Kakilala ba Kita?

Ang lalim ng pagkakaibigan ay hindi nakadepende sa haba ng pagkakakilala.

Bawat isa sa atin ay nagnanais na matagpuan ang sarili kung sino nga ba tayo at maramdaman na, ... mahalagang bahagi tayo ng mundo. Hindi bilang isang tao na kumakain lamang para mabuhay at nabubuhay para kumain lamang. Kundi ang madama natin ang pagtanggap at pagpapahalaga ng ibang tao, hindi lamang makilala ang ating mga kahusayan at mga pagtulong na nagagawa, bagkus kasama na rin ang ating mga kakulangan at mga kapintasan. 
   Hindi mo mahahawakan ang dulo ng isang patpat nang hindi maisasama ang kabilang dulo nito. Hindi mo makukuha ang iyong asawa nang hindi kasama ang mga kaanak nito. Hindi mo makakain nang buo ang isda, nang hindi aalisin ang lamang-loob at kaliskis nito, o ang saging kung kasama pati ang balat. Anupat lahat ng bagay ay may puwing na kalapat. Walang bagay dito sa mundo na kapag kinuha mo ay perpekto at kumpleto, kahit papaano ay may kapintasan ito.

   Bawat isa sa atin ay may hangaring maglaan ng panahon at makapagtatag ng mabuting relasyon. Sino ba sa atin ang ayaw na magkaroon ng matalik na kaibigan? Ng mapagmahal na asawa? Ng masunuring anak? Ng mabait na kapatid, kaanak, at kasamahan? At sinuman sa atin ay makakayang magawa ito, kahit na simple, karampot, at kalabit lamang. Basta iparamdam na may atensiyon ka at pagpapahalaga sa iba. Nariyan ang itaas ang kilay o kindat mo upang ipakita ang iyong pagsang-ayon o pagpayag. Nariyan ang pagngiti na nagpapahiwatig ng iyong pagkagiliw at kagalakan. Nariyan ang pagyakap mo na nakapagbibigay ng ginhawa. Nariyan ang paghaplos mo na nagsasabing narito ako sa tabi mo, at hindi kita kailanman iiwan. Nariyan ang pag-akbay bilang pagpapatunay na ipaglalaban mo siya. At marami pang iba... kung masigasig kang talaga na ipakilala ang iyong sarili para sa mabuting relasyon ay magagawa mo at madali lamang ito.

Kung sadyang gagawin mo.

jesseguevara

wagasmalaya.blogspot.com

Salamin ng Pagkatao

 Kung minsan ang mga bagay ay nagiging reyalidad kapag hinangad natin itong ganap.

Hindi natin maitatatwâ na kailangan natin ng ibang tao para harapin ang mga paghamon o pagsubok sa ating buhay. Dito sa sosyal media, katulad ng Facebook, bagamat pinauunlakan natin at binibigyan ng pansin ang mahalagang mga talakayan at mga usapan, kung walang mahalagang intensiyon na kapupulutan ito ng aral, kahusayan, at kaunlaran para sa ating kapakanan at gayundin sa iba; madali tayong mahuhulog sa pagkukunwari, pagyayabang at kapalaluan.

   Pansinin ang mga sosyal media, malaking bahagi nito ang nakaukol bilang makasarili; mga larawan ng pagpapaganda, mga pang-akit na humahalina, mga masayang pagtitipon; at kung hindi ka mapanuri ay mga panloloko na bumibiktima, may mga panooring nagpapasaya, mga tagubilin na nagpapaala-ala, at huwag ding kalilimutan ang mga pampasulak ng dugo; ang mga tanawing nakakabahalà, mga kabuktutang nakakapinsalà, mga kahayupang hindi kayang mailarawan ng angkop na kataga, atbp.

   Kahit gaano pa ang ating nababasa, nakikita, at nadarama sa mga sosyal media at nagagawang tutukan natin ang computer at hindi mabitiwan ang selpon. Magagawa naman nating harapin ang mga paghamon na ito sa ikakalinaw ng ating mga isipan at sa ikakaganda ng koneksiyon sa isa't-isa. Kung gagawin natin sa araw-araw ang mga bagay na ito:

---Paghusayin na lalong mapaglapit ang inyong mga relasyon. Hindi yaong papitik-pitik at paindot-pindot lamang ng "like"ay sapat na.

---Alamin kung ano ang talagang intensiyon mo at nais mo ng mga kakilala. Ang aliwin ka o aliwin sila? Ang matuto o mag-aksaya ng sandali? Ang maglibang o tumakas sa responsibilidad sa araw na ito?

---Hayaan na nakabukas ang isipan at pag-aralang mabuti ang nais tukuyin ng iba. Makakabuti ang magtanong muna kaysa ang humusgâ.

