Alam Mo ba Ito?

Magandang Huwaran

Sa isang kapilya ay tinanong si pastor Mateo:

   Anong huwaran ang kailangang sundin ng isang tao? Yaon bang tulad sa mga banal na tao, na iniukol ang kanilang buong buhay sa paglilingkod sa Diyos? O, yaong mga iskolar, na nagsasaliksik na maunawaang lubusan ang kaluwalhatian ng Diyos? O, yaong palasimba at laging may dalang bibliya?

   “Ang magandang huwaran ay makikita sa paslit.” ang sagot ng pastor.

   Napaangal ang mga tao sa narinig at nagpasaring at mayroon pang napatayo mula sa upuan, “Maling-mali ka pastor, ang isang bata ay walang kamuwangan kung ano ang katotohanan.”

   “Marami pa silang kakaning bigas, bago matutunan ang totoong buhay!” sabad na isa.
   "May gatas pa ang kanilang mga labi," may hagikgik na dugtong ng isa pa sa gawing likuran.

   “Anong matutuhan natin mula sa bata? Kundi ang sawayin lamang sila.” Paanas na sambit naman ng katabi na nakaismid.

  Napailing ang pastor at nagwika, “Kayo ang namamali, ang bata ay mayroong tatlong katangiang hindi natin dapat kinakalimutan.”

 

  At nagpaliwanag ng pastor, 

“Una, lagi silang masaya nang walang kadahilanan. Sinasamantala nila ang ngayon, hindi ang Kahapon o nakaraan o ang Bukas na darating.

Pangalawa, lagi silang abala, malilikot, at palatanong. Makukulit at mga pasaway na walang kapaguran. Uhaw na uhaw na makialam, tumulong o makigawa at nang may malaman.

At Pangatlo, may determinasyon sila kapag may hinahanap o humihiling ng mga bagay. Naroon ang kumuha ng atensiyon, mangulit, at kung kulang pa ito, gumagawa pa ng drama at kasunod pa ang mga pag-iyak, tampo, at maging bingi kapag may inuutos ka.

 

Ginagawa pa ba natin ang mga ito?

 

Ang mga ito ba ay ating ginagawa bilang mga matatanda at higit na nakakaunawa?

 Sa totoo, nangawala ang mga katangiang ito, nang PAKIALAMAN natin ang kanilang kamusmusan sa pamamagitan ng maraming pagbabawal. Sa halip na maging gabay tayo, naging panakot at mapag-alala tayo.

 

Samut-sari

Mga Natatanging Paksa Tungkol sa Buhay

Kinapapalooban ng maikli at tuwirang paksa sa ibat-ibang  larangan tulad ng pilosopiya, relihiyon,  kalusugan, kaugalian, edukasyon, pulitika, atbp. Naghahatid ng makabuluhang aral,  inspirasyon, at mga halimbawa na magagamit na pakikibaka sa takbo ng ating buhay.  Kasama rin ang mga katanungang napapanahon at humihingi ng karampatang paliwanag o pang-unawa. Mga kasagutang hinimay at sinala mula sa abot ng pansariling karanasan, kaalaman at pananaw.  Matutunghayan din dito ang maraming inpormasyon, naiibang ideya, panuntunan, pagtutulungan o bayanihan, at mga pananalig mula sa ibat-ibang dako ng ating kapuluan. 

   Marami ang nagtatanong,  kung ano ang kahulugan ng samut-sari.  Ang katagang samut ay mga bagay na samo o pagsamo, dinggin, pansinin, dagdagan o palabisan. Karagdagan ito kung sa kabubuang nilalaman ang pagbabatayan.  Kahanay nito ang mga salitang paambos, paamot, o paningit. Malimit ginagawang pahabol kaalaman ito sa kabubuan ng paksang tinatalakay.
   Samantalang ang sari ay nauukol naman sa maraming kahulugan o uri. Kapag inulit at naging sari-sari, ang kahulugan nito ay marami at ibat-ibang mga bagay, bilang, klase o uri. Tulad ng isang tindahan o isang sari- sari, marami itong tinda na ibat-ibang bagay na iyong mapagpipilian at mabibibli. 

   Mga samot na sari-sari at sama-sama na ginawang karagdagan. Naging bukambibig ito na sa kalaunan ay naging palasak na katawagang samut-sari, o halu-halo at ibat-ibang paksa ayon sa nais idagdag at ipabatid ng may-akda.
   Laging subaybayan, isa itong mabisang aliwan tungo sa magandang paglalakbay sa ating buhay.

Nasa Tao ang Gawa

Nasa Diyos ang Awa

   Sa may Pantingan, bayan ng Pilar sa Bataan, nakagawian nang dalawin ni pastor Mateo ang magbubukid na si Mang Berting, isa niyang kasimbahan. Madalang magsimba ito, at sa tuwing dumarating ang araw ng Linggo ay umiiwas at laging may kadahilanan.

    Isang umaga, nadatnan niya itong inilalabas mula sa kulungan ang mga alaga nitong kambing. Minabuti  ng pastor na samahan si Mang Berting patungo sa sugahan upang doon kausapin. Habang naglalakad sinamantala ng butihing pastor ang bawat sandali na ituro sa kanyang kasama ang tungkol sa masugid na pananampalataya.

  “Ka Berting, palagi mong ipagkakatiwala sa Panginoon anuman ang nasa iyo.” At dugtong pa ng pastor, “Kailanman, hindi tinatakasan ng Panginoon ang kanyang mga anak.” Malayo rin ang kanilang tinahak at ang paliwanagan ay patuloy pa rin. Pagdating sa sugahan na mga kambing ay nagpaalam na ang pastor, subalit bago ito umalis, nagpaalaala ito kay Mang Berting na itali ang mga alaga sa mga sanga ng puno upang hindi makalayo ang mga ito.

   Sumunod si Mang Berting at naghanap ng mga sanga sa kalapit na puno. Habang itinatali ang unang kambing, naalaala niya ang habilin ng pastor nang hapong yaon bago ito umalis.

   Bulong nito sa sarili, “Palagay ko sinusubukan ako ni pastor Mateo, kung gaano katatag ang aking pananalig sa Diyos. Batid ko na ngayon, 'ang katotohanan lamang ang magpapalaya sa aking sarili.' Sa katotohanang ito, ipinagkakatiwala ko sa Diyos ang aking mga kambing.”

   Kasabay ng mga pangungusap na ito, ay inihinto ni Mang Berting ang pagtatali at pinawalan ang mga kambing. “Magsihayo kayo, manginain hanggang ibig ninyo, at babalikan ko kayo bukas!” utos nito, sabay taboy sa mga alaga.

   Kinabukasan, pasipol-sipol pa na dumating si Mang Berting sa sugahan. Laking gulat niya nang kahit isa man sa kambing ay wala siyang dinatnan. Nanggagalaiti, humahangos itong nagtungo kaagad sa bahay ng pastor sa barangay Ala-uli, at paninising inulat ang kamaliang naganap.

