating mga sarili,  kung sino tayong talaga; kung kaya’t hindi natin nakikilala ang bawa’t isa.

   Karamihan sa mga tao ay nagagalak na magkaroon ng katahimikan sa kanilang buhay. Sumasaya sila kung nalilimutan ang mga sigalot, mga problema, mga bagabag, at natatamasa ang kasiyahan kahit ang mga ito’y ilang sandali lamang na kapanatagan, at makalaya sa malabis na pag-iisip.

  Payapain mo ang iyong kalooban nang makita mo ang katotohanan.

  Ang kapayapaan ay posibleng makamit, kung kilala natin ang ating mga sarili.

  Mapayapa nating magagawa ang mga bagay kaysa paggamit ng karahasan.

  Habang may kapayapaan sa kalooban mo, ang kaluwalhatian ay sumasaiyo.

Papaano kailanman magkakaroon ng kapayapaan… kung tayo, sa ating mga sarili, ay hindi mapayapa?

21  Ipamuhay ang Mabuting Buhay

   May isa akong kwuento tungkol dito: Bago tayo ipanganak, habang nasa sinapupunan pa tayo ng ating Nanay, nagpadala ang Diyos ng isang gurong anghel na tumabi sa atin at itinuro ang lahat na dapat nating matutuhang kawatasan na kailangan nating malaman sa buhay. Isa na rito ang maging mapayapa sa harap ng mga kaligaligan na ating haharapin sa ating paglitaw dito sa mundo. Matapos ang paglalagay sa ating kaisipan ng lahat ng mga ito, bago umalis ay tinuldukan ng kanyang daliri ang itaas ng ating nguso at nagkaroon ito ng maliit na lubak (philtrum) pataas hanggang sa bungad ng ilong. Dangan nga lamang,  lahat ng itinuro sa atin ng anghel na Mabuting Buhay ay ating nalimutan nang tayo ay maipanganak.

   Ano ang sinasagisag ng lubak na ito? Ang kapayapaan ay nasa ilalim lamang ng ating ilong, at binabantayan ang ating nguso sa mga ikikilos nitong mga pagbuka ng bibig para sa mga katagang bibigkasin. Palatandaan ito; na yaong mga makapagpapayapa lamang, at hindi ang mga magpapagalit ang mamumutawi sa ating mga labi.

Unawain lamang ang mga ito, para sa mapayapang relasyon:

   Ang magmahal ng kapwa ay mainam kaysa mayamot at paalisin siya.

   Ang tanggapin ang kapwa ay mabisa kaysa punahin at itama siya.

   Ang pansinin ang kapwa nang walang kahatulan ay mahalaga kaysa mang-uri at hamakin siya.

   Ang maging mapayapa ay mahusay kaysa makipagtalo, gumanti at makapanakit.

   Ang pinakamahalagang bagay ay kabatiran kung anong uri ng buhay na nais mong tahakin sa iyong paglalakbay. Matiwasay o Masalimoot; Kaligayahan o Kapighatian; Pagkabuhay o Pagkamatay. Gawing makatotohanan ang iyong mga lunggati upang mapanatag ang iyong kaisipan. Mayroon ka lamang na maikling panahon upang maisakatuparan ang mga ninanais mo sa buhay. Para sa katahimikang ng iyong kaisipan; magsimula na, at gawin ang lahat ng iyong makakaya at ang kapayapaan mo’y mananatiling sumasaiyo.

Pinagpala ang mga mapagpayapa, dahil matatawag silang mga anak ng Diyos (Mateo 5:9) KJV

Ano ba ang kapayapaan? Ito ang katahimikan at kapanatagan ng pag-iisip; walang anumang ina-alaala mahinahon sa pagkilos, at may kalayaang ipahayag ang niloloob. Kung walang humahadlang na mga kaisipang tulad ng pangamba, pagkatakot, at mga pagkalito; ang Kapayapaan ay sumisibol sa puso mo.

Ang kapayapaan na nasa ating kalooban ay magagawa lamang maihayag kung bubuksan natin ang ating mga puso. At kung nais nating may kapayapaang naghahari sa ating lipunan, simulan natin sa ating mga sarili.