---Ipadama ang iyong nararamdaman kaysa mainis, mabagabag, itago o magreklamo. Higit na mainam ang may payapang kalooban kaysa manggalaiti sa larawan at masira ang araw mo.

---Iwasan na magalit at magdamdam, ...at isulat pa nang hindi maganda ang nadarama. Kung alam mong nauulól, huwag kang pumatól.

---Tumingin kung anong kabutihan ang ibubunga, at maging magiliw sa pakikipag-relasyon. Tandaan lamang, ...na buong mundo ang nagbabasa nito.

---Makipag-ugnayan sa mga mahal sa buhay nang higit kang makilala at maintindihan nila, bago unahin ang iba.

---Iwaksi ang mga inseguridad at mga pagkatakot para relaks ka sa talakayan o ugnayan.

---Magawang kaibigan ang mga bagong kakilala nang sa gayon ay mapalawak pa ang iyong mga kabatiran.

---Halinahin at suyuin ang matalik na pakikipag-kaibigan--at maniwalang karapatan at tungkulin mo ito.

--- ...at kung maaari lamang, pakaiwasan ang makisamâ sa mga bastusan, panlalait sa kapalpakan ng iba, at panunulsól o pakikisama sa mga miserableng tao na naghahasik ng kadiliman sa sosyal media.

---Anumang binitiwan at ipinahayag mo; narito ang salamin ng iyong pagkatao.

Ito lamang po ang aking munting pakiusap.

jesseguevara

wagasmalaya.blogspot.com

Sigaw ng Bayan!

 

Magbago na Tayo, Pls.

  eading the comments sent to our forum, one can easily sense the frustration many readers have of how things are done in the Philippines. This is especially true of our many readers who live abroad.

In our view, it is the 400-plus years of Spanish colonization that molded the Filipino persona into what it is today. Spain needed a mellow, compliant, non-combative populace that it could easily control given the overwhelming numbers of "natives" versus their colonial masters.
With the help of the Catholic Church, the Filipino was slowly and meticulously molded to become, less ambitious, marginally educated, more superstitious, and overly religious. The result was that over the course of four centuries, Spain was able to create a population that gave them a minimal amount of trouble, could be easily pacified, demanded little, and remained extremely loyal. This allowed just a handful of Spanish colonials to control the entire archipelago.
The status quo work well for Spaniards as well as Filipinos at the time. The Spaniards ruled with minimal effort, and Filipinos lived reasonably "contented" lives so long as they kept to their place in society.

But those skills and character traits that allowed Filipinos to live though the Spanish colonial period no longer work for the today's Filipinos who now must run their country and compete in a highly globalized world.
For instance, during the Spanish times, Filipinos were forced to be underachievers. Those who spoke out like Jose Rizal, or showed too much drive or ambition suffered grave consequences. Thus 400 years of such programming eventually turned most Filipinos into the underachievers they are today.
Here's just one example: In the 1970s, government and business leaders wanted to turn the Philippines into a global automobile manufacturing powerhouse. Using Ferdinand Marcos' dictatorial powers, they rammed though a government program called the Progressive Car Manufacturing Program (PCMP) in 1973. The PCMP's, mildly ambitious aim was to build small cars and trucks in the Philippines, with ever increasing local content and later on begin exporting them across Asia (Marcos detractors however suspected it was secretly aimed at helping replenish the empty government coffers that Marcos and his cronies systematically looted).
So you ask, where is the Philippine automobile manufacturing industry today? Basically where it was in the 70s. In 45 years the Philippine car manufacturing industry has essentially gone nowhere. The grandiose goal of using the PCMP to jumpstart a full-fledged Philippine car manufacturing industry fizzled away into nothing. Meanwhile automobile brands like Hyundai or Kia that weren't even around in 1973 are now global brands. Even today, the Indian brand Tata is making inroads into the Philippine Market. And Tata automobiles were not around even just a decade ago.
Sadly, as a culture we just don't have it in us to excel. Sure there are exceptions, but they are so few and far between that they don't even make a dent.
Buy most Philippine-made products and the workmanship and quality leaves much to be desired. They lack the craftsmanship of American, German or Japanese products. It is only when foreign manufacturers set up factories in the Philippines and produce goods using their own processes and quality control standards that one will find locally made products that are well made. But if it is a Filipino company, run by Filipinos, you are more likely than not to find a sub-standard product.
And most Filipinos readily accept poor quality products—or services—as the norm. They hardly complain or demand they get better quality or better service. Mediocrity is just fine with most of them.  Centuries of living under Spain taught them to be that way. And for the few who insist on quality, they buy imported products because locally made ones will never do.
You see mediocrity, timidity, complacency even laziness everywhere in the Philippines: in the schools; in government—locally and nationally; in offices and businesses; and in everyday people you meet on the street.
We at PNL don't want to appear overly critical in this editorial but we believe that admitting that there is a problem is the first step in finding a fix. Deluding oneself into believing that  everything is fine and dandy—so lets just talk about how great we Filipinos are—only kicks the can down the road. And when you do that, you just hand over the problem to your children. Because they will have to deal with it when their time comes.
Filipinos must break out of the box the Spaniards spent four centuries enclosing them in. They have to get rid of the traits that have been seared into their brains by the Spanish conquistadores and their fraile lackeys. Some traits would be hard to shed because they almost define us as a people. For example we must become less forgiving, less complacent and stand up for our rights more. We have to become less patient, more driven, more focused and less easy-going. We must demand more from ourselves and from everyone around us. Mediocrity must no longer be tolerated. Filipinos need to grow a "backbone" quickly, become more assertive, and realize that we are now in charge of our own destiny. Traits that once served Filipinos well under the yoke of their Spanish colonizers, have now become major impediments and prevent the country from moving forward. We Filipinos must now reengineer ourselves and create a totally new Filipino. Published 11/09/2015