  Pagbukas pa lamang sa pintuan ng bahay ay binatikos kapagdaka ang pastor, 
“Wala kang sapat na kaalaman pastor, tungkol sa Diyos. Kahapon ang paliwanag mo ay magtiwala ako nang ganap sa Panginoon. Tinupad ko ito nang buong puso. Hindi ko itinali ang aking mga kambing at ipinagkatiwala ko sa kanya nang lubos. Subalit ang nangyari ay nawala silang lahat. Wala akong makita kahit isa, gaano man ang aking paghahanap.” Ang nagsisising panaghoy ni Mang Berting, habang nakatalungko ito sa bangko.

   Mahinahon ang naging tugon ng pastor, “Nais ng Panginoon na bantayan ang iyong mga kambing, dangan nga lamang, ang nais Niya ay magamit ang iyong mga kamay na itali sila, subalit hindi mo pinahintulutan ang Panginoon upang ito’y mangyari.”

  “Alalahanin mo ka Berting, nasa Diyos ang awa, nasa tao ang gawa.” paalaala ng pastor.

Mayroon Ka ba Nito?

Pambihirang Katangian

 

    Doon sa bayan ng Rosales, sa lalawigan ng Pangasinan, nakilala ko si Mang Tibo. Isa siyang traysikel drayber at tumutulong sa pagpapaaral ng higit sa sandaang estudyante sa kanilang matrikula, aklat, at kinakailangang mga gastusin hanggang sa makatapos ng pag-aaral ang mga ito. Bagamat hindi sapat, malaki ang nagagawang tulong nito sa mga magulang ng mga nagsisipag-aral.

   Matandang binata ito at isang pamanking lalaki na kanyang pinalaki ang kasama lamang sa bahay. Ayon dito, nagsimula si Mang Tibo sa traysikad o de-tadyak noong kabataan pa nito at nang lumaon naging de-motor. Wala gaanong hilig kundi ang magtanim ng gulay sa kanyang bakuran at maglabas ng kanyang traysikel. Matipid at palaimpok sa kanyang kinikita. Palaging hindi tumatanggap ng bayad sa mga estudyanteng kilala niyang kinakapos sa buhay, at kadalasan siya pa ang nagbibigay ng baon sa mga ito. Naging takbuhan siya ng tulong na humantong sa pagpapaaral at pagtustos sa mga ito.

   Madali siyang makikilala sa terminal ng mga traysikel drayber na naghihintay ng mga pasahero. Siya lamang ang nakabalanggot ng buli, suot ang kupas na kamiseta na wala sa sukat, tagpi-tagping sinaunang pantalon, at magkaibang kulay na gomang tsinelas. Malimit may tali pa itong alambre upang hindi mahugot sa sugpungan.  Lahat nang ito ayon sa pamankin, ay ibinigay sa kanya, o napulot sa kanyang pamamasada. Nanghihinayang siya na gawing basahan ang mga kasuutan. Matiyaga niyang nililinis, sinusulsihan, at pagmamalaking isinusuot ang mga ito. Magagalitin kapag nagmungkahi kang bumili siya ng bagong damit. At kapag binigyan mo naman ng bago ay ipinagbibili ito at ginagawang pera. Yagit siyang turingan at mistulang pulubi kapag pagmamasdan. Subalit maligaya siya sa kanyang mga gawain, lalo na ang pagtulong sa mga estudyante.

   Kapag tinatanong kung bakit niya ginagawa ito, ang mabilis niyang sagot ay, “Hindi ko nadanasan ang bumili ng sariling damit, palaging pinagkaliitan na kasya sa akin ang aking isinusuot. Hanggat may magagamit, magtitiis ako. Kakaunti man ang aking kinikita, malaki naman ang aking hangaring makatulong. Dahil hindi ako nakapag-aral, kaligayahan ko na ang magpaaral.  Nais kong mag-aral silang mabuti, makatapos, at magkaroon ng mabuting trabaho. At maging mabubuting mamamayan sila na tumutulong sa ating bansa. Ito ang aking pangarap!”

  Noong 2009, matapos ang pananalasa ng bagyong Ondoy na sinundan pa ng malaking pagbaha sa bayan ng Rosales, ay ipinamahagi ni Mang Tibo ang natitira niyang pera sa bangko para sa mga estudyanteng nasalanta. Bagamat 83 taong gulang at wala ng kakayahan sa pamamasada ng traysikel, naisipan naman niya ang magkumpuni ng makina nito. Nakapag-impok siya dito ng halagang siyam na libong piso at ito’y kanya ring itinustos sa pagpapaaral.

   Binawian siya ng buhay noong Agosto 27, 2010 sa isang klinika, kung saan doon siya isinugod ng kapwa traysikel drayber. Sa kanyang libing, nasaksihan ang mahabang pila ng maraming nakipagluksa. Iisa ang kanilang paghangang sinasambit,  ang pambihirang katangiang ipinamalas ni Mang Tibo, noong ito’y nabubuhay. Sadyang katangi-tangi at magandang ilarawan ito. Isa siyang tunay na Pilipino.

Panambitan

 

Hindi ako isang bihasa sa panulat o manunulat, sa katunayan pinag-aaraln ko pa kung papaano makapag-susulat nang maayos at nasa tamang direksiyon. Lalo na sa mga ganitong tema, na may mga makabuluhang paksa sa larangan ng ating panitikan, kultura, tradisyon, at pagpapalaganap ng wikang Pilipino.

   Humihingi ako ng paumanhin doon sa mga mapanuring pukol ng mga kritiko sa panulat. Sa tilamsik ng kanilang mga puna, panghihinaan ka ng loob na magpatuloy. Nararamdaman mo tuloy na wala kang karapatan na makapag-ambag o makibahagi man lang sa ikakaunlad ng ating wikang sarili. At higit pa, doon sa kanilang pagbatikos sa lantarang paghahayag ng mga katampalasanang nangingibabaw sa ating lipunang Pilipino. Nahihiya sila. Hindi nila matanggap ang nakasusulasok na mga katotohanan.

   Magkagayuman, hindi ko na sila inaalaala, itinuturing ko silang pampalakas loob upang lalong magpatuloy. Sa dahilang ayaw kong mapabilang doon sa mga umid ang dila, manhid, at nakatunghay lamang sa mga nakapanlulumong kaganapan sa ating bansa. Kung walang kikibo, sino ang dapat kumibo para sa atin? 

   Sadyang mahirap gisingin ang tulog, natutulog, at higit na matindi yaong nagtutulog-tulugan. Kahit mali-mali o wala sa tamang patutunguhan ang aking pagsulat, magpapatuloy ako. Mas nanaisin ko pang ako’y mamali, kaysa manatiling tuod na tinatangay ng agos at pasanin.