   Bawa’t isa sa atin ay makapagtatanim ng mga binhi ng kabaitan, kabutihan, at pagmamalasakit sa ating kapwa, isang kaisipan sa isang pagkakataon, isang kapasiyahan sa isang pagkakataon, isang pagdamay sa isang pagkakataon, at isang araw na may malaking kaibahan. Unti-unti ang mga kapasiyahang ito ang bumubuo ng maaliwalas na kapaligiran, ng matiwasay na buhay patungo sa kapayapaan. Kung kaya’t sa patuloy na mga kaisipang itinatanim natin araw-araw sa ating mga sarili, nagbubunga ito ng mga pagkilos, at sama-sama nating naihahayag ang liwanag na mapayapa o ang kadiliman ng pagkatakot, pagkakawatak-watak, at walang hintong mga karahasan. At sa antas na kung saan, bawa’t isa sa atin ay nasumpungan ang kapayapaan; ay lumalawak ito tungo sa antas ng bayanihan na siya namang lumilikha ng kapayapaan.

   Ang tunay na kapayapaan lamang ay nasa ating kalooban. Ang kapayapaan ay nagsisimula sa bawa’t isa sa atin. Kung mapayapa ang iyong kalooban, nakakaakit ito ng mapayapang mga relasyon. Nagiging sukatan ito upang magpatuloy ang mga pagtitiwala at pagsasama nang maluwat. Sapagkat anumang lumulukob sa iyong kaisipan; sa iyong mga pagkilos, ito’y nagiging katotohanan. Lahat ng ating nakakadaupang-palad  sa araw-araw; ang ating pamilya, mga kaibigan, mga kakilala, o maging mga katrabaho, ay nararamdaman at nabibiyayaan nito. Ito’y tumatalab at nanonoot sa ating mga damdamin. At kapag ang komunidad o pamayanan ay mapayapa, ang mga lungsod, at ang buong kapuluan ng ating bansa ay pangingibabawan ng kapayapaan, at ito’y nagsisimula lamang kapag natuklasan na natin ang kapayapaan sa ating mga kalooban.

   Minsan may nagtanong sa akin kung bakit hindi ako nakikiisa o sumasama sa mga protesta at demonstrasyon na laban sa digmaan. Ang sagot ko’y kailanman ay hindi ko ito gagawin, ngunit kung may biglaang martsa upang itaguyod ang Kapayapaan, ako ang kauna-unahang makikilahok.

Ang ating tungkulin ay hanapin ang Kapayapaan, kilalanin ito, at panatilihin. Maaaaring hindi ka makagawa ng malaking kaibahan o kontribusyon, ngunit makagagawa ka ng ambag gaano man ito kaliit, at subukang gawin ito. Sa kalaunan, ang maliit mong naitulong ay siya palang pinakamabisa at mahalagang kailangan.

   Kung nag-aalinlangan kang makagawa ng kaibahan, dahil sa palagay mo ay isang butil ka lamang sa buhanginan, tandaan lamang,  na ang mga santo noon ay kumilos nang hindi iniisip na sila’y magiging mga santo; nagpasiya na lamang sila na taos sa pusong maglingkod nang may pagmamahal. Mula sa ating munti at masiglang mga pagkilos na makapaglingkod, ay matatamo natin ang sama-samang pananaw para sa maaliwalas at mapayapang kinabukasan.

   Ang tanong, papaano mapapanatili ang kapanatagan sa ating kamalayan, at higit na mahalaga, papaano mararanasan ang katahimikan sa mga panahon ng kaligaligan.? Maitatanong din, na kung posibleng magawa ito na isang ugali, at kagiliwang nagagawa tuwina sa lahat ng mga pagkakataon. Una, kailangang matututuhan ang likas na kapayapaan ng kalooban sa araw-araw. At kung ito’y karaniwan nang nararanasan, magagawang iwasan at supilin ang mga kasakitan at kalituhang bumabagabag sa sarili, kapag tahasang nagnanais mong makamtan ang katahimikan at kahinahunan.