Magbago nang Umasenso

Malihim na Mister

Ang Mag-asawa na 25 taon nang Nagsasama
Isang araw habang naglilinis si misis sa kanilang kwarto, napansin niya sa ilalim ng kanilang kama ay may isang lumang kahon ng sapatos. "Ano kaya ito?" Ang bulong niya sa sarili.

   Hinila niya ito at binuksan ang takip. At laking gulat niya sa nakita, may laman itong maraming pera at may tatlong itlog pa. Nang bilangin niya ang pera ay umabot ito sa 10 libong piso. "Aba'y may itinatago pala 'tong mister kong ito. Bakit kaya inilihim sa'kin 'to?" A-at, ... bakit may kasama pang tatlong itlog, para 'san kaya ito?"

   Bagamat labis na nagtataka, kalong ang kahon mabilis na sinugod ni misis si mister.

   Dinatnan n'ya itong nagbabasa ng dyaryo sa sala.

    "Asawa ko, para saan ang mga perang ito at bakit may tatlong itlog pa, hah?

     Nabitiwan ni mister ang dyaryo at nanginginig na unti-unting tumayo mula sa inuupan nito. Kinakamot ang kanyang batok. Hindi makatingin ng deretso kay misis.

   "Ah, ehh, teka, kuwan, dodoon, doon 'yan sa bi-bibilhin koh!" Sabay paamo ng mukha si mister na tila santo.

   "Bakit ka namumutla at nauutal ka pa, hah,' Nanlilisik ang mga mata ni misis sa pagtitig kay mister, at nakakimis na ang kanang kamao at iwinawasiwas pa ito, para manuntok na. "Abeerrrr, magsabit ka nanggggg totooooo, matanda kah, kundi, malilintikan ka sa akin, maliwanag bah, hah?"

   Pinagpawisan ng lalong malapot si mister, hindi malaman nito kung uupo o tatayo, ...sa pautal-utal at gumagaralgal na boses ay napapaawang tumugon ito; "Pa-ppasensiya ka nna, dear kko, suss-swerhart koooh, at ilaawww ng buhay kooh, kasi, tu-tungkol 'yan sa pangako sa ssa-sarili ko na kapag ako ay nagkamali, at nagpunta pa sa bar, doon sa, sa mga may kutitap tu-tuwing ga-ggabi, ... naglalagay ako ng itlog, pp-parang pe-penalty o pambayad sa- sa kkasalanan koh sa 'yo giliw koh. ssiyanga palah, Dearrr koh."

  Medyo nalungkot si misis sa narinig."S'yanga? Aba'y hindi masama 'yan, para tumino ka at huwag nang magpunta pa sa bar!" Ang nakapaymewang na sundot ni misis. Sa loob ng 25 taon nating pagsasama, nakatatlong itlog ka lamang. "Teka muna, para saan naman itong pera, at malaking halaga ito, hah?

   "Ahh, 'yan bah? kasih, ...kasih,...' Kinakamot muli ni mister ang batok n'ya. Halos naging unano na ito sa pamimilipit ng isasagot.  'Eh... eh, Kapag nakaipon na akong ng isang dosena, eh, isang tray na ito, ... ay ipinagbibili ko 'jan sa may kanto. Dear kohh. Kka-kaya... nakaipon ako, i-i-irog ko.'  Ayyyy...'susmaryusep... ang misis ko nabuwal!"

   Hindi na nakasagot pa si misis. kkka, kasi po, Hinimatay na ito.

Sundan palagi ang Bungisngis, upang kahit papaano ay pansamantalang makalimot tayo sa mga pangungulit na mga alaala na nagpapalungkot sa atin. Ngumiti nang hindi mapighati. Humalakhak nang magalak. at Mag-Bungisngis nang hindi mainis.

Kuya Jes,

wagasmalaya.blogspot.com