   Ang napakalungkot pa dito, sa halip na mapalaganap ang wikang pambansa nagiging tagkitil pa sila sa pag-usbong ng mga nagnanais na ito’y buhayin. Bakit hindi na lamang sila magturo, kung sa pananaw nila ay higit silang may karapatan at mahalaga ito? O dili kaya'y, magsulat din sila upang marami ang mapagpipilian kaysa ang pumuna. Tilaok ang kailangan natin, hindi ang putak. Bigkisan, hindi ang kaliskisan. Pagkakaisa, hindi ang palaasa. Isang isip, isang bansa, at isang Pilipino.

   Lubos na paumanhin din doon sa mga nagnanais ng karagdagang kaalaman kung sakali man mabigo sila na makamit ito dito. At sa manaka-naka at pabugso-bugso lamang na pagpaskil ng AKO, tunay na Pilipino. Sapagkat nag-iisa lamang ako. Gayunman, AKO ay Isa. Hindi ko magagawa ang lahat, subalit makakagawa ako ng kaibahan. At dahil hindi ko magagawa ang lahat, hindi ko iiwasan o kakaligtaan man lamang na gumawa ng bagay na makakaya kong gawin. Sapagkat AKO, tunay na Pilipino. 

Unawa at Simpatiya

Banyuhay

 

Sa labas ng bakod, ipinapako ng matandang lalaki ang isang karatula. Ang nakasaad sa karatula ay ito: “IPINAGBIBILI: Apat na Magagandang Tuta” Sa pinakahuling pagpako, naramdaman ng matanda ang paghatak sa laylayan ng kaniyang kamiseta. Sinundan pa ito nang pagkalabit sa kanyang likod. Lumingon siya pababa sa mukha ng nakangiting batang lalaki. 

   Ang wika nito, “Tatang, nais ko pong bumili ng isang tuta, para may makalaro ako.”
   “Aba’y mapalad ka Totoy, dahil ikaw ang kauna-unahang makapipili ng nais mo sa apat na tuta. Mahusay ang pinanggalingang lahi ng mga tutang iyan.” paliwanag ng matanda. 

   Nagalak ang bata at dumukot sa bulsa. Inilabas ang lamang pera. Dumukot muli sa kabilang bulsa at kinuha ang ilang barya. Matapos bilanging lahat ay nagtanong ito, 

   “Tatang, puwede na po ba ang walong piso at singkuwenta sentimos para sa isa?” 

   Napangiti ang matanda sa munting halaga, ngunit nang makita ang matinding pananabik ng bata sa mga tuta ay pumayag ito. Kinuha ang pera at sumutsot sa may bodega,
   “Pssst, pssst, Tagpi, pssst, lumabas ka rito!”
   Mula sa bodega, tumakbong papalapit ang magandang asong si Tagpi, kasunod ang apat na masisigla at malulusog na tuta. Patalun-talon at nag-uunahan sa isa’t-isa. Naghahabulan pasunod kay Tagpi. Tuwang-tuwa ang bata at natatawa sa paghaharutan ng mga tuta sa paanan niya.
   Maya-maya, may maliit na mga tahol na naulinigan siya sa may bodega. Nagtanong ito sa matanda,
   “Mayroon pa po bang tuta sa loob ng bodega?”
   “Oo, kaya lamang hindi mo siya magugustuhan." Pailing-iling na paalaala ng matanda.
   "May kapansanan ito nang ipanganak. Pumili ka na lamang ng isa dito sa apat.” ang mungkahi nito.
   “Nais ko pong makita ang tuta na nasa loob ng bodega.” ang hiling ng bata.
   Nakakunot noo ang matanda na inilabas at ipinakita ang tuta sa bata.

   Kapansin-pansin na maliit ito kaysa sa mga kapatid na tuta. Umiika na tulad ng isang pilay sa paglakad. At kapag tumatakbo ay nabubuwal.
   “Siya po ang nais ko,” turing ng bata sa matanda habang itinuturo ang lulugo-lugong tuta.Napamulagat ang matanda at kagyat na nagpaalaala,  

   “Totoy, aanhin mo iyan? At papaano ka makikipaglaro sa mahinang tuta na iyan? Hindi iyan makahahabol sa iyo. Pilay at paloy pa iyan!”
At kasabay nito, itinuro ang apat na malulusog at naghahabulang mga tuta,
   “Pumili ka na lamang ng isa diyan!”
Sumilay ang kakaibang ngiti ng bata, inililis ang pantalon pataas at ipinakita ang kaniyang maliit at payat na binti na tinutukuran ng mga bakal, mula sa sapatos hanggang sa tuhod nito. Paika-ika nitong dinampot ang mahinang tuta, kinilik at tumingala sa matanda,
   “Tatang, ako man po ay hindi nakakatakbo. Pilay rin po ako.
   Tama lamang po na siya ang makalaro ko,
   dahil kailangan may nakakaunawa sa kalagayan niya.”

Makabuluhang Aral: Maraming bagay ang hindi natin kagyat na mapanghihimasukan, hanggat wala tayong kaalaman o karanasan tungkol dito. Anuman ang balakid na kinasusuungan ng isang tao, siya pa rin sa bandang huli ang higit na nakakaalam kung papano niya ito haharapin at malulunasan.
Pananaw: Maganda ang ating nilalayon kapag nag-uukol tayo ng mungkahi, tulong, o pakikiramay sa kapwa, subalit hindi natin ganap na naaarok ang tunay na nilalaman ng kanyang puso't pag-iisip. May karapatan siyang piliin kung ano ang higit na makakatulong para sa kanya.
Panambitan: Madali ang makialam. Ang mahirap ay kapag nalagay ito sa alanganin at humantong sa kapinsalaan ng iba. Hanggat hindi hinihingi ang iyong pansin, makabubuting nakaantabay lamang at nakahanda sa anumang magaganap, sapagkat ito ang katangian ng pagiging tunay na Pilipino.

May Naisin Ka ba?

    May isang batang lalaki na nakapulot ng maliit na pagong sa tabi ng kanilang bahay. Subalit gaano man ang kanyang pagyugyog dito, nananatili pa ring nakatago sa kanyang lukuban ang ulo, mga paa, at buntot nito. Sinimulan niyang pag-aralan kung papaano ito mapapalabas, ngunit matigas pa ito sa bakal na nagkukubli. Pataob at patihaya naman ang kanyang sinubukang gawin, wala ring nangyari.

   Nagsawa ang bata sa kaaalog sa pagong. Mayamaya pa'y ginamit naman niya ang kanyang kimis na kamao sa pagpukpok. Lalong nagtago sa loob ng kaniyang lukuban ang pagong. Dumampot siya ng isang patpat at tinangka na sundutin para buksan ang lukuban nito. Maya-maya'y sinimulan naman niyang bingkawin ito sa pamamagitan ng patpat at sangkalang bato. Nakitang lahat ito ng kaniyang tiyuhin at pababala na nagwika, "Huwag, hindi sa ganyang paraan. Masasaktan iyan!"