   Gawing matahimik ang kaisipan, bilang isang likas na ugali, ngunit sa paggawa nito; kailangan ang pambihirang pagsasanay, iwasan at supilin ang umaagaw sa iyo na mga kaisipang walang saysay o patutunguhang makabuluhan, maglimi, at pairalin ang pagpapaunlad sa sarili. Tuklasin kung papaano patatahimikin ang mga maiingay na bumubulong sa iyong kaisipan, at kung papaano maiiwasan ang nakakagambalang mga kaisipan; panlulumo, pagkaawa sa sarili, kawalan ng pag-asa at mga negatibong pag-iisip.

Mga pagkilos upang magkamalay nang mapayapa:

1-Pag-aralan na maging mahinahon at panatag ang isip sa kabila ng patuloy na mga pagkabalisa at kaingayang naririnig mong bumubulong sa iyo.

2-Magpasensiya at iwasang magalit, at matutuhang supilin ang iyong mga emosyon at kamalayan.

3-Matutuhan na malagpasan ang mga bagay na bumabagabag sa iyo.

4-Pagyamanin ang positibong kamalayan sa sarili.

5-Panatilihin ang kapanatagan ng kaisipan at magawang umiwas sa mga sigalot, mahihirap o hindi kanais-nais na mga sitwasyon.

6-Ipagwalang-bahala kung anuman ang iniisip o sinasabi ng ibang tao sa iyo.

7-Paunlarin ang iyong kakayahan na manatiling nakatuon sa mga makabuluhan, at kapangyarihang kontrolin ang iyong mga iniisip.

8-Maglimi sa tuwina para sa kapanatagan at ikalilinaw ng kaisipan.

9-Tamasahin ang kasiyahan at kaluwalhatiang idinudulot ng kapayapaan sa iyong sarili.

10-Alamin ang patnubay at pangaral para sa pagyabong ng ispirito, at magawang gisingin ito patungo sa iyong kaluwalhatian.

Tuklasin ang tunay mong katauhan – ang pinaka-ubod na pagkikilanlan sa iyo. Ito mismo ang iyong tunay at wagas na pagkatao. Narito ang iyong kapayapaan. Hindi ito nakareserba doon lamang sa mga pantas, yogi o mongheng naninirahan sa malalayong kabundukan. Ikaw man ay magagawang maranasan ang kapanatagan sa iyong sarili at tamasahin ito, habang inihahayag mo sa araw-araw ang iyong kapayapaan. Isang paraan na mapagtutuunan ng pansin ay tanungin mo ang iyong sarili: Bakit ba ako nabubuhay, para saan ba ito? Ako ba ay kumakain para mabuhay, o nabubuhay para kumain? Ako ba ay nabubuhay para magtrabaho, o nagtatrabaho para mabuhay? Kapag napaglimi at makahulugang nasagot mo ito, may kapayapaang iiral sa puso mo.

Ang buhay na mapayapa, kagiliw-giliw, at walang mga bagabag, ay siyang pinakamadaling pamumuhay.

Habang may kapanatagan kang nadarama, nag-iibayo ang iyong tagumpay, lumalawak ang iyong inpluwensiya, sumisigla ang iyong hangaring makatulong. Ang pagkakaroon ng mahinahong kaisipan ay isang mahalagang sangkap ng kabatiran. Magagawa mong mabuhay nang mapayapa, kahit na aktibo at abala ka sa iyong mga gawain. Kapag may Kapayapaang naghahari sa iyong kalooban, ginigising nito ang iyong Kaluwalhatian na siyang mamamayani sa iyong sarili.

   Mataimtim kong dalangin at umaasam na ang Kapangyarihan ng Pag-ibig ay papalitan ang Pag-ibig sa Kapangyarihan. At ang ating daigdig ay pagpapalain ng Kapayapaan.

Bigkasin mong malakas mula sa kaibuturan ng iyong puso, “Kapayapaan, manatili ka!”

Jesse Guevara

Lungsod ng Balanga, Bataan