   Dugtong pa nito, "Kapag paulit-ulit na sinundot mo, mamatay iyan. Hindi mo iyan mapapalabas sa pamamagitan ng patpat lamang." 

   Kinuha ng tiyuhin ang pagong sa bata at dinala ito sa loob ng bahay. Sumunod na may pagtataka ang bata sa mangyayari. Sa harap ng kalang may apoy, maingat na inilapag ito sa gilid ng talaksan ng mga panggatong na malayo sa apoy upang mainitan. Masuyo itong hinimas sa likod at ilang sandali lamang mula sa pagkakadarang, ay lumabas na ang ulo nito. At sinundan pa nang pag-iinat sa kanyang mga paa palabas. Unti-unting gumalaw ito at nagsimulang lumakad. Natuwa ang bata.

   "Ang mga pagong ay magkakatulad, gaya ng isang iyan." paala-ala ng tiyuhin, 
Kailangan idaan mo ito sa haplos at init upang magtiwala sa iyo at lumabas ng kanyang tukluban."

Makabuluhang Aral: Gayon din ang mga tao,kailangan ang pagsuyo na may kalakip na pang-unawa. Kailangan lamang ng init o maalab na pakikiharap, upang makatiyak ng tamang katugunan. Hindi mo sila mapipilit kung gagamitan mo ng dahas para lamang sundin ka. Subalit kapag ang paglapit mo'y sinimulan na may pagtatangi at kabaitan, makakatiyak ka, na gagawin nila nang mahinusay ang mga nais mong ipagawa.

Pananaw:  "Unahin mo munang umunawa, kung ang nais mo'y maunawaan ka." Tulad ng pamimitmit ng isda, yaong ibig ng isda ang ipain mo, hindi yaong nais mo upang ikaw ay makahuli.

Panambitan: Sa pakikipag-kapwa, laging tandaan na bawat tao ay may ibat-ibang pangangailangan at pagpapahalaga, subalit pangunahin sa lahat ang kanilang damdamin. Kailangan ito'y hindi masasaling. Ito ang panuntunan sa palagayang-loob ng tunay na Pilipino.

Mga Bagabag sa Aking Budhi

 
Ano ba ang bumabagabag sa ating buhay? Marami ito at nangyayari kahit kaninuman, mayamn o mahirap, anumang antas, kalagayan, at kaganapan. Nanggagaling ang mga ito sa lahat ng uri ng kapaligiran. Maging ang gulang at talino ay magkakaiba. Kahit hindi magkamukha at nanggaling sa iisang angkan, magkakatulad ang kanilang nadarama. Mayroong bumabagabag sa kanila... at ito ay patuloy.

   Maaaring may kinakatakutan, may kinaiinisan, mga dalahing hindi malutas-lutas, masamang relasyon, walang hanapbuhay, hindi makapasa sa pagsusulit, naghihirap, pasanin, maraming kagalit, bugnutin, nababagot, at marami pang katulad nito.

   Kadalasan ay naidaraing nila ito sa mga kaanak, kaibigan, at kakilala. Gayong ang nais lamang ay pahintulot at paniniyak kung nasa tama silang kapasiyahan. Malimit hindi nila mapagtanto kung ano talaga ang sanhi ng bumabagabag sa kanila.

   Ano nga ba ang bagabag? Ito ba ay mga alalahaning o problemang hindi matapus-tapos? Ano ang magagawa natin para dito? At papaano natin ito malulutas? Maiiwasan? Pabayaan na lamang ba?  Subalit mabilis man natin itong maisaayos, ay mabilis din ang panibagong bagabag na kapalit. Tila wala nang katapusan habang nabubuhay. Paikot-ikot lamang.

   Mayroong lalong nagtatagumpay at umuunlad, subalit lalong marami ang patuloy na nasasadlak sa dusa. Karamihan ay nawawalan ng tiwala sa kanilang mga sarili. Bakit may nakakagawang lagpasan ito at umuunlad, subalit ang iba’y hindi makakilos, paralisado at kusang tinatanggap na lamang ito?

   Alalahanin, ang kalagayang natamo mo ngayon ay sanhi lamang ng mga kapasiyahang ginawa mo sa nakaraan. Bunga ito ng iyong mga ginawang pagpili (choices). Hindi ka malalagay sa katayuang ito nang wala kang pahintulot. Nangyari ang mga bagay na ito dahil kagustuhan mo. Sapagkat kung hindi mo ito ibig, gagawa ka ng kaparaanan upang hindi ito mangyari sa iyo.

   Ito ang katotohanan.

   Ang mga bagabag ay tagapagpaganap. Dumarating ito sa iyong buhay upang ikaw ay gawing matatag at matibay. Mga pagsubok na ikaw lamang ang makalulutas. Anuman ang ginagawa mo sa ngayon, ito ang iyong magiging kapalaran sa kinabukasan. Kung nais mong malaman ang katiyakan ng iyong bukas, simulan mo sa araw na ito ang pagganap.

   Ang mga bagabag ay tagapag-paalaala. Ipinaiisip nito sa atin na tayo ay kailangang kumilos, gumawa, at magbago. Hanggat may kasakitan tayong nadarama, pinag-iisip tayong gumawa ng kalunasan. Kung walang bagabag, mananatili tayo sa pagwawalang bahala at karaniwang takbo ng buhay. Paminsan-minsan ang bagabag ay nagsisilbing pagbatok, upang tayo’y magising sa mahimbing na pagtulog.

   Ang mga bagabag ay mga aral ng buhay. Mga paghamon ito na nagtuturo upang tayo'y matuto sa pakikibaka sa araw-araw. Ipinapadala ito sa atin upang maging bihasa sa maraming mga pagsubok. Mga ibinibigay na pagkakataon upang magkaroon tayo ng sapat na kaalaman at karanasan. Kailangan natin ito sa matuwid na pagharap at paglutas sa mga suliraning nakaatang sa ating mga balikat.

   Ang mga bagabag ay mahalagang kaibigan. Nagbibigay ito na babala tungo sa pagbabago. Ito

ang pamantayan kung tagumpay o kabiguan, kasaganaan o karalitaan, kaligayahan o kapighatian, kaguluhan o kapayapaan, kaibigan o kaaway, ang nasa iyo, ang pagpili ay nasa iyo. Anuman ang haharapin mo sa mga ito ay malulunasan. Hindi iniiwasan. Kaya nga binabagabag ka, upang makagawa ka ng solusyon. Hindi ito tatawaging bagabag kapag walang solusyon.

   May kumalabit sa akin, ang wika ay ‘problema’ ang dapat itawag na kataga. Ang sagot ko naman, tinatawag itong problema, kapag nais mong tumakbo ay putol naman ang dalawang paa mo. Ito ay problema. Nais ng kapitbahay mo maging isang sikat na mag-aawit, pero ngongo siya. Ito ay problema. Ambisyon naman niya ay maging sikat na manlalaro sa basketbol, ang kaso naman 4'11" ang taas nito. Ito ay problema. Ang isa naman, pangarap ang tumama sa lotto, dahil nais nito ay biglang-yaman siya. Hindi naman siya bumibili ng tiket. Ito ay problema.

   Kapag binanggit ang problema, makakatiyak ka, problema nga ito, dahil wala itong solusyon!

   Siyanga pala, hindi lahat ay laging problema ang katawagan. Marami tayong mapagpipilian, tulad ng; pagsubok, pagkakataon, biyaya, leksiyon, aral, handog, paghamon, atbp. Lahat ng ito ay may solusyon.

   Kaya ang bagabag, kailangan natin. May solusyon ito. Pampagising ito sa tulog, natutulog, at mga nagtutulog-tulogan. At kung ayaw mo pa ring magising sa napakaraming panag-inip na ipinaparating sa iyo kapag ikaw ay TULOG, asahan mo, at ang susunod na darating ay BANGUNGOT, sana maligtasan mo ito.

Mga Tamang Katanungan

Higit na mabuti ang MAGTANONG kaysa manatiling naghihinala at naghihintay sa WALA.

    
   Kung nais mong makatiyak sa pagpapasiya kapag nahaharap ka sa matinding pagsubok, kailangan mayroong kang mga katanungang para dito. Pag-aralan itong mabuti at piliin lamang ang naa-angkop na tamang katanungan mula sa mga ito. At ang paglalaan ng mga karampatang kasagutan, bago ka magpasiya. 

   Ito ang mabisang panuntunan sa buhay. Tulad ng pagluluto, kung sinigang na isda ang binabalak mo, kailangan ang tamang mga sangkap nito at paraan ng pagluluto, ayon sa iyong panlasa upang ito'y maging malinamnam.

   Ganoon din pagdating sa mga hakbangin ng iyong pakikibaka sa buhay. Kapag ikaw ay may pag-aalinlangan, gumawa ka ng tamang katanungan at ito'y may katumbas na tamang kasagutan. Kailangan lamang ay malaman, maisaulo, gamitin, at ipamuhay.   

Mga Tamang Katanungan sa Buhay                                                      

   Ito ang sadyang mapa o alituntunin na magagamit mo para makarating sa iyong paroroonan. Maging matapat lamang na nalalaman mo kung nasaan ka ngayon, saan mo ibig pumunta, at tandasang natitiyak mo na ito nga ang ibig mo na puntahan. At maligaya kang ipamuhay ang kapasiyahang ito.
   Mga tamang katanungan na magdudulot sa iyo ng inspirasyon at kapangyarihan. Piliin ang katanungang angkop sa  pagkakataon, at lalagi kang gising sa mahalaga mong mga hangarin at kalalabasan nito.

  Narito ang 10 tamang katanungan:

Tanungin lamang ang iyong sarili.

1. Ang  pagpili bang ito ay maghahatid sa akin tungo sa maaliwalas na kinabukasan, o lalo lamang 

    magbabaon sa akin sa nakaraan?

2. Ang pagpili bang ito ay magdudulot sa akin ng mahabang kaganapan, o magpapatighaw lamang 

    sa akin ng dagliang kasiyahan?

3. Isinasaalang-alang ko ba ang aking paninindigan, o pinipilit ko lamang na asikasuhin na 

    masiyahan ang iba?

4. Ako ba’y nagmamasid sa kung ano ang tama, o ako’y nagmamasid sa kung ano ang mali?

5. Ang pagpili bang ito ay makapag-papasulong sa kabatiran ko, o makapag-papaurong

    pa sa aking kabatiran?

6. Magagamit ko ba ang sitwasyong ito bilang batayan sa  kamulatan, o magagamit ko para sisihin

    lamang ang aking sarili ng paulit-ulit?

7. Nagagawa ba ng pagpiling ito na palakasin ang aking loob, o nagagawang pahinain ang aking loob?

8. Ito ba’y hakbang na pagmamahal sa sarili, o isang hakbang na pagwawasak sa sarili?

9. Ang pagkilos bang ito ay batay sa pananalig, o likha lamang ng pagkatakot?

10. Pinipili ko ba ang pagiging marangal ko, o pinipili ko ang naaayon sa kagustuhan ng iba?

   Tahasan kong inimumungkahi ang paggamit ng 10 katanungan na ito sa bawat pagpili ng mga hangarin, o mga lunggati sa buhay. Sapagkat matutunghayan sa uri ng iyong pamumuhay sa ngayon, ang kabubuang sanhi ng lahat ng mga hakbanging iyong ginawa mula sa nakaraan. Sa paggawa ng mahahalagang desisyon, madali mong maliliwanagan kapag ang pinili mo’y makatutulong o makasasama, kung ito’y nagmumula sa pananaw o sa pangarap, o nanggagaling sa pag-aalinlangan o pagkatakot. Sa pananalig, o paimbabaw na kalutasan.

   Kapag ganito ang nangyayari sa iyo at nagkakaroon ka ng ibayong pagmumuni-muni, mangyari lamang na isalang agad sa iyong isipan ang mga ito: 

Ang 7 Patnubay ng Katotohanan:

1. Doon sa mga bagay na ating iniisip, sinasabi at ginagawa . . . ito ba ang katotohanan?

2. Ito ba’y pantay-pantay sa lahat ng kinauukulan?

3. Magagawa ba nitong magtaguyod ng mabuting saloobin at mahusay na pagkakaibigan?

4. Nagpapakilala ba ito ng hinahangad mong huwarang pagkatao?

5. Pagmumulan ba ito ng kapakinabangan sa lahat ng kinauukulan?

6. Magdudulot ba ito ng katiwasayan at maligayang pamumuhay?

7. Papuri ba ito sa kaluwalhatian ng Dakilang Lumikha?

   Ang mga Tamang Katanungang at mga Patnubay ng Katotohanan na narito, kung magagawang sauluhin at panatilihin sa isipan, ay makapag-papalinaw ng kamulatan upang higit na mapili ang tamang pagtahak sa matiwasay na landas.

May Pusong Daga Ka ba?

 

   May isang kansusuwit ang laging kinakabahan at natatakot sa pusa. Nakita niya ang kabangisan nito kapag humahabol ng mga munting daga na tulad niya. Halos sa araw-araw, bago ito lumabas ng kanyang lungga ay maraming ulit muna itong pasilip-silip, palipat-lipat ng makukublihan, at patuloy ang panginginig sa matinding takot na makita siya ng pusa.

   Isang salamangkero ang nahabag sa kanyang kalagayan at sa mahiwagang pagkumpas ng kamay nito’y ginawa siyang isang pusa din. Natuwa ang munting daga at naging malaya siyang lumibot sa loob ng kabahayan. Subalit nang magpunta siya sa labas ng bahay ay hinabol siya ng aso. Sa matinding takot, nagkasugat-sugat siya sa pagtakas upang hindi maabutan ng aso. Humihingal itong nakapasok sa kanyang lungga at napabulalas ng panaghoy sa panibagong panganib na naranasan.

   Naawang muli ang salamangkero at ginawa naman siyang aso. Tuwang-tuwa ang daga, ngayong aso na siya ay malilibot niya ang malaking bakuran, ang bulong nito sa sarili. Habang namamasyal dito ay natanaw niya ang kakahuyan sa labas ng bakuran. Nahalina siya sa luntiang kapaligiran nito. Madali itong lumabas ng bakod at nilibot ang bawat maibigan na tanawin. Subalit may narinig siyang kakaibang ungol sa di-kalayuang halamanan.  Isang malaking tigre na may matutulis na pangil ang humahagibis na patungo sa kanya. Nakadama siya ng ibayong panganib, at sa isang iglap ay kumaripas ng takbo pabalik sa loob ng bakuran. Habang tumatakas, kahol ito ng kahol sa paghingi ng saklolo sa salamangkero.

   Nang malapit na siya sa pintuan ng bakuran ay biglang naging tigre naman siya. Ang sambit nito sa sarili, “Ngayon, pati na kagubatan ay aking malilibot.” At masaya itong nagpagala-gala sa malawak na kagubatan.

   Walang anu-ano’y isang humahagibis na busog ang dumaplis sa kanyang leeg. Sinundan pa ito ng isa pang busog at humawi sa balahibo niya sa likod. Nakita niya ang isang taong may hawak na pana at nagkakasa ng panibagong busog. Takbong walang puknat ang ginawa niyang pagtakas hanggang makarating sa bahay na pinanggalingan. Pagpasok sa bakuran ay malakas na umungol ito, sising-sisi sa mga pangyayari.

   “Ayoko na, ayaw ko na. Palagi na lamang akong nabibingit sa panganib," ang paalulong nitong hinagpis sa kanyang sinapit.

   Sa tagpong ito, sumuko na ang salamangkero sa pagtulong sa dating daga. Pailing-iling na ikinumpas muli ang kamay at sinabing,

   “Wala na akong magagawa pa, para makatulong sa iyo dahil anuman ang aking gawin nananatili pa rin ang puso mong daga.”

   At sa isang iglap, nagbalik muli ang anyo nito sa pagiging munting daga.

Manalig sa Katotohanan

Hindi ko maubos malirip kung bakit sa kabila ng mga pangungusap ni Hesus tungkol sa pananalig ay patuloy pa rin ang mga pagsamba sa mga bagay na bato, kahoy, tisa, bakal, marbol, at kung anu-ano pang mga bagay na pinipilit ilarawan sa iba't-ibang hugis at anyo kung sino talaga Siya. Sangkaterbang mga santo at santa, at pati na ang Kanyang ina na si Maria ay walang pakundangang dinidiyos na rin.
Alin nga ba ang talagang tama?
 
Narito ang ilan lamang na mga paglilinaw:
  Jesus Christ said:
MATTHEW 6:6 - "But, when you pray, go into your room and shut the door, and pray to your Father who is in secret, and your Father who is in secret, will reward you"..
Ang susog ng iba: Huwag na huwag kang gagamit ng taga-pamagitan o fixer (pari, pastor, ministro, obispo at naka-balatkayong mga komerssiyal na propeta ng simbahan at kulto , na nagduduyan sa iyo para makuha ang iyong pinaghirapang pera. Umiwas at mabilisang tumakbo. Lumayo kapag may pera na hinihingi o donasyon para sa samut-saring mga palusot at pakulo na ginagamit ang relihiyon.  Gayong mismo si Hesus ay walang relihiyon na sumisira at nagwawatak-watak para sa mga tao na magkahiwalay at maglaban kung sino ang tama.
Dugtong  pa nila, "Kung tunay at wagas ang iyong paglilingkod para sa Diyos, bakit nanghihingi ka ng bayad? Ang maglingkod ba ng tapat sa Diyos ay may bayad? 
Hindi ba binagggit sa Biblia, "...na sa sarili mong pawis manggagaling ang iyong kakainin at hindi sa ibang tao?"

BAKIT ka "magdadasal sa mga bato, kahoy, semento, etc." = graven images or idols. Na maaring "pugad ng mga demonyo".... ayon sa ating "gising" na Pangulo.

Pag-aralan nang masinsinan kung bakit patuloy ang pananakot tungkol sa Impierno at Paraiso. Totoo ba ang mga ito? Bakit kailangan pa ang magbayad para maligtas?

ACTS 17:24 - "The God who made the World and everything in it, being Lord in Heaven and Earth, does not live in 'shrines made by men"...
VIOLATING God's Law, "a perfect law": 1st Commandment - Exodus 20:3, and 2nd Commandment - Exodus 20:4,5,6..
(a) 1st - Exodus 20:3 - "You shall have no other gods before Me".
(b.1) 2nd - Exodus 20:4, - "You shall not make graven images",
(b,2) Exodus 20:5 - "Adore nor worship them, for I the Lord your God, Am a jealous God punishing the sins of the father's and children from the 3rd and 4th generations of those who hate Me".
(b.3) Exodus 20:6 - "But give My steadfast love to those who love Me and obey My Commandments"..
CHRIST said: JOHN 8:32 - "And you will know the Truth, and the Truth will set you free"...

Magising na po tayo, at sumunod nang may katotohanan ayon sa Kaluwalhatian.

Gumising Naman Tayo

Masiglang pagbati sa lahat, narito ang ilan sa mga patnubay na nakasanayan ko na. Pakibasa lamang at limiin ang mga ito. At higit na mahalaga, itanim sa isipan, isapuso at gawing bahagi ng pakikibaka sa buhay.

   Sa ating ginagawang paglalakbay, mahalaga na may mga tamang kaisipan na gumagabay sa atin sa mga panahong tayo ay nakakalimot at nawiwili sa mga panandaliang libangan.

------------

   Noong nagsimula akong mamasukan, napansin ko na sa siyam sa sampung ginagawa ko ay pawang mga kamalian, ngunit madalas kong binabago ang aking sistema sa bawat sitwasyon na ako ay nahaharap sa katulad na problema. Kahit magtagal ako sa aking ginagawa, pinipilit kong itama ang pagkakamali upang ito ay hindi na maulit pa. At sa ganitong paraan lamang napatunayan ko na lahat ng bagay ay posibleng mangyari kung tahasan mong ninanasa na magtagumpay sa buhay. Matututuhan mong kilalanin na ang bawat hadlang sa iyong daraanan ay mga paghamon upang lalo kang magsumikap at maging matatag. Ang mga pagkakamali ay sadyang nakaukol para lalong paghusayin ang iyong mga katangian at maging handa ka sa darating na malaking pagpapala.

   Pananatili, pagsisikhay at pagpupumilit sa kabila ng lahat ng mga balakid, kawalan ng pag-asa, at mga kaimposiblehan: ito ang nagpapatibay, na sa lahat ng mga bagay kapag masidhi ang iyong ninanasa, patuloy na maglalagablab ito hanggang sa makamtan ang tagumpay.

 

 

May Relihiyon Ka nga ba?

Ang Aking Relihiyon

Ang maturidad o paggulang ay nililikha ng mga mabuting relasyon 

at pakikiisa sa pamayanan.

Ito ang aking nalalaman, kailangang akuin mo ang responsibilidad sa espasyong kinalalagyan mo. Saan ka man nakatayo at ginagalawan mo ngayon, may tungkulin kang kaakibat nito. Alalahanin lamang na sa pangatlong batas ng Mosyon, na kung saan ay ipinapahayag nito na, "Sa bawat aksiyon ay mayroong kalakip na kapantay at kasalungat na reaksiyon." Ito ang batayan at formula kong pinaiiral sa araw-araw.

   Ito ang pinakaubod at pangunahing pagbuo ng aking panuntunan sa buhay. Binibigyan laya nito na malaman ko ang bawat kaisipan na aking maiisip at kung papaanong pagpili ang isasagawa ko at magiging kapasiyahan para mahusay ko itong magampanan.

   Batid ko nang lubusan na sa bawat kaisipan na aking inayunan ay may kaakibat na aksiyon na siyang lilikha ng kapantay o kasalungat na reaksiyon. Kaya nag-iingat ako sa bawat bagay na aking iniisip, dahil may kasunod na mga aksiyon ito. At ang mga ito ay kusang bumabalik. Kapag may itinanim, may aanihin. Anumang panukat ang inilapat mo, ito din ang isusukat sa iyo. Kapag dumura ka sa langit, sa mukha mo ito ibinabalik. Batas ito ng Karma. Ibabalik sa iyo nang higit pa ang anumang ginawa mo.

   Ang gintong kautusan ay katotohanan at hindi mababali, na kapag may ginawa ka sa iba, ito din ang gagawin nila para sa iyo. Oopss... Nagawa na ito. Mayroong kumikilos na enerhiya sa kapaligiran, at ito ay mabisa kong nararamdaman. Ang taguri dito ay konsiyusnes, konsensiya, budhi, kamalayan, o, kagisingan. Madalas, tinatawag ko itong Dakilang Kamalayan. At marami akong kakilala na ganito din ang pakiramdam nila, lalo na ang matalik kong kaibigan, na si Karina Pollock, hindi siya nag-aatubili na panindigan ito. Kung mayroon ka nito, umiindayog ka din at sumasayaw na tulad ng hangin at nagpapatangay sa mga pag-ihip nito. Mistula kang yagit na tinatangay ng daloy mula sa isang sibol at nakikiisa sa mga pagragasa nito. At ang daluydoy nito ay diretsong kasukat anuman ang nagaganap sa iyong puso. Kung saan ang Diyos ay nananahan, kung saan ang enerhiya ng sansinukob ay nananahan, kung saan ang kabanalan sa iyong kaibuturan ay nananahan. Gaano ba ang layo mula sa sentro, mula sa banal na pugad ng iyong sarili, mula sa iyong koneksiyon sa pinanggagalingan ng enerhiya. Ito ang naglalang sa iyo, gaano man pakaisipin mo ang iyong buhay, kahit ano pa man ang itawag mo para dito.

Ang mabilisang pagtupad ang magtuturo sa iyo na makapaglingkod sa Diyos kaysa basahin at talakayin nang buong buhay ang Bibliya.

Magsalamin Ka nga!

Titigan ang Sarili

Ang mabatid ang iyong layunin ang siyang nagbibigay

ng makabuluhan sa iyong buhay.

Sa anumang larangan, iwasang laging nakatunghay sa ginagawa ng iba. Hindi mo katungkulan ang magmasid at titigan nang puspusan ang ginagawa ng iyong kapitbahay. Kung kakumpetensiya mo naman sa negosyo, kaysa inaabangan at inaalam ang kanyang ginagawa, wala kang kontrol para dito. Ang may kontrol ka lamang ay sa iyong sarili. Iwasang mabalisa tungkol sa karibal at panghinaan ka ng loob sa bagay na ito.
   Katulad sa pagmamaneho ng kotse, kung lagi kang nakatingin sa back mirror at pilit na tinitignan ang mga sasakyan na nasa likod mo at sumusunod sa iyo, malamang nito pulutin ka para sa ospital o, sa sementeryo. Ang mainam ay tumutok ka sa harapan mo at maging maingat.

   Sa karera ng pabilisan ng takbo, ang enerhiya na lumingon at tignan ang takbo ng katunggali ay kabawasan ng lakas, at kapag nakita mong malapit ka na niyang abutan, matatakot ka at manghihina pa. Subalit kung ang lahat ng enerhiya mo ay uubusin para lalong bumilis ang iyong pagtakbo, malaki ang porsiyento na mananalo ka. Huwag aksayahin ang iyong lakas at panahon sa paglingon at pagtitig sa mga katunggali, kung ito ay may mga kakayahan o kung anuman ang ginagawa nila. Ang tunggalian ay hindi tungkol sa katunggali mo. Ito ay tungkol kung ano ang makakaya mong gawin, kailangan lamang na gawin ang tungkulin mo nang higit pa sa iyong makakaya para ikaw ay manalo. Kailangang ibigay mong lahat ang magagawa mo sa pagkakataong ito sa iyong sarili. Para sa iyong sarili.

Walang makapaghuhubog sa iyong buhay gaya ng pagtupad sa iyong mga tungkulin na pinili mong isagawa.

Tumakas Ka!

Tanikala ng Bilangguang Walang Rehas

Ang balatkayong pamumuhay ay isang hungkag na buhay; ang simple at karaniwang pamumuhay ay isang mapayapang buhay.

 Marami ang hindi nakakaalam at kung alam naman ay hindi nakahanda sa mga patibong na nagkalat sa paligid. Nagugulat na lamang sila kung bakit napatali sa isang relasyon na hindi inaasahan, sa trabahong hindi naman pinangarap, sa usapin na kinasangkutan nang wala namang kinalaman, at sa buhay na pawang pagkukunwari, sa mga pretensiyon at sa mga ipokritong asal na nagpapahamak. Gayong madalas na may nagbubulong, ano ang nararapat gawin, at papaano magagawa ito. Mahirap ang magsinungaling kapag budhi na ang humihiyaw. Lalo na ang magpanggap ng isang pagkatao na hindi naman ikaw.

   Huwag piliting manggaya at tumulad sa iba, isa kang pambihira at hindi isang kopya. Kailanman ay hindi mo mailalabas ang nakatago mong potensiyal upang makarating sa iyong patutunguhan. Hindi mo magagawa ito. Sa dahilang gaano man kalaki ang natanggap mo, o maging mataas na posisyon ang nahawakan mo, ganito ding sakripisyo ang isusukli mo. Subalit lahat ng ito ay mapapasaiyo kung gagamitin mo sa kagalingang panlahat. Ang intensiyon mo ang namamatnubay at nagdedetermina ng mga resuta nito. Simulan at ang lahat ay madali na lamang.

Doon sa mahilig sumunod at gumaya sa iba, lagi silang naliligaw ng landas.

May Narinig Ka ba?

Pakinggan ang mga Bulong

Kapag malinaw kang makinig, pinasisigla nito ang iyong buhay.

Ang sansinukob ay patuloy na kinakausap tayo. Una, sa mga bulong. Kasunod nito ang mga sitwasyon, mga kalagayan at kundisyon, at mga oportunidad para gisingin tayo sakalimang patuloy tayo sa pag-idlip. Kung tayo naman ay nakatulog, kinakausap tayo sa panag-inip. At kung talagang tulog, bangungot ang kaulayaw mo at gigising sa iyo.  

   Dito sa bulong, nakabatay ito sa iyong pakiramdam, binibigyan ka ng pagkakataon na maglimi, tulad ng "Ano ba 'yan?" "Bakit ganito 'yan?'  "Sino ba 'yan?" "Papaano 'yan?" "Walang saysay 'yan." O, "Makabuluhan ba 'yan." "May mapapala ba ikaw dyan?" "Mapapahamak ka dyan", "Kung gagawin mo 'yan, masaya ka ba?" Ikaw higit sa lahat ang tanging masusunod para dito. Ang tanong; Sino ang nagpapadala nito at ibinubulong pa sa iyo? Kung hindi mo papahalagahan at ipagwawalang bahala ang mga bulong na ito, lalakas ito, palakas nang palakas, dumadagundong at rumirindi sa iyong utak. At kung patuloy pang ayaw mong intindihin, at tumatakas ka sa mga panandaliang aliwan, mistula na itong malaking bato na winawasak ang katinuan ng iyong isipan. Hindi ka ba nagtataka kung laging bugnutin, at nababagot ka na sa buhay? Ito ang dahilan kung bakit nawawalan ka na ng pag-asa, malungkot at laging masalimoot ang iyong buhay. Sapagkat wala kang sapat na atensiyon sa mga bulong na ipinapadala sa iyo bilang sagot sa iyong mga panalangin.

Ang pinakamatalinong mga sandali ay yaong sumang-ayon ka sa Diyos.

Ikaw ang Lahat sa Mundo Mo

Kapag maramot ka, kusang lumilihis at sadyang iniiwasan ka ng kasaganaan.

Ang biyaya at mga pagpapala ay patuloy. Wala itong humpay doon sa mga nakabukas ang mga palad. Subalit maramot ito para doon sa mga nakakimis; mga kamao ito na nakahandang manuntok. Wala kang bagay na masasapo kung matigas na nakabigkis ang iyong mga palad. Ang kasaganaan ay nakalutang at patuloy na naghahanap ng lalagpakan. Kung hindi ka nakahandang sapuhin ito, lalaging mailap sa iyo ang kasaganaan. May mahiwagang kamay na nagpapala, at may mga kamay ka para tanggapin ito nang higit pa sa inaasahan mo. Maraming bagay ang kusang nagaganap na hindi mo nalalaman na ikaw ay inihahanda para dito. At ang katotohanan para sa akin, at sa bawat isa sa atin, bawat bagay maliit o malaki man ito na nangyayari sa iyong buhay ay isang paghahanda para sa iyo sa nakatakdang pagpapala na darating.

   Maraming tao ang nakakaalam ng kanilang layunin kung bakit narito sila sa mundong ito. At kung ang mga ito ay hindi mo pa alam; kung sino ka, ano ang mga naisin mo, at saan nais mo pumunta, ito ang pangunahin mong lunggati na kailangang puspusan na alamin. Sapagkat kung hindi mo papahalagahan ito, patuloy lamang na paikut-ikot at bahala na ang aatupagin mo. Sa sandaling mabatid mo kung ano ang dapat gawin at magampanan ito kaagad nang maaga, walang balakid ang makakapigil pa sa iyo para makamit mo ang tagumpay na iyong minimithi.

Ang mahusay na paggamit sa buhay ay aksayahin ito sa bagay na walang hanggan.

Bilangguang Walang Rehas

Mga produkto tayo ng ating nakaraan, ngunit hindi kailangan 

na maging bilanggo tayo nito.

Ang layunin sa bawat hakbang at mga kabanata na nagaganap sa ating buhay ay ang maunawaan na nililikha nito na kasama ang Ultimong Tagalikha. Kung wala kang kabatiran tungkol sa bagay na ito, inilalagay mo lamang ang iyong sarili sa isang kahapis-hapis at nakakaawang kalagayan. Kapag sa sarili mo lamang ikaw laging nakatuon, patuloy kang nakikipagsapalaran anuman ang maging kahinatnan nito. Natanggap ko na hindi ko ito makakaya na magawang mag-isa. Hindi ako makakaligtas sa mundong ito kung ang sarili ko lamang ang paniniwalaan ko. Wala akong sapat na kakayahan na gampanan ito. Wala akong kapangyarihan na magawa ito, Kahit sinuman ay walang kapangyarihan na makagawa nito. Sino sa atin ang may kapangyarihan na piliin ang kanyang magiging mga magulang? Papaano mo magagawa o mapipigil man lamang ang punlay na nanggaling sa iyong ama at pumisa sa itlog ng iyong ina upang lumitaw ka sa mundong ito? Hindi ba isang malaking kababalaghan ito? Napakaraming mga pagpili at mga kapasiyahan ang mga nagdaan at pinagtagpo ang lahat ng mga kaganapan, para lalangin ka at narito sa mundong ito, ngayon. Ito ay himala at isang pagbubunyi.

   Kapag kinikilala mo ang misteryo ng paglalang, lahat ng mga kaganapan sa pinagmulan nito, saliksikin mo man nang maraming ulit at piliting maunawaan para mabatid ang lahat ng mga ito, pawang mga katanungan lamang ang tanging maiiwan na walang mga kasagutan. Kailangan na malaman mo ito, ang katunayan na narito ako at humihinga pa, ang siyang mahalaga. Ikaw na nariyan na ang siyang mahalaga. Lahat tayo, ...ngayon, sa mga sandaling ito, ang mahalaga.  

   Walang bagay sa aking buhay ang naganap dahil sa suwerte o kapalaran, wala. Anuman ang mayroon ako, ito ay nanggaling sa biyaya at pagpapala, karamihan ay mula sa banal na kaganapan. Hindi ako naniniwala sa suwerte. Sa ganang akin, ang suwerte ay isang preparasyon para masunggaban ang oportunidad kapag tinukso ka nito. Magiging mapalad ka kung ikaw ay nakahanda sa anumang oportunidad na dumarating sa iyo.

Hindi mo magagawang tuparin ang iyong layunin kung lagi kang nakatuon sa pagpaplano.